کتاب ناپیدا

کتاب ناپیدا نوشته کارین آلوتگن، رمانی جنایی درباره‌ی زنی بی‌خانمان است که برای یک شب غذای گرم و خواب راحت، خود را به‌شکل مسافری مرفه درمی‌آورد. یک قتل در هتل، این نمایش حساب‌شده را به خطری جدی تبدیل می‌کند؛ حالا همان زنی که می‌خواست کسی از زندگی‌اش خبر نداشته باشد، در مرکز توجه پلیس و روزنامه‌ها قرار گرفته است. امیرحسین محمدی جهت ترجمه این رمان را بر عهده داشته و نشر البرز این کتاب را منتشر کرده است. داستان، معمای جنایت را به تجربه‌ی طردشدن و ترس ازدست‌دادن استقلال پیوند می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ناپیدا

کتاب ناپیدا اثر کارین آلوتگن، تعلیق جنایی را از موقعیت زنی می‌سازد که امنیتش به دیده‌نشدن وابسته است. سیبیلا در خیابان‌های استکهلم زندگی می‌کند، اما ظاهر آراسته و شناخت دقیقش از رفتار دیگران به او امکان می‌دهد گاهی وارد محیط‌هایی شود که ظاهراً جایی برای او ندارند. روایت سوم‌شخص به فکرها، محاسبه‌ها و حساسیت‌های او نزدیک می‌ماند. جزئیاتی مانند شیوه‌ی سفارش‌دادن غذا، انتخاب لباس یا مراقبت از وسایل، فقط برای توصیف محیط نیستند؛ این جزئیات نشان می‌دهند حفظ احترام اجتماعی برای سیبیلا چقدر به کنترل ظاهر وابسته شده است. هتل مجلل و پناهگاه سرد او دو فضای متضادند که فاصله‌ی برخورداری و محرومیت را ملموس می‌کنند. شخصیت اصلی نه تصویری صرفاً درمانده دارد و نه از خطا مبراست. او فریب می‌دهد، موقعیت‌ها را می‌سنجد و برای رفتارهایش مرزهایی قائل است. همین ویژگی‌ها میان همدلی با نیازهای او و سنجیدن انتخاب‌هایش فاصله‌ای پرسش‌برانگیز ایجاد می‌کنند.
کتاب ناپیدا در کنار ماجرای جنایت، گذشته‌ی سیبیلا را از خلال خاطرات خانه و مدرسه آشکار می‌کند. خانواده‌ی ثروتمند او منزلت اجتماعی را جدی می‌گیرد، اما نیاز دخترشان به همراهی و پذیرفته‌شدن اغلب زیر سایه‌ی همین حساسیت قرار می‌گیرد. مادر کنترل‌گر و پدر دور از دسترس، زمینه‌ی عاطفی مهمی برای شناخت او می‌سازند. رفت‌وبرگشت میان این خاطرات و زندگی خیابانی نشان می‌دهد دارایی خانوادگی لزوماً به احساس امنیت منتهی نمی‌شود. بخش‌هایی با خطاب‌های مذهبی نیز میان روایت آمده‌اند؛ این صدا از فقدان، گناه، کیفر و خون سخن می‌گوید و فضای تهدید را گسترش می‌دهد. گزارش‌های روزنامه‌ها وجه دیگری به داستان می‌افزایند: فاصله‌ی میان تجربه‌ی شخصی یک انسان و تصویری که نهادها از او می‌سازند. نویسنده از همین فاصله برای طرح مسئله‌ی قضاوت استفاده کرده است. خواننده هم‌زمان با دنبال‌کردن سرنخ‌ها، با ترس سیبیلا از بازگشت کنترل دیگران روبه‌رو می‌شود. فضای رمان سرد و ناآرام است، اما میل شخصیت اصلی به داشتن جایی متعلق به خودش، در میان این اضطراب حضوری مداوم دارد.

خلاصه داستان ناپیدا

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
سیبیلا با نام جعلی کارولاین فوش وارد رستوران هتل گراند می‌شود. او نقشه‌ای آشنا دارد: جلب اعتماد مردی مرفه تا هزینه‌ی شام و اتاقش را بپردازد. یورگن گروندبرگ پیشنهاد کمک می‌دهد و سیبیلا شب را در اتاقی جداگانه می‌گذراند. صبح، صدای مأموران پلیس پشت در، او را به فرار وامی‌دارد. خبر قتل مردی در هتل ابتدا اتفاقی دور از زندگی او به نظر می‌رسد، اما گزارش‌های بعدی نشان می‌دهند مقتول همان گروندبرگ است. وسایل جامانده و برخوردهای شب قبل، سیبیلا را به پرونده پیوند می‌دهند. کتاب ناپیدا از این نقطه، گرفتاری زنی را دنبال می‌کند که مراجعه به پلیس را هم بی‌خطر نمی‌داند. او برای حفظ آزادی‌اش باید میان پنهان‌ماندن و روبه‌روشدن با اتهامی سنگین تصمیم بگیرد؛ تصمیمی که گذشته‌ی پنهانش را نیز به میان می‌کشد.

چرا باید کتاب ناپیدا را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب ناپیدا را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• معمای جنایی از زاویه‌ی زنی دنبال می‌شود که به نهادهای رسمی اعتماد ندارد.
• جزئیات زندگی خیابانی، دشواری تأمین غذا، گرما و جای خواب را نشان می‌دهند.
• خاطرات کودکی، ارتباط کنترل خانوادگی و نیاز به استقلال را روشن می‌کنند.
• گزارش‌های خبری امکان مقایسه‌ی تجربه‌ی شخصی و تصویر عمومی یک متهم را فراهم می‌کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب ناپیدا به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های جنایی با محوریت یک زن تحت‌تعقیب.
• خوانندگانی که به مضمون طرد اجتماعی و زندگی بی‌خانمان‌ها توجه دارند.
• دوستداران داستان‌هایی که تأثیر روابط آسیب‌زای والدین بر زندگی بزرگسالی را بررسی می‌کنند.

بخشی از کتاب ناپیدا

«به‌زودی پس‌اندازش به مقداری که باید خواهد رسید. با این پول می‌توانست بالاخره به هدفی که برای به دست آوردنش با چنگ و دندان جنگیده بود برسد. تصمیمش برای آغاز یک زندگی متفاوت کاملاً خالصانه بود و فکر کردن به آن در این پنج سال گذشته به او امید زندگی داده بود. تصمیم گرفته بود که تغییر کند. به‌جای همیشه در حرکت بودن می‌خواست که در یک کلبهٔ روستایی زندگی کند. جایی که خانه‌اش بشود، جایی که بتواند در آرامش زندگی‌اش را همان‌طوری که خودش می‌خواست بگذراند. شاید سبزی بکارد، یا چند تا مرغ نگه دارد. از چاه خانهٔ خودش آب بیرون بکشد. رؤیایش رؤیای آسودگی و راحتی نبود، فقط یک چهاردیواری که مال خودش باشد و بس.
آرامش و سکوت.
پرس‌وجو کرده بود و فهمیده بود که با ۴۰۰۰۰ کرون می‌توان چنین جایی پیدا کرد، البته اگر حاضر باشی بدون برق و آب لوله‌کشی در یک جای پرت و ساده در حاشیهٔ شهر زندگی کنی. این دقیقاً همان چیزی بود که می‌خواست. در مناطق شمالی‌تر ممکن بود ارزان‌تر از این هم جایی را پیدا کرد، اما فکر زمستان‌های سخت و طولانی او را می‌ترساند. ترجیح می‌داد کمی بیشتر تلاشش را بکند.
در طول پنج سال گذشته تا آخرین جایی که امکان داشت حواله‌های مادرش را پس‌انداز می‌کرد. پولی که داخل آن کیف می‌رفت دیگر برایش وجود نداشت، فرقی نمی‌کرد چقدر سرما و گرسنگی او را اذیت کند.
فقط چند سال مانده بوده تا پس‌اندازش به مقدار کافی برسد...
اسکناس‌ها را از کیفش بیرون آورد و آن‌ها را در یک طرح ستاره‌ای شکل روی میز چید. عادت داشت که هرچند وقت یک بار سری به بانک بزند و اسکناس‌هایش را با اسکناس‌های تازه عوض کند.
اسکناس‌هایی که دست مادرش به آن‌ها نخورده باشد.»