کتاب گمشده شازده کوچولو

کتاب گمشده شازده کوچولو، نوشته محمدحسن حسینی و با تصویرگری عطیه بزرگ‌ سهرابی، در سال ۱۳۸۹ توسط نشر پیدایش منتشر شده است. این کتاب سفر دوباره‌ی شازده کوچولو برای یافتن دوست خلبانش را روایت می‌کند. پسرک پس از بازگشت به سیاره‌اش، همچنان دلتنگ روزهای سفر و دوستی است که در زمین ملاقات کرده بود. او میان مراقبت از گل سرخ و خاطرات گذشته، سرانجام تصمیم می‌گیرد دوباره راهی سفر شود. در این مسیر با شخصیت‌های آشنایی روبه‌رو می‌شود که گذر زمان زندگی و رفتارشان را تغییر داده است. این سفر بهانه‌ای برای پرداختن به موضوع‌هایی چون دوستی، دلتنگی، رؤیا، بزرگ‌شدن و مسئولیت در برابر کسانی است که دوستشان داریم. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب گمشده شازده کوچولو

کتاب گمشده شازده کوچولو، نوشته‌ی محمدحسن حسینی، داستان سفر دوباره‌ی شازده کوچولو برای یافتن دوست خلبانش را روایت می‌کند. پسرک پس از بازگشت به سیاره‌اش همچنان دلتنگ روزهای سفر و دوستی است که در زمین ملاقات کرده بود. او تصمیم می‌گیرد دوباره راهی سفر شود.

شازده کوچولو در مسیر خود با شخصیت‌های آشنایی مانند پادشاه، مرد خودپسند، تاجر و فانوس‌بان دیدار می‌کند. گذر زمان زندگی و رفتار این شخصیت‌ها را تحت‌تأثیر قرار داده و هرکدام همچنان با خواسته‌ها و گرفتاری‌های خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند. این دیدارها پسرک را با موضوع‌هایی چون تنهایی، دل‌بستگی به دارایی و تغییر آدم‌ها در گذر عمر روبه‌رو می‌کند.

کتاب گمشده شازده کوچولو در ۱۱ فصل، با فضایی خیال‌انگیز و گاه طنزآمیز، به موضوع‌هایی مانند دوستی، دلتنگی، بزرگ‌شدن و مسئولیت در برابر عزیزان می‌پردازد. نگرانی شازده کوچولو برای گل سرخ و تلاش او برای یافتن دوستش اهمیت محبت‌کردن و توجه به دیگران را یادآوری می‌کند. محمدحسن حسینی در این کتاب، با بهره‌گیری از شخصیت‌ها و نشانه‌های آشنای داستان شازده کوچولو، ماجرایی تازه را درباره‌ی پیوندهای انسانی و معنای مراقبت از کسانی که دوستشان داریم، شکل می‌دهد.

خلاصه داستان گمشده شازده کوچولو

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

شازده کوچولو پس از بازگشت به سیاره‌اش، همچنان جای خالی دوست خلبانش را احساس می‌کند. او به گل سرخ آب می‌دهد و از گوسفند و آتش‌فشان‌هایش مراقبت می‌کند، اما خاطره‌ی سفر به زمین ذهنش را رها نمی‌کند. گل سرخ نیز از کم‌شدن توجه او دلگیر است. شازده کوچولو تصمیم می‌گیرد برای یافتن دوستش دوباره سفر کند. او پیش از سفر، برای گل و گوسفندش آب و حفاظ فراهم می‌کند و سپس با همراهی مرغ‌های مهاجر، راهی می‌شود. در این سفر با ساکنان آشنای سیاره‌های دیگر دیدار می‌کند و از هرکدام سراغی از دوستش می‌گیرد.

با رسیدن به زمین، جست‌وجوی شازده کوچولو شکل تازه‌ای پیدا می‌کند. خبرها و نشانه‌هایی که به دست می‌آورد گاه امیدش را بیشتر می‌کنند و گاه نگرانی‌اش را افزایش می‌دهند. او در کنار جست‌وجوی دوستش، بیش از پیش به رابطه‌ی خود با گل سرخ و معنای دلتنگی و مراقبت از عزیزان فکر می‌کند.

چرا باید کتاب گمشده شازده کوچولو را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب گمشده شازده کوچولو را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این داستان با نشان‌دادن تفاوت میان سن افراد و میزان تجربه‌ی آن‌ها، فرصتی برای فکرکردن به معنای بزرگ‌شدن فراهم می‌کند.
• نویسنده در این کتاب، موضوعاتی مانند تنهایی، قدرت‌طلبی و دل‌بستگی به دارایی را مطرح می‌کند.
• رابطه‌ی شازده کوچولو و گل سرخ در کتاب، اهمیت توجه و مراقبت عاطفی در دوستی‌ها را نشان می‌دهد.
• تصویرهای ستاره‌ها، باد و گلبرگ‌ها فضای داستان را خیال‌انگیز می‌کنند.

خواندن کتاب گمشده شازده کوچولو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب گمشده شازده کوچولو به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• کودکانی که به داستان‌های خیال‌انگیز، سفرهای ماجراجویانه و شخصیت‌های پرسشگر علاقه دارند.
• خوانندگانی که کتاب اصلی شازده کوچولو را می‌شناسند و دوست دارند ماجرای تازه‌ای را با حضور او بخوانند.
• والدین و مربیانی که می‌خواهند درباره‌ی دوستی، دلتنگی و اهمیت توجه به عزیزان با کودکان گفت‌وگو کنند.

درباره محمدحسن حسینی

محمدحسن حسینی، شاعر، نویسنده و منتقد کتاب‌های کودک و نوجوان، متولد سال ۱۳۴۸ است. او در حوزه‌ی آموزش و تعلیم‌وتربیت نیز تخصص دارد. از آثار او برای کودکان می‌توان به کتاب‌های چکمه و جای پایش و کتاب حاضر اشاره کرد که هر دو را نشر پیدایش منتشر کرده است.

بخشی از کتاب گمشده شازده کوچولو

«من خلبان نیستم، مهندسم. چیزی هم از خلبانی نمی‌دانم. اما زیاد خواب پرواز می‌بینم. خواب می‌بینم دست‌هایم را تکان می‌دهم و از زمین بلند می‌شوم. در آسمان اوج می‌گیرم و بالا و پایین می‌روم. این رؤیا شیرین‌ترین رؤیای زندگی من است. همیشه موقع خواب از پنجرۀ کوچک اتاق خوابم با حسرت به آسمان نگاه می‌کنم. آن‌قدر به ستاره‌ها چشم می‌دوزم تا خوابم می‌برد. گاهی قبل از خواب حس می‌کنم تنم سبک شده و آرام آرام از زمین کنده می‌شوم. اما همۀ اینها خیال است. من هرگز نتوانسته‌ام در بیداری- وقتی که دراز کشیده‌ام- حتی یک سانتی‌متر هم از روی زمین بلند شوم. اما تصوّرش را کرده‌ام و همین برایم کافی است. مثل خیال لیس‌زدن یک بستنی شکلاتی که دهان آدم را آب می‌اندازد.»