کتاب کتاب هایی که پدرم را بلعیدند

کتاب کتاب هایی که پدرم را بلعیدند نوشته افونسو کروز و ترجمه هاجر علی‌پور است. این رمان با تکیه‌بر ایده‌ای خیال‌انگیز و درعین‌حال دقیق، ماجرای پسری را دنبال می‌کند که باور دارد پدرش واقعاً وارد یک کتاب شده و در جهان ادبیات گم شده است. جست‌وجوی او فقط دنبال‌کردن یک غیبت خانوادگی نیست، بلکه سفری است میان کتاب‌ها، شخصیت‌ها و مرز باریک واقعیت و تخیل. این کتاب را انتشارات شکوفه امیرکبیر منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب کتاب هایی که پدرم را بلعیدند

کتاب کتاب‌هایی که پدرم را بلعیدند (داستان عجیب و جادویی ویوالدو بونفیم) به قلم افونسو کروز، نویسنده، تصویرگر و فیلم‌ساز پرتغالی، در سال ۲۰۱۰ منتشر شد و برنده‌ی جایزه‌ی ادبی «ماریا روزا کولاسو» در همان سال گردید. این رمان کوتاه که در ژانر ادبیات نوجوانان و فانتزی ادبی جای می‌گیرد، در ایران نیز با ترجمه‌ی فارسی منتشر شده است.

این کتاب هم‌زمان جُنگی از عشق فرزندی، دوستی و ادبیات است. سبک روایت کروز در این اثر، سفر در «طرح داستان» کتاب‌های کلاسیک است؛ شخصیت‌های ادبی به افراد واقعی بدل می‌شوند، با آن‌ها چای (و ودکا) می‌نوشیم و از نگاه آن‌ها به جهان ادبیات پی می‌بریم. برخی خوانندگان اشاره کرده‌اند که نویسنده در این مسیر، بخش‌هایی از داستان‌های کلاسیک را فاش می‌کند و برای کسانی که از «اسپویل» بیزارند، این نکته می‌تواند آزاردهنده باشد.

خلاصه کتاب کتاب هایی که پدرم را بلعیدند

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

الیاس بونفیم، پسری یازده‌ساله، به گفته‌ی مادربزرگش درمی‌یابد که پدرش ویوالدو، حسابدار یک اداره‌ی مالیات، آن‌قدر در کتاب خواندن غرق شده که درون کتاب گم شده و از این جهان ناپدید گشته است. الیاس تصمیم می‌گیرد به جست‌وجوی پدر برود و سفری را آغاز می‌کند که او را به درون طرح داستان‌های کلاسیک می‌کشاند؛ از «جزیره‌ی دکتر مورو» تا آثار داستایفسکی، دانته و پروست. در این سفر، شخصیت‌های کتاب‌ها به موجوداتی زنده بدل می‌شوند و الیاس درمی‌یابد که پدرش در کدام کتاب گم شده است. داستان با پایانی تراژیک و در عین حال آموزنده به پایان می‌رسد که درسی برای هر خواننده‌ای در هر سنی به همراه دارد.

چرا باید کتاب کتاب هایی که پدرم را بلعیدند را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب کتاب هایی که پدرم را بلعیدند را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب رابطۀ میان زندگی و ادبیات را به‌صورت یک ماجرای داستانی پیش می‌برد، نه صرفاً یک ایده‌ی انتزاعی.
• خواننده در کنار خط اصلی داستان، با چند اثر مهم ادبی و نقش آن‌ها در پیش‌برد روایت آشنا می‌شود.
• رمان، تجربه‌ی نوجوانی را با موضوع‌هایی مثل غیبت پدر، دوستی، دل‌بستگی و کنجکاوی فکری پیوند می‌دهد.
• لحن شوخ و درعین‌حال اندیشمندانه‌ی اثر باعث می‌شود موضوع‌های جدی، خشک و سنگین نشوند.

خواندن کتاب کتاب هایی که پدرم را بلعیدند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب کتاب هایی که پدرم را بلعیدند به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌هایی که کتاب و کتاب‌خواندن در آن‌ها بخشی از خودِ ماجراست.
• خوانندگانی که از داستان‌های جست‌وجومحور و معماهایی که به‌تدریج باز می‌شوند لذت می‌برند.
• کسانی که به روایت‌های نوجوانانه با درون‌مایه‌ی خانواده، فقدان و رشد علاقه دارند.
• مخاطبانی که دوست دارند در خلال داستان با شخصیت‌ها و جهان چند اثر ادبی دیگر هم روبه‌رو شوند.
• علاقه‌مندان به فضاهای خیال‌انگیز که مرز واقعیت و جهان داستان را جابه‌جا می‌کنند.

درباره افونسو کروز

افونسو کروز (متولد ۱۹۷۱) نویسنده، تصویرگر و فیلم‌ساز پرتغالی است که تاکنون سیزده اثر داستانی نوشته و جوایز متعددی در پرتغال و جهان کسب کرده است. او مدرک خود را در رشته‌ی ارتباطات طراحی از دانشکده‌ی هنرهای زیبای دانشگاه لیسبون دریافت کرد و حدود سی کتاب برای کودکان تصویرگری کرده است. کروز علاوه‌بر نویسندگی و تصویرگری، در ساخت فیلم‌های انیمیشن نیز فعالیت دارد و در گروه موسیقی بلوز/روتس «The Soaked Lamb» آواز می‌خواند و ساز می‌زند. مهم‌ترین جایزه‌ی او، جایزه‌ی ادبیات اتحادیه‌ی اروپا در سال ۲۰۱۲ برای رمان عروسک کوکوشکا است. آثار او به زبان‌های متعددی از جمله انگلیسی، بلغاری و فارسی ترجمه شده‌اند.

بخشی از کتاب کتاب هایی که پدرم را بلعیدند

«دیروز دوازده‌ساله شدم و این‌گونه بود که این ماجراجویی‌ آغاز شد. طبق معمول جشنی برگزار شد، همانند تمام جشن‌های تولدی که پیش از آن داشتم. کل قوم‌وخویش آمدند: عمه، عمو، دایی، خاله، فرزندانشان و چند دوست و همسایه. کیکی آوردند و همگی ترانۀ تولدت مبارک را خواندند. همان چیزهای متعارف: شمع‌های مومی روی کیک می‌چکد، همه با صداهایی فالش برایم ترانۀ تولدت مبارک می‌خوانند و بعد دست می‌زنند و می‌خندند. با تمام زوری که از یک نوجوان دوازده‌‌ساله برمی‌آید، فوت کردم و شمع‌ها در اثر حجم بازدمم خاموش شدند. کیک را بی‌رحمانه تکه‌تکه کردند. وقتی سرانجام شب شد و همه رفتند، مادربزرگم، بدون اینکه اصلاً به من نگاه کند، گفت که روز بعد به خانه‌اش سر بزنم. همه به من هدیه داده بودند جز او و این به نظرم عجیب بود چون هرگز چنین اتفاقی رخ نداده بود. پدربزرگ و مادربزرگ‌ها هرگز هدیه ‌دادن را فراموش نمی‌کنند، حتی وقتی حافظه‌شان رو به زوال می‌رود.
این‌گونه شد که روز بعد، بعد از مدرسه، به دیدن مادربزرگم رفتم. او با انگشتان پینه‌بسته‌اش به کاناپۀ راه‌راهش اشاره کرد و از من خواست بنشینم. هرگاه به دیدنش می‌روم، روی همان خطوط راه‌راه‌ می‌نشینم. او هم نشست، با همان طمأنینۀ معمول و پیراهن گل‌گلی همیشگی‌اش. دستی به موهایش کشید و صدا و عینکش را صاف کرد. بعضی اوقات وقتی می‌نشیند، وقتی مجبور می‌شود تکانی به خود بدهد، صدایش در هم می‌شکند. همین‌طور که مشغول کیک ‌خوردن بودم، مادربزرگم توضیح داد که حالا مرد جوانی شده‌ام و کم‌کم باید مسئولیت‌های خاصی را به عهده بگیرم.»