کتاب اینجا لانه فاخته ها نمی شود

کتاب اینجا لانه فاخته ها نمی شود نوشته مهدی میرکیایی و تصویرگری مریم محمودی مقدم، از مجموعه‌ی «روزی روزگاری ایران»، ماجرایی تاریخی را در بوشهرِ روزگار قاجار دنبال می‌کند؛ جایی که حمله‌ی نیروهای انگلیسی با زندگی دختری به نام زیور گره می‌خورد. این داستان از خلال دوستی زیور با دختر یک افسر انگلیسی، هم فضای اشغال و مقاومت را نشان می‌دهد و هم معنای فریب، ایستادگی و تعلق به خانه را پیش می‌کشد. این کتاب را انتشارات شکوفه امیرکبیر منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب اینجا لانه فاخته ها نمی شود

کتاب اینجا لانه فاخته ها نمی شود نوشته‌ی مهدی میرکیایی یک روایت تاریخی برای نوجوانان است که ماجرای آن در بوشهر و ری‌شهر می‌گذرد؛ زمانی که نیروهای انگلیسی برای پیشبرد خواسته‌های خود به جنوب ایران حمله کرده‌اند. مرکز داستان دختری به نام زیور است؛ دختری که هم به فضای تجارتخانه‌ی انگلیسی‌ها رفت‌وآمد دارد و هم از نزدیک با زندگی مردم شهر، ساحل، قایق‌ها و نگرانی‌های روزهای جنگ آشناست. نویسنده از همین موقعیت دوگانه استفاده کرده تا برخورد دو جهان را نشان دهد: جهان اشغالگران که با نظم نظامی، ادعای امنیت و زبان قدرت پیش می‌آید و جهان مردم بومی که با ترس، تردید، خشم و مقاومت روبه‌روست.

مهدی میرکیایی در این کتاب فقط به بازسازی یک درگیری تاریخی بسنده نمی‌کند. او از دل رابطه‌ی زیور و مری لوئیز، دختر افسر انگلیسی، به موضوع‌هایی مثل دوستی، نابرابری، سوءاستفاده و معنای تصرف می‌رسد. تصویر فاخته که در لانه‌ی پرنده‌های دیگر تخم می‌گذارد، به یکی از نشانه‌های مهم داستان تبدیل می‌شود و عنوان کتاب هم از همین پدیده معنا می‌گیرد. در کنار این لایه‌ی نمادین، فضای بندر، تجارتخانه، نخلستان، قلعه و رفت‌وآمد سربازان هندی و افسران انگلیسی، حال‌وهوای پرتنش روایت را شکل می‌دهد.

کتاب اینجا لانه فاخته ها نمی شود شخصیت‌محور است و رخدادهای بزرگ را از زاویه‌ی نگاه دختری نوجوان پیش می‌برد. به‌ همین دلیل جنگ فقط در حد خبر و گزارش باقی نمی‌ماند و به خانه، کار، معاش و تصمیم‌های روزمره‌ی آدم‌ها راه پیدا می‌کند. حضور باقرخان تنگستانی و تفنگچی‌ها نیز به داستان بُعد تاریخی روشن‌تری می‌دهد. این داستان در لایه‌ی درونی، درباره‌ی اعتماد، هویت و دفاع از خانه حرف می‌زند.

خلاصه داستان اینجا لانه فاخته ها نمی شود

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

زیور، دختر قایقرانی در بوشهر، به‌ دلیل رفت‌وآمد مادرش به تجارتخانه‌ی انگلیسی‌ها و آشنایی‌اش با زبان انگلیسی، با مری لوئیز دوست می‌شود؛ دختری که جهان را از دریچه‌ی امپراتوری پدرش می‌بیند. همزمان با بالاگرفتن تنش‌ها، حمله‌ی نیروهای انگلیسی و مقاومت تفنگچی‌های تنگستانی زندگی مردم شهر را زیرورو می‌کند. زیور کم‌کم از پشت ظاهر آرام تجارتخانه، نقشه‌ها و فریب‌های اشغالگران را می‌بیند. کشف راز صندوق‌هایی که قرار است مردم را به همکاری با انگلیسی‌ها بکشاند، او را وارد ماجرایی می‌کند که از دوستی کودکانه فراتر می‌رود و به ایستادن در کنار شهر و خانواده‌اش می‌رسد.

چرا باید کتاب اینجا لانه فاخته ها نمی شود را بخوانیم؟

دلایل خواندن اینجا لانه فاخته ها نمی شود را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب یک مقطع تاریخی از جنوب ایران را از زاویه‌ی زندگی روزمره‌ی مردم و نه‌فقط از منظر نبردها نشان می‌دهد.
• داستان، مفهوم اشغال و مقاومت را از خلال تصویرهای ملموس مثل تجارتخانه، ساحل، نخلستان و خانه‌ی مردم قابل‌درک می‌کند.
• رابطه‌ی زیور و مری لوئیز امکان دیدن دو نگاه متفاوت به قدرت، سرزمین و دوستی را فراهم می‌کند.
• خواننده بعد از مطالعه‌ی این کتاب با نقش باقرخان تنگستانی و فضای مقاومت محلی در بوشهر آشناتر می‌شود.

خواندن کتاب اینجا لانه فاخته ها نمی شود را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن اینجا لانه فاخته ها نمی شود به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های تاریخی که ماجراهایشان در ایران می‌گذرد.
• خوانندگانی که به روایت‌های نوجوانانه با پس‌زمینه‌ی جنگ، اشغال و مقاومت علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند با فضای بوشهر و ری‌شهر در روزگار قاجار آشنا شوند.
• مخاطبانی که از داستان‌های شخصیت‌محور با قهرمان نوجوان لذت می‌برند.
• کسانی که به روایت‌هایی درباره‌ی هویت، خانه و ایستادگی در برابر سلطه فکر می‌کنند.

بخشی از کتاب اینجا لانه فاخته ها نمی شود

«مری لوئیز دختری بود با موهای بلند طلایی، کلاه لبه‌دار بزرگی روی سرش می‌گذاشت و مثل مادرش می‌ترسید زیاد در آفتاب بماند. بار اول بود که زیور را به اتاقش می‌آورد. دست زیور را گرفته بود و کشیده بود: بیا خیلی چیزها هست که دوست دارم ببینی.

اتاق مری لوئیز پر از مجسمه، اشیای تزیینی و تابلوهای نقاشی بود؛ تمام نقاشی‌ها، تصاویر پرندگان مختلف بودند.

مری لوئیز ذوق‌زده بود؛ دائم به چشم‌های زیور نگاه می‌کرد تا مطمئن شود او هم از تماشای این همه مجسمه، تابلو و عروسک‌های کوچک و بزرگ هیجان‌زده شده است.

زیور روسری آبی‌اش را بالاتر کشیده بود تا منگوله‌های ظریف آن جلوی چشم‌هایش را نگیرند. با آرامش اطرافش را نگاه می‌کرد و هنگامی که اشتیاق مری لوئیز و چشم‌های درخشان او را دید به‌آرامی لبخند زد. ردیف دندان‌هایش خط سفیدی در چهرهٔ گندمگونش کشید.

مری لوئیز گفت: "روی دریا مادرم خیلی نگران بود. می‌گفت مری در آنجا هم‌صحبتی ندارد، هم‌سن‌و‌سالی ندارد که با او حرف بزند و بازی کند. وقتی پدرم گفت دختر ده، یازده‌ساله‌ای در تجارتخانه هست که انگلیسی بلد است مادرم خیلی خوشحال شد."

زیور گفت: "من اینجا بزرگ شده‌ام. از وقتی که یادم می‌آید همراه مادرم به اینجا می‌آمدم. مادرم کار می‌کرد و من او را تماشا می‌کردم."»