کتاب شیطان کش (جلد سوم)

کتاب شیطان کش (جلد سوم) نوشته آیا یاجیما، ماجرای نبرد با شیاطین را از دریچه‌ی دوستی دشوار سانمی شینازوگاوا و ماساچیکا کومنو دنبال می‌کند. سانمی زندگی‌اش را وقف انتقام کرده است اما هم‌رزم خوش‌مشربش حاضر نیست او را با خشم و زخم‌هایش تنها بگذارد. مأموریتی برای پیداکردن کودکان گمشده، این رابطه را در موقعیتی هراس‌آور قرار می‌دهد؛ موقعیتی که قدرت شمشیر به‌تنهایی برای عبور از آن کافی نیست. ایمان رهبر این کتاب را ترجمه کرده و نشر پیدایش این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب شیطان کش (جلد سوم)

کتاب شیطان کش (جلد سوم) نوشته آیا یاجیما، در فضای فانتزی تاریک و ماجراهای شمشیرزنان شکارچی شیطان جریان دارد. روایت، درگیری‌های جسمی را کنار کشمکش‌های عاطفی شخصیت‌ها قرار داده است. سانمی شینازوگاوا پسری خشمگین و آسیب‌دیده است که دشمنی با شیاطین را به مهم‌ترین دلیل ادامه‌ی زندگی‌اش تبدیل کرده است. او مراقبت دیگران را پس می‌زند و زخم‌برداشتن را بهایی پذیرفتنی برای مبارزه می‌داند. ماساچیکا کومنو درست در نقطه‌ی مقابل او قرار دارد: اهل شوخی، معاشرت و لذت‌بردن از لحظه‌های کوچک زندگی است. تفاوت این دو شخصیت فقط وسیله‌ای برای شکل‌گرفتن گفت‌وگوهای پرتنش نیست. نویسنده از خلال همین اختلاف، دو برداشت از مسئولیت و فداکاری را مقابل هم گذاشته است. یکی نجات دیگران را به قیمت کنارگذاشتن شادی خود می‌خواهد و دیگری مراقبت از هم‌رزمش را بخشی جدایی‌ناپذیر از مبارزه می‌شمارد. حضور کانائه و شینوبو در عمارت پروانه نیز نشان می‌دهد که زندگی این جنگجویان فقط در میدان نبرد خلاصه نمی‌شود.
کتاب شیطان کش (جلد سوم) میان شوخی‌های دوستانه، خاطرات دردناک و فضای تهدیدآمیز یک خانه‌ی متروکه حرکت می‌کند. روایت سوم‌شخص به احساسات و دریافت‌های هر دو هم‌رزم نزدیک می‌شود و امکان مقایسه‌ی واکنش‌هایشان را فراهم می‌کند. جزئیات حسی، به‌ویژه بوها، درختان درهم‌پیچیده، راهروهای کم‌نور و اشیای قدیمی، در ساختن فضای ناآرام خانه نقش دارند. تعلیق فقط از احتمال حمله‌ی دشمن نمی‌آید؛ شخصیت‌ها باید بفهمند به کدام دریافت خود می‌توانند اعتماد کنند. موضوع مراقبت نیز در این میان معنایی دوگانه پیدا کرده است: مراقبتی که به حفظ جان و استقلال دیگری کمک می‌کند در برابر محبتی قرار می‌گیرد که می‌تواند بهانه‌ای برای تصاحب باشد. یاد خانواده، احساس مسئولیت نسبت به کوچک‌ترها و دشواری پذیرفتن دوستی، بار عاطفی ماجرا را می‌سازند. درنتیجه، صحنه‌های مبارزه فقط نمایش توانایی شمشیرزنان نیستند؛ انتخاب‌های شخصیت‌ها در این صحنه‌ها نشان می‌دهد هرکدام چه چیزی را ارزشمند می‌دانند و برای محافظت از چه کسی خطر می‌کنند.

خلاصه کتاب شیطان کش (جلد سوم)

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
سانمی پیش از آشنایی با شیوه‌های درست مبارزه، به‌تنهایی سراغ شکار شیاطین می‌رود. ماساچیکا پس از نجات او، راه آموزش را پیش پایش می‌گذارد و برخلاف میل سانمی، مراقبت از او را کنار نمی‌گذارد. رابطه‌ی پرجر‌وبحث این دو به‌تدریج به دوستی تبدیل می‌شود. کتاب شیطان کش (جلد سوم) این پیوند را به مأموریتی مشترک می‌رساند: بررسی خانه‌ای دورافتاده که کودکان و چند شیطان‌کش در نزدیکی آن ناپدید شده‌اند. گزارش‌های متناقض، یافتن حقیقت را دشوار کرده‌اند. سانمی و ماساچیکا هنگام ورود به خانه با بویی غیرعادی روبه‌رو می‌شوند و ناگهان یکدیگر را گم می‌کنند. هرکدام باید جداگانه سرنخی پیدا کند؛ درحالی‌که اعتماد به حواسشان نیز دیگر آسان نیست.

چرا باید کتاب شیطان کش (جلد سوم) را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب شیطان کش (جلد سوم) را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• رابطه‌ی دو هم‌رزم، تفاوت میان فداکاری و بی‌اعتنایی به جان خود را برجسته می‌کند.
• معمای خانه‌ی متروکه، مبارزه را به جست‌وجوی سرنخ و سنجیدن دریافت‌های حسی پیوند می‌دهد.
• تقابل مراقبت و تملک، فرصتی برای فکرکردن درباره‌ی مرزهای محبت فراهم می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب شیطان کش (جلد سوم) به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به فانتزی تاریک و نبردهای شمشیری.
• خوانندگان علاقه‌مند به دوستی‌های پرتنش و شخصیت‌های زخم‌خورده.
• دنبال‌کنندگان ماجراهای شیطان‌کش‌ها که به گذشته‌ی سانمی علاقه دارند.

بخشی از کتاب شیطان کش (جلد سوم)

«همان‌طور که در گزارش آمده بود، شهر فاصلهٔ زیادی با دوجو داشت و خانه هم در نقطهٔ دورافتاده‌ای در حاشیهٔ شهر واقع شده بود. ماساچیکا و سانمی وقتی رسیدند که خورشید داشت غروب می‌کرد. وقتی راه افتادند آسمان گرفته بود و حالا ابرهای تیره‌ای فضا را سنگین کرده و انگار هر لحظه آمادهٔ باریدن بودند. باد سوز سردی داشت.
سانمی پرسید: «همین‌جاست؟»
ماساچیکا کنارش با شگفتی بالا را نگاه کرد و گفت: «عجب خونه‌ایه، نه؟»
ساختمان قدیمی باشکوهی بود که درختان سرسبزی دوره‌اش کرده بودند. بااین‌حال فضای دل‌مرده‌ای داشت که شاید به‌خاطرِ شاخ و برگ‌های درهم‌پیچیدهٔ درختانش بود اما به‌هرحال آن حس آسودگی اولیه حالا جایش را به اندوهی غم‌افزا داده بود.
سانمی اخم کرد: «یه‌جورایی چندش‌آوره.» حتی سوسن‌های عنکبوتی قرمزی که در باغچه شکوفه داده بودند بیش از آنکه زیبا به نظر برسند آدم را به وحشت می‌انداختند.
سانمی این احساسات را پس زد و گفت: «بیا بریم تو.»
ماساچیکا هم موافقت کرد: «بریم.» با هم قدم به درون خانه گذاشتند.
«اوغ!» بوی ناآشنایی ناگهان سانمی را از پا درآورد. مثل عود غلیظی که به‌طرزِ خفقان‌آوری شیرین بود: بوی تند و چرکین جسدی که مانده و بو گرفته بود اما همزمان رایحهٔ خوشی هم به مشام می‌رسید. سانمی تلوتلو خورد.
سرش را تکان داد و سعی کرد آن بوی شیرین و زننده را پس بزند. به دماغش چین انداخت و رو کرد به همکارش. «هی، ماسا...»
ماساچیکا آنجا نبود.»