کتاب زندگی را آفتابی می کنم

کتاب زندگی را آفتابی می کنم نوشته رنی واتسون و ترجمه عاطفه حاجی آقایی است که نشر پیدایش آن را منتشر کرده است. این رمان کودک، زندگی رایان هارت را دنبال می‌کند؛ دختری که در میانه‌ی جابه‌جایی خانه، تغییرهای مالی خانواده، مدرسه، دوستی‌ها و دلخوری‌های کوچک و بزرگ، تلاش می‌کند معنای امید و ایستادگی را برای خودش پیدا کند. قصه از دل اتفاق‌های روزمره پیش می‌رود و نشان می‌دهد چطور یک کودک می‌تواند با تخیل، آشپزی، خانواده و دوستی، روزهای سخت را از نو معنا کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب زندگی را آفتابی می کنم

کتاب زندگی را آفتابی می کنم نوشته رنی واتسون، داستان دختری به نام رایان هارت است که جهانش از دل خانه، مدرسه، کلیسا، دوستی‌ها و رابطه‌اش با پدر و مادر و برادرش شکل می‌گیرد. محور اصلی اثر، روبه‌روشدن با تغییر است؛ تغییری که از اسباب‌کشی و کم‌شدن درآمد خانواده شروع می‌شود و بعد به جزئیات بیشتری در زندگی روزمره می‌رسد. رایان در این مسیر فقط با ناراحتی یا ترس درگیر نیست، بلکه مدام تلاش می‌کند برای چیزهای تازه اسم، معنا و جای تازه‌ای پیدا کند. همین نگاه باعث شده فضای اثر هم‌زمان هم گرم باشد و هم واقع‌بینانه.
کتاب زندگی را آفتابی می کنم بیشتر از آنکه بر حادثه‌های بزرگ تکیه کند، از لحظه‌های کوچک نیرو می‌گیرد؛ از مسابقه‌ی دو در زنگ تفریح تا خراب‌شدن یک غذا، از دل‌بستگی به خانه‌ی قبلی تا کشف چیزهای جا‌مانده در کمد اتاق جدید. روایت، دنیای کودکی را جدی می‌گیرد و نشان می‌دهد نگرانی‌هایی که از نگاه بزرگ‌ترها ساده به نظر می‌رسند، برای یک کودک چقدر واقعی و تعیین‌کننده‌اند. در کنار این، موضوع‌هایی مثل عزت‌نفس، هویت، تصویر فرد از خودش، پیوند خانوادگی و تجربه‌ی دختر سیاه‌پوستی که می‌خواهد قوی و دیده‌شده باشد، در متن حضور پررنگی دارند.
کتاب زندگی را آفتابی می کنم حال‌وهوایی سرزنده دارد اما از تلخی فاصله نمی‌گیرد. رایان گاهی می‌ترسد، خجالت می‌کشد، شکست می‌خورد یا از بی‌عدالتی دلخور می‌شود، اما همان‌قدر هم خیال‌پرداز، کنجکاو و مصمم است. آشپزی در این داستان فقط یک سرگرمی نیست؛ راهی است برای ساختن، امتحان‌کردن و دوباره شروع‌کردن. همین ویژگی به اثر رنگی خانگی و ملموس داده است. نتیجه، روایتی است که از دل روزمرگی، تصویری روشن از رشد، سازگاری و حفظ امید می‌سازد بی‌آنکه دشواری‌های زندگی را نادیده بگیرد.

خلاصه کتاب زندگی را آفتابی می کنم

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
رایان هارت دختری است که دوست دارد مثل معنای اسمش، محکم و رهبر باشد. او در مدرسه با قضاوت دیگران، در خانه با خبر اسباب‌کشی و کم‌شدن امکانات، و در جمع‌های خانوادگی و دوستانه با ترس‌ها و دلخوری‌های خودش دست‌وپنجه نرم می‌کند. رایان به آشپزی علاقه دارد، برای چیزهای کوچک زندگی اهمیت زیادی قائل است و سعی می‌کند در خانه‌ی تازه، مدرسه و رابطه با اطرافیان جای خودش را دوباره پیدا کند. قصه، مجموعه‌ای از تجربه‌های اوست؛ تجربه‌هایی که کم‌کم به او یاد می‌دهند خانه فقط یک ساختمان نیست و شروع تازه همیشه از دل پذیرش تغییر به‌وجود می‌آید.

چرا باید کتاب زندگی را آفتابی می کنم را بخوانیم؟

دلایل خواندن زندگی را آفتابی می کنم را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تجربه‌ی تغییر در زندگی کودک را از زاویه‌ی جزئیات روزمره نشان می‌دهد، نه فقط از مسیر اتفاق‌های بزرگ.
• رابطه‌ی رایان با خانواده، دوستان و برادرش تصویری روشن از دلخوری‌ها، وابستگی‌ها و حمایت در محیط خانه می‌سازد.
• داستان به موضوع‌هایی مثل عزت‌نفس، هویت و کنارآمدن با شکست، در موقعیت‌های ملموس مدرسه و خانه پرداخته است.
• علاقه‌ی شخصیت اصلی به آشپزی، لایه‌ای خلاقانه به روایت داده و فرایند آزمون‌وخطا را به بخشی از رشد او تبدیل کرده است.
• این اثر نشان می‌دهد کودک چگونه می‌تواند در برابر تغییرهای ناخواسته، معنا و امید تازه‌ای برای خودش بسازد.
• خواننده بعد از مطالعه‌ی کتاب، درک دقیق‌تری از احساسات کودکی به دست می‌آورد که می‌خواهد هم قوی باشد و هم آسیب‌پذیری‌اش را پنهان نکند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن زندگی را آفتابی می کنم به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های کودک که بر زندگی روزمره و رشد شخصیت تمرکز دارند.
• خوانندگانی که به داستان‌هایی درباره‌ی خانواده، اسباب‌کشی، تغییر و سازگاری علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند دنیای درونی یک دختر کنجکاو، خیال‌پرداز و پیگیر را دنبال کنند.
• مخاطبانی که از قصه‌های مدرسه، دوستی و رابطه‌ی خواهر و برادری لذت می‌برند.
• کسانی که می‌خواهند با تجربه‌ی حفظ امید در دل فشارهای مالی و عاطفی آشنا شوند.

بخشی از کتاب زندگی را آفتابی می کنم

«مامان نگاهم می‌کنه و می‌گه: عیبی نداره ناراحت باشی. تغییر ترسناکه.
بابا سعی می‌کنه حالم رو بهتر بکنه. به نظرم از خونه‌ی جدیدمون خوشت می‌یاد رایان. هردوتون برای خودتون اتاق شخصی دارین.
انگار این خبر خوبیه. همیشه دوست داشتم اتاق مال خودم باشه نه اینکه فقط یه طرفش مال من باشه. ولی خب باز هم تمام عمرم توی این خونه زندگی کردم. دلم نمی‌خواد برم. می‌پرسم: هنوزم می‌ریم همین مدرسه دیگه؟
آره، هنوزم می‌رین مدرسه‌ی ورنون اما به جای اینکه بابا صبح‌ها شما دوتا رو با ماشین برسونه، می‌تونین تا اونجا با هم پیاده برین.
ری می‌پرسه: پیاده بریم؟
بابا می‌گه: آره، من و مامان‌تون داریم ماشین دومی رو می‌فروشیم و حالا که داریم می‌ریم یه جایی نزدیک‌تر به مدرسه‌تون، می‌تونین پیاده برین. فقط سه بلوک اون‌طرف‌تره. من قراره شیفت نیمه‌شب کار کنم برای همین وقتی می‌رین مدرسه من اصلاً اون موقع صبح خونه نیستم.
واقعاً از اینکه بابا با ماشین ما رو می‌رسونه مدرسه، اینکه می‌ذاره آهنگی رو انتخاب کنیم که دوست داریم گوش بدیم، اینکه تمام مدت توی ماشین بلندبلند با آهنگ می‌خونیم، اینکه قبل از تو رفتن‌مون بابا پیشونی جفت‌مون، حتی ری، رو می‌بوسه و از اینکه وقتی از ماشین پیاده می‌شیم به‌مون می‌گه: مثل اسمی باشین که روتون گذاشتیم خوشم می‌یاد.»