کتاب روزی که همه کلاهشان را آتش زدند

کتاب روزی که همه کلاهشان را آتش زدند نوشته مهدی میرکیایی، دومین جلد از مجموعه‌ی روزی روزگاری ایران است که انتشارات شکوفه امیرکبیر آن را منتشر کرده است. این داستان به روزگاری می‌پردازد که استرآباد زیر فشار حکومت مغول است و پسربچه‌ای به نام علی شیر با نوشتن شعر و کشیدن نقش روی دیوارها، خشم و امید مردم را زنده نگه می‌دارد. ماجرای کتاب از دل ترس، مقاومت و خبر نزدیک‌شدن سربداران پیش می‌رود و تصویری از ایستادگی مردم عادی در لحظه‌ای حساس از تاریخ می‌سازد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب روزی که همه کلاهشان را آتش زدند

کتاب روزی که همه کلاهشان را آتش زدند نوشته مهدی میرکیایی داستانی تاریخی است که ماجرای آن در استرآبادِ روزگار سلطه‌ی مغول می‌گذرد؛ زمانی که خبر قدرت‌گرفتن سربداران در شهرها و روستاهای اطراف، آرام‌آرام به دل مردم امید می‌آورد. نویسنده فضای شهری خسته، ترس‌خورده و زیر نظر را نشان می‌دهد؛ جایی که دیوارها، بازارها، آب‌انبارها و دارالحکومه فقط پس‌زمینه نیستند و هرکدام بخشی از فشار سیاسی و زندگی روزمره را آشکار می‌کنند. در مرکز این فضا، علی شیر قرار دارد؛ پسری که هم با رنج شخصی دست‌وپنجه نرم می‌کند و هم به‌شیوه‌ی خودش به اشغالگران پاسخ می‌دهد.
این کتاب فقط روایت یک درگیری بیرونی نیست، بلکه نشان می‌دهد مقاومت چگونه از دل کارهای کوچک شکل می‌گیرد؛ از نوشتن یک بیت شعر روی دیوار تا رساندن خبر، پنهان‌کردن خشم و حفظ امید. در این داستان، شعر، نقاشی و کتابت فقط ابزار فرهنگی نیستند و به نشانه‌هایی برای اعتراض تبدیل می‌شوند. حضور شخصیت‌هایی مثل پدر علی شیر، حاجی زردوز و جابای خان هم به روایت بُعدهای بیشتری می‌دهد؛ از ترس و احتیاط گرفته تا معامله، فریب و تصمیم‌گیری در موقعیت‌های سخت.
این کتاب از نظر حال‌وهوا، روایتی پرتنش و تصویری دارد. جزئیات مربوط به بازار کتاب‌فروش‌ها، کاغذسازی، نسخه‌برداری و محدودیت‌های زندگی زیر سلطه، گذشته را به‌شکل ملموس پیش چشم می‌آورد. در کنار این‌ها، داستان به نقش مردم عادی در تغییر مسیر تاریخ توجه دارد و نشان می‌دهد که گاهی یک نوجوان، یک کاغذساز یا یک بازرگان هم می‌توانند در لحظه‌ای تعیین‌کننده اثر بگذارند. همین پیوند میان زندگی روزمره و رخدادهای بزرگ، به این کتاب رنگی زنده و درگیرکننده داده است.

خلاصه کتاب روزی که همه کلاهشان را آتش زدند

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
علی شیر، پسری نوجوان در استرآباد، شب‌ها پنهانی روی دیوارهای شهر شعر می‌نویسد و نقش‌هایی می‌کشد که مردم را به یاد پایان سلطه‌ی مغول می‌اندازد. او این کار را هم از سر خشم شخصی انجام می‌دهد و هم برای آن‌که ترسِ حاکم بر شهر را بشکند. وقتی یکی از سربازان مغول او را دستگیر می‌کند، ماجرا از یک اعتراض پنهانی به بازی خطرناک‌تری میان فرماندهان مغول، پدر علی شیر و نیروهای سربداران می‌رسد. داستان در همین مسیر، از دل سیاه‌چال، بازار و کوچه‌های شهر، شکل‌های مختلف مقاومت را کنار هم می‌گذارد و نشان می‌دهد امید چگونه میان مردم پخش می‌شود.

چرا باید کتاب روزی که همه کلاهشان را آتش زدند را بخوانیم؟

دلایل خواندن روزی که همه کلاهشان را آتش زدند را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب بخشی از تاریخ قیام سربداران را در قالب یک ماجرای پرکشش و شخصیت‌محور نشان می‌دهد.
• داستان، زندگی مردم عادی زیر سلطه‌ی مغول را از زاویه‌ی ترس، خشم و امید به‌تصویر می‌کشد.
• خواننده با نقش شعر، نقاشی و کتابت در شکل‌گرفتن اعتراض و همبستگی آشنا می‌شود.
• روایت، گذشته را فقط از دریچه‌ی نبردها نمی‌بیند و به بازار، آب‌انبار، دارالحکومه و کار روزانه‌ی مردم هم توجه دارد.
• این کتاب نشان می‌دهد نوجوانی مثل علی شیر چگونه در دل رخدادهای بزرگ تاریخی به شخصیتی اثرگذار تبدیل می‌شود.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن روزی که همه کلاهشان را آتش زدند به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های تاریخی که به دوره‌ی سلطه‌ی مغول و قیام سربداران توجه دارند.
• خوانندگانی که از روایت‌های پرتعلیق با محوریت شجاعت، خطر و مقاومت لذت می‌برند.
• کسانی که دوست دارند نقش مردم عادی را در رخدادهای مهم تاریخی بهتر بشناسند.
• مخاطبانی که به داستان‌های شخصیت‌محور درباره‌ی نوجوانان در موقعیت‌های دشوار علاقه دارند.
• خوانندگانی که می‌خواهند پیوند میان شعر، تصویر و اعتراض اجتماعی را در یک داستان ببینند.

بخشی از کتاب روزی که همه کلاهشان را آتش زدند

«علی شیر فقط صدایی را در هوا شنید؛ صدایی مثل بال زدن پرنده‌ای. بعد که طنابی دور بازوهایش افتاد و محکم بسته شد فهمید همه‌چیز تمام شده است. تلوتلو خورد و روی زمین افتاد. تکه زغال هنوز دستش بود و در نور مهتاب می‌توانست چیزی را که روی دیوار نوشته شده بود ببیند:
از بیم سِنان سربداران تا حشر
تا تار دگر خیمه به ایران نزند
صدای پایی را شنید؛ حتماً همان سرباز مغولی بود که کمند را به سوی او انداخته بود. وقت نوشتن، مثل همیشه، گوشش را تیز کرده بود تا اگر صدای پای اسبی را شنید فرار کند؛ اما انگار سرباز مغول، در دورتر، از اسبش پایین آمده بود و به او نزدیک شده بود.
می‌دانست مدت‌هاست مغول‌ها در کمین او هستند. سرباز مغول، که با یک دست مشعل و با دست دیگر سر طناب را گرفته بود، به او نزدیک شد و مشعل را پایین آورد. حالا هر دو نفر می‌توانستند چهره‌ی هم را ببینند؛ انگار مرد مغول از این‌که پسربچه‌ی ۱۲، ۱۳ ساله‌ای را به دام انداخته است تعجب کرده بود.»