کتاب کتاب هایی که پدرم را بلعیدند

کتاب کتاب هایی که پدرم را بلعیدند نوشته افونسو کروز و ترجمه هاجر علی‌پور است. این رمان با تکیه‌بر ایده‌ای خیال‌انگیز و درعین‌حال دقیق، ماجرای پسری را دنبال می‌کند که باور دارد پدرش واقعاً وارد یک کتاب شده و در جهان ادبیات گم شده است. جست‌وجوی او فقط دنبال‌کردن یک غیبت خانوادگی نیست، بلکه سفری است میان کتاب‌ها، شخصیت‌ها و مرز باریک واقعیت و تخیل. این کتاب را انتشارات شکوفه امیرکبیر منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب کتاب هایی که پدرم را بلعیدند

کتاب کتاب هایی که پدرم را بلعیدند نوشته افونسو کروز رمانی است که از همان فصل‌های آغازین، کتاب‌خواندن را از یک عادت معمولی به رخدادی واقعی و سرنوشت‌ساز تبدیل می‌کند. در مرکز داستان، الیاس قرار دارد؛ پسری ۱۲ ساله که در روز تولدش از مادربزرگش می‌فهمد پدرش نه بر اثر بیماری، بلکه هنگام خواندن کتابی ناپدید شده است. این خبر، اتاق زیرشیروانی پر از کتاب‌های پدر را به نقشه‌ای برای کشف گذشته بدل می‌کند. فضای اثر میان خانه، مدرسه، خاطره، شوخی و تعلیق در رفت‌وآمد است و از دل همین جابه‌جایی، رابطه‌ی انسان با ادبیات را به‌شکل ملموس پیش می‌کشد.
کتاب کتاب هایی که پدرم را بلعیدند فقط بر یک ماجرای معمایی تکیه ندارد. این کتاب هم‌زمان درباره‌ی رشد، تنهایی، دوستی، عشق نوجوانانه و شکل‌گرفتن هویت از راه خواندن است. الیاس در مسیر جست‌وجوی پدرش، از کتابی به کتاب دیگر می‌رود و با شخصیت‌هایی روبه‌رو می‌شود که هرکدام بخشی از این معما را روشن‌تر می‌کنند. اشاره به آثاری مثل جزیره‌ی دکتر مورو، جنایت و مکافات و فارنهایت ۴۵۱ در این رمان صرفاً ارجاع ادبی نیست؛ این آثار به ایستگاه‌های سفر الیاس تبدیل می‌شوند. لحن روایت نیز ترکیبی از شوخ‌طبعی، تأمل و بازیگوشی ذهنی است. راوی نوجوان با نگاهی کنجکاو و گاهی بامزه، از کتاب‌ها، آدم‌ها و حتی واژه‌ها تصویری زنده می‌سازد. نتیجه، داستانی است که هم ماجرای گم‌شدن یک پدر را پیش می‌برد و هم این پرسش را مطرح می‌کند که انسان تا چه اندازه از داستان‌هایی ساخته شده که خوانده، شنیده یا زندگی کرده است.

خلاصه کتاب کتاب هایی که پدرم را بلعیدند

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
الیاس در ۱۲ سالگی از مادربزرگش کلید اتاقی را می‌گیرد که کتاب‌های پدر ناپدیدشده‌اش در آن نگهداری می‌شود. او می‌فهمد ویوالدو بونفیم هنگام خواندن جزیره‌ی دکتر مورو وارد کتاب شده و دیگر بازنگشته است. از همین‌جا جست‌وجوی الیاس آغاز می‌شود؛ جست‌وجویی که او را از میان قفسه‌ها و داستان‌های گوناگون عبور می‌دهد. او با ردگیری یادداشت‌های پدر و دنبال‌کردن سرنخ‌ها، به شخصیت‌های ادبی مختلف می‌رسد و کم‌کم درمی‌یابد پدرش در پی کشف رشته‌ای از جنایت‌ها و آشفتگی‌های پنهان در جهان کتاب‌ها بوده است. این مسیر، هم معمای غیبت پدر را پیش می‌برد و هم الیاس را با لایه‌های پیچیده‌تری از ادبیات و زندگی روبه‌رو می‌کند.

چرا باید کتاب کتاب هایی که پدرم را بلعیدند را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب کتاب هایی که پدرم را بلعیدند را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب رابطۀ میان زندگی و ادبیات را به‌صورت یک ماجرای داستانی پیش می‌برد، نه صرفاً یک ایده‌ی انتزاعی.
• خواننده در کنار خط اصلی داستان، با چند اثر مهم ادبی و نقش آن‌ها در پیش‌برد روایت آشنا می‌شود.
• رمان، تجربه‌ی نوجوانی را با موضوع‌هایی مثل غیبت پدر، دوستی، دل‌بستگی و کنجکاوی فکری پیوند می‌دهد.
• لحن شوخ و درعین‌حال اندیشمندانه‌ی اثر باعث می‌شود موضوع‌های جدی، خشک و سنگین نشوند.
• این کتاب برای کسانی مناسب است که به داستان‌های معماییِ آمیخته با خیال و ارجاع‌های ادبی علاقه دارند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب کتاب هایی که پدرم را بلعیدند به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌هایی که کتاب و کتاب‌خواندن در آن‌ها بخشی از خودِ ماجراست.
• خوانندگانی که از داستان‌های جست‌وجومحور و معماهایی که به‌تدریج باز می‌شوند لذت می‌برند.
• کسانی که به روایت‌های نوجوانانه با درون‌مایه‌ی خانواده، فقدان و رشد علاقه دارند.
• مخاطبانی که دوست دارند در خلال داستان با شخصیت‌ها و جهان چند اثر ادبی دیگر هم روبه‌رو شوند.
• علاقه‌مندان به فضاهای خیال‌انگیز که مرز واقعیت و جهان داستان را جابه‌جا می‌کنند.

بخشی از کتاب کتاب هایی که پدرم را بلعیدند

«دیروز دوازده‌ساله شدم و این‌گونه بود که این ماجراجویی‌ آغاز شد. طبق معمول جشنی برگزار شد، همانند تمام جشن‌های تولدی که پیش از آن داشتم. کل قوم‌وخویش آمدند: عمه، عمو، دایی، خاله، فرزندانشان و چند دوست و همسایه. کیکی آوردند و همگی ترانۀ تولدت مبارک را خواندند. همان چیزهای متعارف: شمع‌های مومی روی کیک می‌چکد، همه با صداهایی فالش برایم ترانۀ تولدت مبارک می‌خوانند و بعد دست می‌زنند و می‌خندند. با تمام زوری که از یک نوجوان دوازده‌‌ساله برمی‌آید، فوت کردم و شمع‌ها در اثر حجم بازدمم خاموش شدند. کیک را بی‌رحمانه تکه‌تکه کردند. وقتی سرانجام شب شد و همه رفتند، مادربزرگم، بدون اینکه اصلاً به من نگاه کند، گفت که روز بعد به خانه‌اش سر بزنم. همه به من هدیه داده بودند جز او و این به نظرم عجیب بود چون هرگز چنین اتفاقی رخ نداده بود. پدربزرگ و مادربزرگ‌ها هرگز هدیه ‌دادن را فراموش نمی‌کنند، حتی وقتی حافظه‌شان رو به زوال می‌رود.
این‌گونه شد که روز بعد، بعد از مدرسه، به دیدن مادربزرگم رفتم. او با انگشتان پینه‌بسته‌اش به کاناپۀ راه‌راهش اشاره کرد و از من خواست بنشینم. هرگاه به دیدنش می‌روم، روی همان خطوط راه‌راه‌ می‌نشینم. او هم نشست، با همان طمأنینۀ معمول و پیراهن گل‌گلی همیشگی‌اش. دستی به موهایش کشید و صدا و عینکش را صاف کرد. بعضی اوقات وقتی می‌نشیند، وقتی مجبور می‌شود تکانی به خود بدهد، صدایش در هم می‌شکند. همین‌طور که مشغول کیک ‌خوردن بودم، مادربزرگم توضیح داد که حالا مرد جوانی شده‌ام و کم‌کم باید مسئولیت‌های خاصی را به عهده بگیرم.»