کتاب از پشت شیشه های مه آلود

کتاب آن روزها کارن وایت نوشته آلبرت کوچویی، مجموعه‌ای از خاطره‌ها، یادداشت‌های فرهنگی و گفت‌وگویی درباره‌ی مسیر کاری اوست؛ مسیری که از علاقه‌ی کودکی به مجله‌ها و داستان‌های تصویری آغاز می‌شود و به روزنامه‌نگاری، ترجمه و گویندگی رادیو می‌رسد. نویسنده از آشنایی با شاعران، مترجمان و هنرمندان می‌گوید و تجربه‌های شخصی را به پرسش‌هایی درباره‌ی تخصص هنری، ارزش اسناد و دگرگونی شهر پیوند می‌زند. خاطره‌ی یک اجرای تلویزیونی و توصیه‌ی دبیر ادبیات، نمونه‌ای از تأثیر دیدارهای کوتاه بر انتخاب حرفه‌ای اوست. انتشارات هفت اقلیم هنر این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب از پشت شیشه های مه آلود

کتاب آن روزها کارن وایت، تجربه‌های آلبرت کوچویی در مطبوعات، رادیو و محافل هنری را کنار یادداشت‌هایی درباره‌ی ادبیات، سینما، نقاشی و معماری قرار داده است. نویسنده گاه از جایگاه شاهد یک رویداد سخن می‌گوید و گاه خاطره‌ای کوتاه را مقدمه‌ی بیان نظرش درباره‌ی یک مسئله‌ی فرهنگی می‌کند. فهرست این کتاب بیش از ۳۰ عنوان دارد؛ «از اهالی فرش قرمز»، «از پشت شیشه‌های مه‌آلود»، «اعتراض دارم»، «انگار دریا»، «آن بنای سیمانی» و «بوی خوش چاپ» از جمله‌ی این عنوان‌ها هستند. هر یادداشت موضوع مستقلی دارد، اما حضور نویسنده در محیط‌های ادبی و رسانه‌ای، میان نوشته‌ها پیوند برقرار کرده است. آبادان در این میان فقط محل تحصیل یا شروع کار نیست؛ مدرسه، رادیو و آشنایی‌های ادبی این شهر در شکل‌گیری علاقه‌ها و انتخاب‌های او سهم دارند. همدان نیز از دریچه‌ی خاطره‌ی خانه و حساسیت به معماری شهری وارد نوشته‌ها می‌شود. نویسنده نام‌های شناخته‌شده را فقط در مقام صاحب اثر معرفی نمی‌کند؛ رفتار، گفتار و حضورشان در جمع نیز بخشی از تصویری است که از آنان ترسیم کرده است.
کتاب آن روزها کارن وایت در یادکرد چهره‌ها متوقف نمی‌ماند. خاطره‌ی احمدرضا احمدی به تجربه‌ی شنیدن شعر و واکنش حاضران راه می‌برد؛ نوشته‌ی مربوط به نجف دریابندری، دشواری یافتن معادل واژه‌ها و دریافت معنای پنهان داستان را پیش می‌کشد. یادداشت قنادی ادوارد نیز پرسشی درباره‌ی نسبت نوسازی شهر و حفظ مکان‌های خاطره‌انگیز مطرح می‌کند. لحن نوشته‌ها میان دلتنگی، شوخی و نقد حرکت می‌کند و داوری‌های نویسنده درباره‌ی رفتار هنرمندان یا وضعیت هنر، بخشی آشکار از متن است. گفت‌وگوی درج‌شده در مجموعه، فرصت بیشتری برای شناخت دیدگاه‌های کوچویی فراهم می‌آورد: او از نقش خانواده و آموزگاران در کتاب‌خوان‌شدن، تجربه‌ی کار در چاپخانه و ضرورت استفاده از تجربه‌ی نسل پیش سخن گفته است. خوش‌بینی او به نویسندگان و روزنامه‌نگاران جوان نیز مانع از آن می‌شود که یاد گذشته صرفاً به ترجیح همیشگی دیروز بر تغییرات تازه تبدیل شود.

خلاصه کتاب از پشت شیشه های مه آلود

کتاب آن روزها کارن وایت از تجربه‌های پراکنده‌ی یک زندگی فرهنگی، چند دغدغه‌ی مشخص بیرون می‌کشد. کوچویی در خاطره‌ی گروه موسیقی نوجوانی، مسئله‌ی شناخت توانایی و مرز تخصص را مطرح می‌کند. او در نوشته‌ای دیگر، وسواس بهزاد شیشه‌گران در انتخاب واژه را کنار حساسیت عطا بهمنش به نگهداری اسناد قرار می‌دهد؛ دو رفتار متفاوت که هر دو به مراقبت از حاصل کار فرهنگی مربوط‌اند. خاطرات پاورقی‌خوانی و علاقه به روپرت کوچولو، سهم سرگرمی و خیال را در شکل‌گیری میل به مطالعه نشان می‌دهند. نویسنده در گفت‌وگو نیز از ادبیات کلاسیک، دشواری ترجمه و امکان پیوند میراث ادبی با هنرهای دیگر سخن می‌گوید. دغدغه‌ی مشترک این نوشته‌ها، حفظ تجربه‌های گذشته بدون کنارگذاشتن تغییر است؛ تجربه‌هایی که ارزششان در انتقال به نسل دیگر و ادامه‌یافتن معنا پیدا می‌کند.

چرا باید کتاب از پشت شیشه های مه آلود را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب آن روزها کارن وایت را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• خاطرات کار در تحریریه و چاپخانه، جنبه‌های کمتر دیده‌شده‌ی حرفه‌ی روزنامه‌نگاری را نشان می‌دهند.
• یادداشت‌ها، زمینه‌ای برای تأمل درباره‌ی تخصص هنری، حفظ اسناد و حافظه‌ی شهری فراهم می‌کنند.
• تجربه‌های کودکی نویسنده، نقش داستان‌های تصویری و پاورقی‌ها را در پیدایش علاقه به مطالعه روشن می‌کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب آن روزها کارن وایت به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به خاطرات فرهنگی و محافل ادبی ایران.
• دانشجویان روزنامه‌نگاری و دوستداران تاریخ مطبوعات و رادیو.
• خوانندگانی که به رابطه‌ی مکان‌های شهری، خاطره و حفظ میراث فرهنگی علاقه دارند.