کتاب ادبیات داستانی عامه

بخش گسترده‌ای از فرهنگ مردم و ادبیات شفاهی ایران را «قصه‌های عامیانه» تشکیل می‌دهند. قصه‌های عامیانه، آینهٔ تمام‌نمای تجربه‌های زندگی، سنت‌ها و رفتارهای مردم در درازای تاریخ هستند. بیم‌ها و امیدها، کشمکش‌های انسان با طبیعت، یا با انسان‌های دیگر و با خود، در این‌گونهٔ ادبی بازتاب پیدا کرده‌است. ادبیات عامیانه هر ملتی نشانگر فرهنگ و اندیشه‌های قومی آنهاست و از بررسی آنها می‌توان به سنت‌ها و فرهنگ‌های اقوام گوناگون که از راه مهاجرت، جنگ و تجارت وارد شده و ماندگار گشته‌اند، پی برد و با جداکردن آنها به بازنگری فرهنگی قوم پرداخت. قصه‌های عامیانه بخشی از ادبیات عامیانه به شمار می‌روند. گردآوری و بررسی این قصه‌های عامیانه می‌تواند نوع زندگی و تفکر مردمان هر ملتی را نشان دهد؛ از این رو مطالعه و تحقیق در قصه‌های عامیانه هر قومی از نظر مردم‌شناسی بسیار مفید است. در کتاب «ادبیات داستانی عامه» دکتر حسین یزدانی و دکتر آسیه ذبیح‌نیا با توجه به اهمیت و نقش قصه‌های عامیانه در زندگی عامه مردم، و هم چنین شیوه‌های برخورد مردم با این شکل قصه‌ها و انس و الفت با آنها، انواع قصه‌های عامیانه در ادوار مختلف را معرفی، تبیین و تفسیر کرده‌اند.