کتاب ‏‫خاک عشق‏‫

وقتی قرار شد این مجموعه را «سپیدخوانی» بنامیم و این کتاب هم طوماری باشد از «دل‌نوشته‌های بر گِل» یادمان به نسبت «سپیدخوانی» و اصلاً سپیدی افتاد و گِل. یعنی یادمان افتاد به سپیدی دل و اینکه چگونه می‌تواند با گِل، کنار هم بنشینند، حرف بزنند و درد دل کنند. همین جا بود که انگار پرده‌ها کنار رفتند و نگاهمان به ملائک افتاد و ماجرای سرشتن گِل آدمیزاد. آدم فقط در یک جا با خدا هم کار است، آن هم در درست کردن گِل، اما دمیدن خود حکایت دیگری است. ماجرای «دل‌نوشته‌های بر گِل» حکایت بانویی است که توانسته دلش با گِلش حرف بزند و هم از این روست که سفالینه‌های دست‌ساز او با من و تو صحبت می‌کنند؛ گاه به نجوا، گاهی هم کمی بلندتر از فریاد. او که در گذر زمان خود در کورة حوادث پخته شده، حالا آن‌چنان پخته حرف می‌زند، که خوردن صحبت‌هایش برای خیلی‌ها دلچسب است و گوارا. منیژه آرمین هم دست به قلم است و هم دستی در آب و گِل دارد؛ نویسنده و سفالگر. کتاب حاضر گفت‌وگویی است با او، با سفال‌ها، دست‌نوشته‌ها و شاگردانش. یادمان باشد شنیدن از زبان منیژه آرمین،‌ گفتنِ سرِ دلبران است در حدیث دیگران و یادآور حقیقت روز است. چرا که بی‌حضور صحبت یار همه عالم به هیچ نستانیم.