کتاب باید زنده می ماندیم

کتاب باید زنده می‌ماندیم نوشته روبرتو کانسا و پابلو ویرکی، تجربه‌ی گروهی از بازماندگان سقوط هواپیما در کوه‌های آند را روایت می‌کند؛ جایی که زنده‌ماندن به مراقبت از یکدیگر، استفاده از وسایل باقی‌مانده و پذیرفتن تصمیم‌هایی دشوار وابسته می‌شود. کانسا، دانشجوی پزشکی و بازیکن راگبی هنگام سانحه، خاطرات کوهستان را به تجربه‌های خود در درمان کودکان مبتلا به نارسایی قلبی پیوند می‌زند. ایلناز نواب پور مترجم این کتاب است و انتشارات هفت اقلیم هنر آن را منتشر کرده است. پرسش محوری روایت، مرز میان ماندن در پناهگاهی موقت و پذیرفتن خطر برای ادامه‌ی زندگی است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب باید زنده می ماندیم

کتاب باید زنده می‌ماندیم، اثر روبرتو کانسا و پابلو ویرکی، خاطرات یک بازمانده‌ی سانحه‌ی هوایی را در کنار تأملات او درباره‌ی مسئولیت پزشکی قرار می‌دهد. کانسا روایت را از کنار دستگاه سونوگرافی آغاز می‌کند؛ جایی که بررسی قلب کودکی هنوز متولدنشده، تصویر دوستان گرفتار در بدنه‌ی هواپیما را به ذهنش می‌آورد. همین جابه‌جایی میان بیمارستان و کوهستان، مسئله‌ی اصلی را روشن می‌کند: چه زمانی حفظ امنیت موجود، فرصت زندگی را از بین می‌برد و چه زمانی پذیرفتن خطر ضروری می‌شود؟ فصل اول با عنوان «مرز بین مرگ و زندگی کجاست؟» این پرسش را پیش می‌کشد. فصل دوم به لحظه‌ی سقوط برمی‌گردد. فصل سوم کودکی، خانواده و شکل‌گیری شخصیت کانسا را شرح می‌دهد. فصل چهارم نخستین روزهای رسیدگی به مجروحان و انتظار برای رسیدن گروه نجات را دنبال می‌کند. فصل پنجم نیز صدای پدر کانسا را وارد روایت کرده است. این تغییر زاویه، فاصله‌ی میان تلاش بازماندگان برای دوام‌آوردن و اضطراب خانواده‌های بی‌خبر را نشان می‌دهد.
کتاب باید زنده می‌ماندیم، کوهستان را صرفاً پس‌زمینه‌ی یک حادثه معرفی نمی‌کند. سرما، ارتفاع، گرسنگی و کمبود امکانات بر کوچک‌ترین رفتارهای گروه اثر می‌گذارند. اعضای گروه باید منابع را تقسیم کنند، برای مجروحان جا بسازند و امید را بدون اطمینان از رسیدن کمک حفظ کنند. روایت اول‌شخص کانسا، ترس و تردید را در کنار تصمیم‌گیری نشان می‌دهد؛ او خود را انسانی همواره مطمئن یا بی‌هراس تصویر نمی‌کند. خاطرات مادر، مدرسه، ورزش و رابطه‌ی عاطفی او نیز توضیح می‌دهند که توان سازگاری و سرپیچی از بعضی قواعد چگونه در زندگی‌اش شکل گرفته است. مسئله‌ی تغذیه از پیکر درگذشتگان، یکی از دشوارترین موضوعات متن است. نویسنده این تصمیم را از خلال گرسنگی، عذاب وجدان، باور دینی و مسئولیت نسبت به دیگران بررسی کرده است. تمرکز روایت تنها بر شوک این واقعه باقی نمی‌ماند؛ تقسیم کار، مراقبت، تحمل دلخوری‌ها و حفظ یاد دوستان نیز اهمیت دارند. تجربه‌ی مطالعه، مواجهه با گروهی است که بقای هریک از اعضایش به توان جسمی و تحمل روانی دیگران گره خورده است.

خلاصه داستان باید زنده می ماندیم

روبرتو کانسا همراه اعضای تیم راگبی و نزدیکانشان راهی شیلی است که سقوط هواپیما، سفر را به مبارزه‌ای برای بقا تبدیل می‌کند. او دانشجوی سال دوم پزشکی است و همراه گوستاوو زربینو، رسیدگی به زخمی‌ها را با امکاناتی بسیار محدود آغاز می‌کند. بازماندگان در بدنه‌ی آسیب‌دیده پناه می‌گیرند، خوراک اندک را سهم‌بندی می‌کنند و برای دیده‌شدن از آسمان نشانه می‌سازند. انتظار برای کمک، جای خود را به پرسش‌هایی سخت درباره‌ی ادامه‌ی زندگی می‌دهد. کتاب باید زنده می‌ماندیم نشان می‌دهد که بقای گروه به یک تصمیم یا یک نفر وابسته نیست؛ ابتکار، همکاری و پذیرفتن مسئولیت نیز سهم دارند. کانسا این تجربه را به کار پزشکی پیوند می‌زند: پزشک و بیمار، مانند گرفتارشدگان کوهستان، گاهی باید میان امنیتی ناپایدار و خطری که امکان زندگی می‌آفریند تصمیم بگیرند.

چرا باید کتاب باید زنده می ماندیم را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب باید زنده می‌ماندیم را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• روایت یک بازمانده، جزئیات مراقبت از مجروحان در نبود تجهیزات را نشان می‌دهد.
• پیوند خاطرات کوهستان و درمان کودکان، پرسش خطرپذیری برای حفظ زندگی را مطرح می‌کند.
• شرح تقسیم منابع و مسئولیت‌ها، نقش همکاری در بحران را روشن می‌کند.
• بازگویی تردیدهای اخلاقی، تصمیم‌های گروه را فراتر از جنبه‌ی تکان‌دهنده‌ی حادثه بررسی می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب باید زنده می‌ماندیم به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به خاطرات بازماندگان حوادث و تجربه‌های بقا.
• خوانندگان علاقه‌مند به پرسش‌های اخلاق پزشکی و مسئولیت مراقبت.
• کسانی که می‌خواهند نقش همکاری، ایمان و روابط انسانی را در شرایط بحرانی بهتر بشناسند.