کتاب بنفشه باران

«بنفشه باران» نام رمانی با موضوع جنگ و دفاع مقدس نوشته مهدی موصوفی است. «ارتش عراق ارتفاعات قراویز را اشغال کرده بود و شهر سرپل ذهاب و هم‌چنین دشت ذهاب زیر جوخه های آتش مستقیم توپخانه‌های دوربرد می‌سوخت. این شهر و آبادی‌های اطرافش تقریباً به تلی از خاک و خانه‌های مخروبه تبدیل شده بودند و سنگرهای شنی - بتنی، جای اتاق‌های مردمانش را گرفته بود. هر کوچه‌ای چند سنگر و پناهگاه آن هم برای عده‌ای که هنوز شهر را تخلیه نکرده بودند! همین‌ها باعث شده بود با منطقه نظامی فرق چندانی نداشته باشد. چشم‌های شاهین بر تمام زمین سر پل ذهاب احاطه داشت و با گرایی که این دیده‌بان‌ها می‌فرستادند توپخانه دوربرد شهر را مستقیم در تمام ساعات شب می‌زد. این کوه آتشفشانی شوم که خاکسترش تا کیلومترها زمین را پوشانده بود. هر چه زودتر باید خاموش می‌شد، راه کور کردن حفره گدازه، دور زدن آن نیروها و عبور از تنگه مرگبار S بود. باید از ارتفاعات همزمان بالا می‌کشیدیم و دشت را محاصره می‌کردیم. البته این کار خیلی هم راحت نبود. چرا که ارتش دشمن در ارتفاعات مستقر شده بود. با اتکا به مزیت جنگیدن در بلندی‌ها ابتکار عمل را به دست داشتند و می‌توانستند به راحتی با تیر مستقیم ما را بزنند. و به قول ناپلئون سربازی که از ارتفاعات می‌رود را هفت نفر باید تغذیه کنند تا واقعا بتواند زیر رگبار سنگین مسلسل‌ها و انفجارهای پشت سر هم خمپاره‌ها بالا بروند، آن هم توی این کوهستان‌های خشک و دره‌های پر از سنگریزه پیش روی ما که راه رفتن معمولی هم در آن سخت بود چه برسد که زیر سقوط بهمن سنگ‌ها و حجم آتشبار سنگین توپخانه. جعبه‌های متعددی توی تیپ قرارگاه بروی اهداف و میزان ریسک این عملیات انجام شده بود. و چند ماهی می‌شد که روی نقشه عملیات کار کرده بودند اما شرایط اقلیمی خاص منطقه را هم اگر به نیروی تا خرخره سیر دشمن اضافه می‌کردی و منهای کمی امکانات ما و آن وقت قضاوت به عهده تاریخ بود. پس گرفتن این ارتفاعات منوت بر دادن تلفات زیاد و همت ده برابر افراد بود، اگر نه باید ما هم منتظر رای شورای امنیت می‌ماندیم. از طرف دیگر در اشغال ماندن این ارتفاعات، تسلط دیدبانی و حتی پشتیبانی توپخانه لشکر صدام را بیش‌تر می‌کرد.»