کتاب صداهای سوخته

کتاب صداهای سوخته نوشته سعید عباسپور، داستانی بلند از دل ترس، سکوت و خاطره است که نشر نی آن را منتشر کرده است. راوی در این اثر زنی به نام شیرین است که میان خانه‌ای آکنده از کنترل، پدری بیمار و گذشته‌ای زخمی، می‌کوشد صدای گمشده‌ی خود را پیدا کند. روایت از دل یادداشت‌ها، خواب‌ها و گفت‌وگوهای درمانی پیش می‌رود و به‌تدریج لایه‌های پنهان زندگی شخصیت‌ها را آشکار می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب صداهای سوخته

کتاب صداهای سوخته نوشته‌ی سعید عباسپور، داستانی بلند با محوریت حافظه، ترس و سرکوب است. مرکز روایت، شیرین است؛ دختری که در خانه‌ای پرتنش بزرگ شده و زیر سایه‌ی پدری سخت‌گیر، بدگمان و آزاردهنده، کم‌کم از جهان بیرون و حتی از صدای خودش فاصله گرفته است. متن از همان سطرهای آغازین، خواننده را وارد فضایی می‌کند که در آن خشونت خانوادگی فقط در رفتار دیده نمی‌شود، بلکه در بوها، صداها، سکوت‌ها و حتی در شیوه‌ی نگاه‌کردن شخصیت‌ها رسوب کرده است. حضور مادر، خواهر غایب و پدری که همزمان ترسناک و فروریخته است، این فضا را پیچیده‌تر می‌کند.

این کتاب به‌تدریج از دل جلسات روان‌درمانی، یادداشت‌نویسی و رؤیاهای تکرارشونده، به مسئله‌ی صدا می‌رسد؛ صدایی که هم نشانه‌ی هویت است و هم چیزی که می‌تواند سرکوب، سوزانده یا گم شود. در متن، صدا فقط به معنای حرف‌زدن نیست؛ آواز، نوارهای قدیمی، سرفه، فریاد، سکوت و حتی صداهایی که در خواب شنیده می‌شوند، همگی بخشی از جهان داستان‌اند. همین پیوند میان روان، بدن و صدا باعث شده روایت حالتی تب‌دار و در عین‌ حال دقیق پیدا کند.

کتاب صداهای سوخته از نظر فرم نیز بر پایه‌ی رفت‌وبرگشت میان زمان حال و گذشته شکل گرفته است. خاطرات کودکی، ماجرای لیلی، رابطه‌ی شیرین با مادر، تجربه‌ی دانشگاه، سفر به تهران و مواجهه با آدم‌های تازه، هر یک تکه‌ای از پازل شخصیت را کامل می‌کنند. زبان سعید عباسپور در بسیاری از بخش‌ها به ذهن آشفته و حساس راوی نزدیک می‌شود و از همین راه، حس ناامنی و بی‌پناهی را منتقل می‌کند. در کنار این‌ها، ارجاع مداوم به آواز و سوختن صدا، به داستان بُعدی نمادین داده است؛ بُعدی که بدون جداشدن از واقعیت تلخ زندگی شخصیت‌ها، در سراسر اثر جریان دارد.

خلاصه داستان صداهای سوخته

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

شیرین، راوی داستان صداهای سوخته، پس از سکته‌کردن پدرش با وضعیتی روبه‌رو می‌شود که هم رهایی در آن هست و هم ترس. او سال‌ها زیر فشار پدری بدگمان و خشن زندگی کرده و حالا در میان مراقبت از او، کابوس‌های پی‌درپی و اضطرابی که هر روز شدیدتر می‌شود، به روان‌درمانی پناه می‌برد. نوشتن، به پیشنهاد درمانگر، راهی می‌شود برای بازگشت به گذشته؛ به خاطره‌ی خواهرش لیلی، به خانه‌ای پر از ممنوعیت و به صداهایی که همیشه در زندگی‌اش حضور داشته‌اند. 

بعدتر سفر به تهران و زندگی کنار لیلی، فصل تازه‌ای از این جست‌وجو را آغاز می‌کند؛ جست‌وجویی برای فهم ترس، بدن، خاطره و صدایی که انگار سال‌هاست در آستانه‌ی خاموشی مانده است.

چرا باید کتاب صداهای سوخته را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب صداهای سوخته را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تجربه‌ی زیستن زیر فشار کنترل خانوادگی را از درون ذهن راوی نشان می‌دهد، نه‌فقط از بیرون ماجراها.
• خواننده با پیوند میان ترس، خاطره، بدن و صدا روبه‌رو می‌شود؛ پیوندی که در سراسر داستان نقش اصلی دارد.
• اثر، جلسات روان‌درمانی و نوشتن را به‌ عنوان بخشی از حرکت شخصیت به‌ سوی شناخت خود وارد روایت کرده است.
• حضور مادر، لیلی و پدر، تصویری چندوجهی از یک خانواده‌ی آسیب‌دیده می‌سازد که هر عضو آن شکل متفاوتی از سکوت را زندگی می‌کند.
• داستان برای کسانی که به روایت‌های شخصیت‌محور و فضاهای روان‌شناختی علاقه دارند، ماده‌ی تأمل زیادی فراهم می‌کند.

خواندن کتاب صداهای سوخته را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب صداهای سوخته به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های شخصیت‌محور که بر ذهن، خاطره و اضطراب تمرکز دارند.
• خوانندگانی که به روایت‌های خانوادگی با محور خشونت پنهان، سکوت و سرکوب علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند داستانی درباره‌ی گم‌کردن و بازجستن صدا و هویت بخوانند.
• مخاطبانی که از فضاهای تیره، خواب‌گونه و پرتنش در داستان لذت می‌برند.
• خوانندگانی که دوست دارند نقش نوشتن و گفت‌وگوهای درمانی را در شکل‌گیری روایت دنبال کنند.

بخشی از کتاب صداهای سوخته

«دکترها که گفتند پدر سکته کرده‌اند، به مامان که انگار داشت یک کاری می‌کرد، گفتم: "های، کاش مرده بودند."

مامان دست از کاری که می‌کرد برداشت. هنوز حالت دست‌هایش که انگار تو هوا خشک شده بود، پیش چشمم است. معلق و پُرچین و چروک، با انگشت‌هایی که از آن آب می‌چکید. گفتم: "کاش حداقل زبون‌شون خوب نمی‌شد."

چشم‌های مامان گشاد شد. با دست خیس به دهنش زد و برّ و برّ به من نگاه کرد.

نمی‌دانم این‌ها به درد آقای دکتر می‌خورد یا نه.

آقای دکتر! نمی‌دانم این‌ها نوشتن دارد؟ کاش وقتی گفتید بنویس در جواب آن‌همه اصرار که "از چی؟" این‌همه نمی‌گفتید "از هرچه دلت می‌خواهد، از هر جا، از هر کس. فقط بنویس".

از دانشگاه که برمی‌گشتم می‌دانستم هنوز لباس درنیاورده پدر از در پشتی می‌آیند تو. با قدم‌های بلند و پرسروصدا وسط هال می‌ایستند و من می‌دانستم که باید به پدر نزدیک شوم. اوایل مامان چیزی می‌گفت. فحشی می‌شنید و خودش را به کاری مشغول می‌کرد. بعدها دیگر من که می‌آمدم تو، مامان جواب سلامم را داده و نداده خودش را یک جا گُم‌وگور می‌کرد.»