کتاب انقلاب آرام ایران

کتاب انقلاب آرام ایران نوشته علی میرسپاسی و ترجمه محمدرضا بیگدلی است. بنگاه ترجمه و نشر کتاب پارسه این اثر را منتشر کرده است. انقلاب آرام ایران با طرح ایده‌ی «انقلاب آرام» به دو دهه‌ی پایانی حکومت پهلوی و این پرسش می‌‌پردازد که چگونه بخشی از گفتمان رسمی حکومت، از تجددگرایی کلاسیک فاصله گرفت و به‌ سمت معنویت‌گرایی، بومی‌گرایی و غرب‌ستیزی متمایل شد. نویسنده از خلال چهره‌ها، نهادها و تولیدات فرهنگی نشان می‌دهد که فهم انقلاب ۱۳۵۷ بدون توجه به این دگرگونی آشکاری که نادیده‌ گرفته‌ شده است کامل نمی‌شود. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب انقلاب آرام ایران

کتاب انقلاب آرام ایران نوشته‌ی علی میرسپاسی تلاشی است برای بازخوانی یکی از تصویرهای جاافتاده درباره‌ی ایران پیش از انقلاب ۱۳۵۷. محور اصلی اثر این است که حکومت پهلوی دوم فقط با چهره‌ای توسعه‌گرا و نزدیک به الگوهای غربی شناخته نمی‌شد بلکه در لایه‌ای دیگر، نوعی گفتمان فرهنگی تازه را هم پرورش داده بود؛ گفتمانی که در آن معنویت‌گرایی، نقد غرب، ستایش اصالت بومی و توجه به اسلام ایرانی برجسته می‌شد. نویسنده این تغییر را «انقلاب آرام» می‌نامد، چون به‌صورت علنی در نهادهای فرهنگی، رسانه‌ها، هنر و گفتار رسمی حضور داشت اما در حافظه‌ی عمومی کمتر به‌عنوان یک چرخش مهم دیده شد.
کتاب انقلاب آرام ایران یک ادعای کلی را مطرح نمی‌کند بلکه آن را در فصل‌های مختلف از زاویه‌های گوناگون دنبال می‌کند. از بحث درباره‌ی عرفان و تجددستیزی در فصل اول تا بررسی ماهنامه‌ی بنیاد، احسان نراقی، سینمای موج نو، کار و اندیشه‌ی کامران دیبا، نوشته‌های محمدرضا شاه و مناظره‌های فکری درباره‌ی ملت ایران، همگی در خدمت یک پرسش مرکزی قرار می‌گیرند: چه پیوندی میان گفتمان فرهنگی حکومت و فضای فکری مخالفان وجود داشت؟ در این مسیر کتاب نشان می‌دهد که مرز میان حکومت و منتقدانش در سطح ایده‌ها همیشه آن‌قدر روشن نبوده که معمولاً تصور می‌شود.
کتاب انقلاب آرام ایران از نظر موضوعی بر تاریخ فکری، فرهنگ سیاسی و جامعه‌شناسی متمرکز است و به‌جای روایت خطی از رویدادها، سراغ شبکه‌ای از ایده‌ها، شخصیت‌ها و نهادها می‌رود. فضای اثر بیشتر تحلیلی است و بر افسانه‌زدایی از چند برداشت رایج تکیه دارد؛ از جمله این تصور که انقلاب فقط نتیجه‌ی تقابل ساده‌ی سنت و تجدد بوده است. در این کتاب، سینما، مطبوعات، دانشگاه، دربار، روشنفکران نزدیک به حکومت و حتی زبان رسمی قدرت، همگی بخشی از زمینه‌ای هستند که به فهم دقیق‌تر سال‌های منتهی به انقلاب کمک می‌کنند.

خلاصه کتاب انقلاب آرام ایران

کتاب انقلاب آرام ایران استدلال می‌کند که در دو دهه‌ی پایانی حکومت پهلوی، دگرگونی فرهنگی مهمی در درون ساختار رسمی قدرت شکل گرفت. این دگرگونی‌ به‌جای تکیه‌ی کامل بر تجددگرایی سکولار، به‌ سمت معنویت‌گرایی، بومی‌گرایی و نقد غرب حرکت کرد. نویسنده با بررسی چهره‌هایی مانند محمدرضا شاه، احسان نراقی، کامران دیبا و نیز با تحلیل رسانه‌ها، هنر و مناظره‌های فکری، نشان می‌دهد که این گفتمان تازه در بسیاری از عرصه‌های عمومی حضور داشت. حرف اصلی کتاب این است که برای درک بهتر انقلاب ۱۳۵۷ باید این همگرایی فکری میان بخشی از حکومت و برخی جریان‌های مخالف را دید و از روایت‌های ساده‌سازی‌شده فاصله گرفت.

چرا باید کتاب انقلاب آرام ایران را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب انقلاب آرام ایران را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تصویری متفاوت از سال‌های پایانی حکومت پهلوی ارائه می‌دهد و چند برداشت تثبیت‌شده را دوباره بررسی می‌کند.
• خواننده با مطالعه‌ی این اثر می‌تواند رابطه‌ی میان سیاست، فرهنگ، رسانه و هنر را در شکل‌گیری فضای پیش از انقلاب دقیق‌تر ببیند.
• این کتاب نشان می‌دهد که ایده‌های غرب‌ستیزی، معنویت‌گرایی و اصالت‌جویی فقط در میان مخالفان حکومت مطرح نبوده‌اند.
• اثر با تمرکز بر شخصیت‌ها و نهادهای مشخص، بحث‌های کلی درباره‌ی انقلاب را به نمونه‌های عینی پیوند می‌زند.
• خواندن این اثر برای زمینه‌های فکری و فرهنگی انقلاب ۱۳۵۷ شناختی جزئی‌تر و کم‌کلیشه‌تر فراهم می‌کند.

خواندن کتاب نقلاب آرام ایران را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب انقلاب آرام ایران به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به تاریخ معاصر ایران که می‌خواهند جنبه‌های فرهنگی انقلاب ۱۳۵۷ را بررسی کنند.
• خوانندگانی که درباره‌ی نسبت میان حکومت پهلوی، روشنفکران و گفتمان غرب‌ستیزی سؤال دارند.
• دانشجویان و پژوهشگرانی که به جامعه‌شناسی سیاسی، تاریخ اندیشه و فرهنگ عمومی ایران علاقه‌مندند.
• کسانی که می‌خواهند نقش سینما، مطبوعات، دانشگاه و نهادهای فرهنگی را در تحولات سیاسی سال‌های منتهی به انقلاب ۱۳۵۷ بهتر بشناسند.
• مخاطبانی که از مواجهه با کتاب‌های تحلیلی و مطالعه درباره‌ی ایده‌های مختلف و منازعه‌های فکری لذت می‌برند.

درباره علی میرسپاسی

علی میرسپاسی، جامعه‌شناس و پژوهشگر تاریخ اندیشه و تحولات سیاسی و اجتماعی ایران، در سال ۱۳۲۹ متولد شد. او از پژوهشگران ایرانی‌تبار ساکن ایالات متحده است و بخش عمده‌ی فعالیت دانشگاهی خود را در حوزه‌ی جامعه‌شناسی، تاریخ فکری ایران، مطالعات خاورمیانه، نظریه‌های مدرنیته، اسلام سیاسی و جامعه‌شناسی دین انجام داده است. میرسپاسی در دانشگاه نیویورک (NYU) به مقام استادی در مطالعات خاورمیانه و مطالعات اسلامی رسید و عنوان Albert Gallatin Research Excellence Professor را به دست آورد. او همچنین با دانشکده‌ی جامعه‌شناسی دانشگاه نیویورک همکاری و مدیریت ابتکار مطالعات ایران (Iranian Studies Initiative) این دانشگاه را بر عهده داشت. میرسپاسی تحصیلات دانشگاهی خود را در ایران آغاز کرد و مدرک کارشناسی را از دانشگاه تهران گرفت. سپس برای ادامه‌ی تحصیل به ایالات متحده رفت و در دانشگاه امریکن در واشنگتن دی‌سی تحصیلات تکمیلی خود را در رشته‌ی جامعه‌شناسی ادامه داد. او در سال ۱۹۸۵ از رساله‌ی دکتری خود با عنوان The Historical and Structural Development of Labor Politics in Modern Iran دفاع کرد. زمینه‌ی این پژوهش، سیاست کارگری و تحولات ساختاری و تاریخی آن در ایران مدرن بود و همین مسیر به شکل‌گیری علاقه‌ی گسترده‌تر او به تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران انجامید.

فعالیت دانشگاهی میرسپاسی به دانشگاه نیویورک محدود نبود. او در دوره‌هایی در چند مؤسسه‌ی دانشگاهی در آمریکا تدریس و پژوهش کرده است و نام او در مؤسساتی مانند همپشایر کالج و دیگر مراکز دانشگاهی مطالعات اجتماعی و خاورمیانه دیده می‌شود. در دانشگاه نیویورک نیز در مدرسه‌ی Gallatin و حوزه‌ی مطالعات خاورمیانه و اسلامی فعالیت کرده است. موضوعات اصلی تدریس و پژوهش او شامل نظریه‌های اجتماعی مدرنیته، تاریخ فکری ایران، اسلام سیاسی، اندیشه‌ی اسلامی مدرن و جامعه‌شناسی دین است. یکی از حوزه‌های مهم فعالیت فکری میرسپاسی، بررسی رابطه‌ی میان مدرنیته، غرب، اسلام و تحولات فکری ایران است. او در آثارش تلاش کرده است شکل‌گیری اندیشه‌های سیاسی و اجتماعی در ایران را صرفاً از طریق دوگانه‌ی سنت و مدرنیته توضیح ندهد و به نقش جریان‌های فکری گوناگون، از اندیشه‌ی اروپایی و نظریه‌های مدرن تا اسلام سیاسی و روشنفکری دینی توجه کند. پژوهش‌های او درباره‌ی روشنفکران ایرانی و شکل‌گیری گفتمان‌های مربوط به مدرنیته نیز بخش مهمی از کارنامه‌ی علمی‌اش را تشکیل می‌دهد. 

از نخستین آثار مهم او می‌توان به کتاب Intellectual Discourse and the Politics of Modernization: Negotiating Modernity in Iran اشاره کرد که در سال ۲۰۰۰ توسط انتشارات دانشگاه کمبریج منتشر شد. این کتاب به چگونگی مواجهه‌ی روشنفکران و جریان‌های فکری ایران با مسئله‌ی مدرنیته و نوسازی می‌پردازد و جایگاه اندیشه‌ی سیاسی و فرهنگی ایران را در این فرایند بررسی می‌کند. پس از آن، میرسپاسی کتاب Localizing Knowledge in a Globalizing World را با همکاری دیگر پژوهشگران ویراستاری کرد که در سال ۲۰۰۲ توسط انتشارات دانشگاه سیراکیوز منتشر شد. کتاب Democracy in Modern Iran: Islam, Culture, and Political Change در سال ۲۰۱۰ توسط انتشارات دانشگاه نیویورک منتشر شد. میرسپاسی در این اثر به رابطه‌ی میان اسلام، فرهنگ سیاسی، روشنفکری و مسئله‌ی دموکراسی در ایران مدرن پرداخته است. بخشی از کتاب بر دیدگاه روشنفکران دینی و تجربه‌ی آنان از انقلاب ۱۳۵۷ و تحولات سیاسی پس از آن متمرکز است.

در سال ۲۰۱۱ کتاب Political Islam, Iran, and the Enlightenment: Philosophies of Hope and Despair از سوی انتشارات دانشگاه کمبریج منتشر شد. این اثر بخشی از پروژه‌ی پژوهشی میرسپاسی درباره‌ی نسبت اسلام سیاسی با اندیشه‌ی مدرن و تأثیر جریان‌های فکری اروپایی بر شکل‌گیری برخی گفتمان‌های سیاسی در جهان اسلام بود. او این پژوهش را در دوره‌ای انجام داد که به‌عنوان پژوهشگر بورسیه‌ی Carnegie Scholar فعالیت می‌کرد و حمایت بنیاد کارنگی امکان سفر و پژوهش او در هند و ایران را فراهم کرد. میرسپاسی در سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ یکی از Carnegie Scholars بود. پروژه‌ی او در این برنامه با عنوان Western Influence on Political Islam به بررسی تأثیر جریان‌های فکری غربی، به‌ویژه اندیشه‌های نیچه و هایدگر، بر شکل‌گیری برخی مباحث مربوط به اسلام سیاسی اختصاص داشت. بنیاد کارنگی در معرفی این پروژه، توجه ویژه‌ی او به روشنفکران ایرانی و رابطه‌ی میان اندیشه‌های غربی، اسلام سیاسی و تحولات اجتماعی و فرهنگی ایران را توضیح داده است. بخش مهم دیگری از کارنامه‌ی میرسپاسی به احمد فردید اختصاص دارد. او در کتاب Transnationalism in Iranian Political Thought: The Life and Thought of Ahmad Fardid که در سال ۲۰۱۷ توسط انتشارات کمبریج منتشر شد، زندگی و اندیشه‌ی فردید و ارتباط او با جریان‌های فکری فراملی را بررسی کرد. یک سال بعد نیز کتاب Iran’s Troubled Modernity: Debating Ahmad Fardid’s Legacy منتشر شد که به میراث فکری فردید و مناقشات مربوط به آن می‌پردازد.

یکی دیگر از آثار مهم میرسپاسی Iran’s Quiet Revolution: The Downfall of the Pahlavi State است که در سال ۲۰۱۹ توسط کمبریج منتشر شد. او در این کتاب تحولات اجتماعی و فرهنگی ایران در دهه‌های پیش از انقلاب ۱۳۵۷ را بررسی می‌کند و به عواملی می‌پردازد که در تضعیف نظم سیاسی دوره‌ی پهلوی نقش داشتند. همچنین کتاب The Discovery of Iran: Taghi Arani, a Radical Cosmopolitan در سال ۲۰۲۱ از سوی انتشارات دانشگاه استنفورد منتشر شد و زندگی و اندیشه‌ی تقی ارانی و نقش او در شکل‌گیری برخی جریان‌های فکری ایران مدرن را موضوع قرار داد. در سال ۲۰۲۳ میرسپاسی کتاب The Loneliest Revolution: A Memoir of Solidarity and Struggle in Iran را منتشر کرد. این اثر از نظر قالب با بسیاری از آثار پیشین او تفاوت دارد و خاطرات شخصی او از زندگی در ایران، سال‌های جوانی، فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی و تجربه‌ی انقلاب ۱۳۵۷ را با تحلیل‌های جامعه‌شناختی و تاریخی در هم می‌آمیزد. ساختار کتاب دوره‌هایی از زندگی او از کودکی و نوجوانی در شهرهای ایران تا دوران دانشجویی در دانشگاه تهران، سال‌های انقلاب و سپس زندگی در ایالات متحده را دنبال می‌کند. از دیگر فعالیت‌های علمی میرسپاسی می‌توان به همکاری در مجموعه‌ی The Global Middle East اشاره کرد؛ مجموعه‌ای که او با آرشین ادیب‌مقدم ویراستاری کرده است و توسط انتشارات دانشگاه کمبریج منتشر می‌شود. او همچنین با مرکز مطالعات خاور نزدیک هاگوپ کوورکیان در دانشگاه نیویورک همکاری داشته است. او بیش از هر چیز بر مطالعه‌ی تاریخ فکری و اجتماعی ایران، مدرنیته، رابطه‌ی اسلام و دموکراسی، روشنفکری ایرانی و دگرگونی‌های سیاسی و فرهنگی ایران در قرن بیستم و بیست‌ویکم متمرکز است.

درباره محمدرضا بیگدلی

محمدرضا بیگدلی متولد ۱۳۶۵ پژوهشگر و نویسنده‌ی ایرانی در حوزه‌ی روابط بین‌الملل است. او مدرک کارشناسی دیپلماسی، کارشناسی ارشد روابط بین‌الملل و دکتری تخصصی روابط بین‌الملل دارد. یکی از موضوعات اصلی مطالعات و پژوهش‌های بیگدلی سیاست خارجی ایالات متحده و نظریه‌های روابط بین‌الملل است. او در کنار فعالیت پژوهشی، در زمینه‌ی نگارش و انتشار آثار علمی و تحلیلی نیز فعال بوده است. یکی از زمینه‌های اصلی پژوهش بیگدلی، نظریه‌های روابط بین‌الملل است. در آثار و مقالات او موضوعاتی مانند واقع‌گرایی کلاسیک، نوواقع‌گرایی، واقع‌گرایی ساختاری، واقع‌گرایی نوکلاسیک، لیبرالیسم و سازه‌انگاری مورد بررسی قرار گرفته‌اند. برای نمونه در مقاله‌ای درباره‌ی سه نسل پارادایم واقع‌گرایی، او به مقایسه‌ی واقع‌گرایی کلاسیک، نوواقع‌گرایی و واقع‌گرایی نوکلاسیک پرداخته و تلاش کرده است تفاوت ظرفیت تبیینی این رویکردها را در تحلیل نظام بین‌الملل بررسی کند. بخش مهم دیگری از فعالیت علمی او به سیاست خارجی ایالات متحده اختصاص دارد. در آثار و نوشته‌های او موضوعاتی مانند سیاست خارجی آمریکا، نظم بین‌المللی لیبرال، سیاست دولت‌های آمریکا در غرب آسیا، ترامپیسم و تأثیر جریان‌های فکری مختلف بر سیاست خارجی واشنگتن بررسی شده‌اند. در یکی از پژوهش‌های او، نقش بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها در سیاست خارجی ایالات متحده و نسبت مبانی فکری آن با رویکردهای سیاست خارجی آمریکا بررسی شده است.

بیگدلی همچنین درباره‌ی دونالد ترامپ و ترامپیسم آثار متعددی نوشته است. کتاب ترامپ؛ پدیده‌ی آمریکایی، چالش جهانی یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار اوست که نخستین‌بار در سال ۱۳۹۶ توسط نشر تیسا منتشر شد. این کتاب که در ۱۷۳ صفحه منتشر شده است به بررسی شخصیت سیاسی ترامپ، سیاست داخلی و خارجی دولت او و پیامدهای رویکرد «اول آمریکا» در مناسبات بین‌المللی می‌پردازد. موضوع ترامپ در نوشته‌های بعدی بیگدلی نیز ادامه پیدا کرده است. کتابی با عنوان ترامپیسم به ابعاد اندیشه‌ی سیاسی ترامپ، پوپولیسم آمریکایی، رابطه‌ی ترامپیسم با جریان‌های جمهوری‌خواه، شعار «اول آمریکا» و تأثیر سیاست‌های ترامپ بر نظم جهانی پرداخته است. در میان مقالات او، موضوعاتی مانند تأثیر سیاست خارجی اقتصادمحور ترامپ بر نظم امنیتی غرب آسیا، تأثیر سیاست خارجی دولت ترامپ بر سازوکار امنیت دسته‌جمعی، خروج آمریکا از برجام به‌مثابه بازی با حاصل جمع صفر و توسعه‌نیافتگی، مفهوم امنیت در سیاست‌گذاری امنیت ملی دیده می‌شود. این آثار نشان می‌دهند که پژوهش‌های او علاوه بر نظریه‌های روابط بین‌الملل، به مسائل روز سیاست بین‌الملل و رابطه‌ی ایران با ایالات متحده نیز توجه دارد.

یکی دیگر از محورهای مطالعاتی بیگدلی، امنیت بین‌المللی است. در یکی از پژوهش‌های او مسئله‌ی جامعه‌پذیری بین‌المللی و نقش آن در تحکیم الگوی امنیت جمعی و ثبات امنیت بین‌المللی بررسی شده است. در این پژوهش از رویکرد سازه‌انگاری برای توضیح رابطه‌ی میان درونی‌شدن هنجارها و ارزش‌های بین‌المللی، شکل‌گیری هویت جمعی و تقویت سازوکارهای امنیت جمعی استفاده شده است. در وب‌سایت او مطالبی درباره‌ی ترامپیسم، نظم پسالیبرال، نظریه‌های واقع‌گرایی، سازه‌انگاری، امنیت بین‌المللی، سیاست خارجی آمریکا و مذاکرات ایران و آمریکا منتشر شده است. برای نمونه، یکی از نوشته‌های جدیدتر او با موضوع تحلیل راهبردی اعزام نیروهای نظامی آمریکا به منطقه، این اقدام را در چارچوب مفهوم «دیپلماسی اجبار» بررسی می‌کند.

از دیگر آثار مرتبط با حوزه‌ی مطالعاتی او می‌توان به پژوهش‌هایی درباره‌ی خروج بریتانیا از اتحادیه‌ی اروپا از منظر نئورئالیسم اشاره کرد. این موضوع نشان‌دهنده‌ی توجه او به کاربرد نظریه‌های روابط بین‌الملل در توضیح رخدادهای مهم سیاست جهانی است. مقاله‌ی مذکور در مجموعه‌ی آثار منتشرشده از او با موضوع برگزیت و نئورئالیسم ثبت شده است. در کارنامه‌ی او همچنین پژوهش‌هایی درباره‌ی نظم بین‌المللی لیبرال دیده می‌شود. بیگدلی در یکی از مقالات خود با بررسی این موضوع از منظر رهیافت‌های نظری لیبرالیسم، عوامل مرتبط با تضعیف ارکان نظم لیبرال و نقش سیاست‌های ایالات متحده در این امر را مورد بحث قرار داده است. او همچنین در زمینه‌ی ترجمه‌ی آثار مرتبط با تاریخ فکری و سیاسی ایران نیز حضور داشته است. در سال ۱۴۰۴ کتاب انقلاب آرام ایران؛ سقوط حکومت پهلوی اثر علی میرسپاسی را ترجمه کرده است. این اثر توسط کتاب پارسه منتشر شده است. بخش قابل توجهی از آثار بیگدلی به نظریه‌های واقع‌گرایی و نوواقع‌گرایی، نظم بین‌المللی، امنیت بین‌الملل و سیاست خارجی آمریکا مربوط است و در کنار آن، موضوعاتی مانند ترامپیسم، برجام، روابط ایران و آمریکا، برگزیت و تحولات غرب آسیا نیز در نوشته‌هایش مطرح شده‌اند.

بخشی از کتاب انقلاب آرام ایران

«بنابراین، کتاب چنین روایت می‌‌کند: در ایران طی دهه‌‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ تحولات فرهنگی و فکری به وقوع می‌‌پیوندد که به‌‌واسطۀ این تحولات و به تبع آن ظهور یک جنبش فرهنگی ایرانیِ کاملاً نادیده گرفته‌‌شده، درام اجتماعی انقلاب ۱۳۵۷ را تحت‌‌الشعاع قرار داد. اغلب از سلسلۀ پهلوی به‌‌عنوان طلایه‌‌داران پروژۀ از دست‌رفته عظیم تجددگرایی ایرانی یاد می‌‌شود که در بوتۀ انقلابی ناکام ماند که جمهوری اسلامی به ناگه از آن سر برآورد تا دستاوردهای آن را به شکل نگران‌‌کننده‌‌ای تحت‌‌الشعاع قرار دهد. طی دهه‌‌ها و سال‌‌های پس از انقلاب ۱۳۵۷ تصوری نسبت به تجددگرایی پهلوی در ایران شکل گرفت که غالباً از سوی ایرانیانی که جلای وطن کرده‌‌اند و یا مفسران خارجی به مثابه «بهشت گمشدهٔ ایران متجدد» یاد می‌‌شود.
با این حال تجزیه و تحلیلی که قادر باشد مطالعاتی را که طی چند دهۀ اخیر دربارۀ انقلاب ۱۳۵۷ صورت گرفته است با چالش مواجه کند، می‌‌تواند راه‌‌حلی برای این رکود فکری به‌‌شمار برود. این رکود از دوگانه‌‌انگاریِ تجددگرایی ـ سنت‌‌گرایی نشئت می‌‌گیرد که به‌‌ظاهر مسائل محوری انقلاب را در قالب جستارهای ارتدوکسی پسااستعماری توضیح می‌‌دهد. اما همان‌‌طور که در ادامه نیز نشان داده خواهد شد این الگوی ساده نمی‌‌تواند در برابر شواهد میدانی و واکاوی‌‌های دقیق تجربی تاب بیاورد و به‌‌عبارتی از توان تبیینی قابل قبولی برخوردار نیست.»