کتاب فلسفه قهوه

کتاب فلسفه قهوه (The Book of Coffee: A Philosophy)، نوشته جولیان باگینی و جیمز هافمن، نوشیدن قهوه را به پرسشی درباره‌ی شیوه‌ی زندگی پیوند می‌زند: آیا یک عادت روزانه می‌تواند فرصتی برای اندیشیدن به معنا، رضایت و رابطه با دیگران باشد؟ مطالب از موضوعاتی مانند طعم قهوه و کافئین فراتر می‌روند و به ارزش مکث، توجه به جزئیات و پذیرفتن ناپایداری خوشی‌ها می‌انجامند. آرزو همایی فصیح این کتاب را ترجمه و موسسه انتشارات فلسفه آن را منتشر کرده است. مقایسه‌ی فرهنگ قهوه با آیین نوشیدن چای، زمینه‌ی اصلی تأملات این کتاب است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب فلسفه قهوه اثر جولیان باگینی و جیمز هافمن

کتاب فلسفه قهوه اندیشه‌ی جولیان باگینی درباره‌ی ارزش زندگی روزانه را در کنار تجربه‌ها و تأمل‌های جیمز هافمن درباره‌ی قهوه قرار داده است. جیمز هافمن در پیش‌گفتار این کتاب رابطه‌ی انسان با این نوشیدنی را از دریچه‌ی لذت، کار و احساس تعلق بررسی کرده است. متن اصلی گفت‌وگویی فکری با کتاب چای اثر کاکوزو اوکاکورا را شکل می‌دهد. مسئله، جایگزین‌کردن یک نوشیدنی با نوشیدنی دیگر نیست؛ مسئله این است که چگونه می‌توان بینش‌های نهفته در یک آیین فرهنگی را در عادت‌هایی متفاوت بازشناخت.

«قهوه‌گرایی» نگرشی است که ارزش و معنا را در جهان محسوس جست‌وجو می‌کند و نه در وعده‌ی رسیدن به وضعیتی بی‌نقص. نویسندگان از دوگانه‌ی لذت‌جویی مصرفی و معنویت متعالی فاصله می‌گیرند و امکان دیگری را بررسی می‌کنند. کتاب فلسفه قهوه زمینه‌ی این نگرش، ریشه‌های فکری و جنبه‌های زیبایی‌شناختی بحث را پیش می‌برد. پرسش‌های فلسفی نیز از موقعیت‌های آشنا شکل می‌گیرند؛ موقعیت‌هایی که معمولاً پیش‌پاافتاده به شمار می‌آیند.

کتاب فلسفه قهوه مفاهیمی مانند آگاهی، هویت و ناپایداری را در ارتباط با تجربه‌های ملموس توضیح می‌دهد. گرمای فنجان، مهارت باریستا، گل‌آرایی چای‌خانه و فضای کافه هریک زمینه‌ای برای بررسی یک مسئله می‌شوند. جولیان باگینی و جیمز هافمن به هویت و زیبایی نیز پرداخته‌اند. مفهوم وابی‌سابی نیز پذیرش نقص و گذرا‌بودن را به فهم زیبایی پیوند می‌زند. این کتاب همچنین تفاوت شناختن از راه واژه‌ها و شناختن از راه تجربه‌ی مستقیم را بررسی کرده است.

کافه از نگاه جولیان باگینی و جیمز هافمن فضایی برای خواندن، مشاهده، تنهایی و معاشرت است. مجموعه‌ی مطالب در کتاب فلسفه قهوه تجربه‌ای از فلسفه‌خوانی فراهم می‌کند که نقطه‌ی آغاز آن زندگی عادی است و موضوعش نسبت انسان با همین زندگی.

خلاصه کتاب فلسفه قهوه

رضایت الزاماً از تجربه‌های بزرگ و استثنایی به دست نمی‌آید. انسان می‌تواند در کارهای تکرارشونده نیز معنایی بیابد؛ به‌شرط آنکه کیفیت توجه و شیوه‌ی مشارکت خود را جدی بگیرد. قهوه‌گرایی نامی برای این نگرش است؛ نگرشی که رنج و نقصان را انکار نمی‌کند و وعده‌ی نجات قطعی نمی‌دهد. این کتاب به تجربه‌ی حسی و مسئله‌ی خود می‌پردازد و هویت را حاصل رابطه‌ها می‌داند. جایگاه کشاورز، برشته‌کار، باریستا و مشتری در یک زنجیره، نمونه‌ای از همین وابستگی متقابل است. بحث گذرایی نیز از کوتاهی لذت نوشیدن فراتر می‌رود و چرخه‌ی رشد، فرآوری و بازگشت مواد به زمین را در بر می‌گیرد. پیام این کتاب ارج‌گذاشتن به زندگی، بدون اصرار بر مالکیت و دوام همیشگی یا کمال است.

چرا باید کتاب فلسفه قهوه را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب فلسفه قهوه را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب پیوند میان آیین چای و فرهنگ قهوه را از منظر فلسفه بررسی می‌کند.
• این کتاب برای اندیشیدن به ارزش مهارت و احترام به کار دیگران زمینه‌هایی را فراهم می‌کند.
• این کتاب نسبت زیبایی، نقص و ناپایداری را از خلال تجربه‌های روزانه توضیح می‌دهد.

خواندن کتاب فلسفه قهوه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

فلسفه قهوه به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به فلسفه‌ی زندگی روزمره و مسئله‌ی رضایت.
• دوستداران قهوه و افرادی که به معنای فرهنگی عادت‌هایشان علاقه دارند.
• خوانندگان کنجکاو درباره‌ی ذن، تائو و زیبایی‌شناسی ژاپنی.
• کسانی که درباره‌ی منزلت کار و رابطه‌ی انسان‌ها تأمل می‌کنند.

درباره جولیان باگینی

جولیان باگینی (Julian Baggini) زاده‌ی سال ۱۹۶۸ میلادی، فیلسوف، نویسنده و روزنامه‌نگاری است که بیش از ۲۰ کتاب در حوزه‌های بسیار متنوع به نگارش درآورده است. او به‌عنوان مدیر علمی مؤسسه‌ی سلطنتی فلسفه (Royal Institute of Philosophy) فعالیت کرده و هم‌بنیان‌گذار و سردبیر مجله‌ی فلسفه‌دانان (The Philosophers' Magazine) بوده است. کتاب‌های این نویسنده به موفقیت چشمگیر بین‌المللی دست یافته‌اند.

از پرفروش‌ترین آثار جولیان باگینی می‌توان به «جهان چگونه می‌اندیشد» (How The World Thinks) و «خوکی که می‌خواست خورده شود» (The Pig That Wants To Be Eaten) اشاره کرد. کتاب «جهان چگونه غذا می‌خورد» (How The World Eats) به قلم او در سال ۲۰۲۴ به چاپ رسید. همچنین کتاب «فلسفه قهوه» (The Book of Coffee: A Philosophy) نوشته‌ی جولیان باگینی و جیمز هافمن است.

درباره جیمز هافمن

جیمز هافمن (James Hoffmann) هم‌بنیان‌گذار اسکوئر مایل کافی روسترز (Square Mile Coffee Roasters)، شرکت برشته‌کاری قهوه که چندبار برنده‌ی جایزه شد، است. او همچنین قهرمان باریستای جهان در سال ۲۰۰۷ بوده و پیش‌تر در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ مسابقات باریستای بریتانیا را فتح کرده است. این نویسنده کانال یوتیوبی با بیش از ۲.۳ میلیون مشترک دارد که در آن ویدیوهایی درباره‌ی هرآنچه به قهوه مربوط می‌شود، می‌سازد. جیمز هافمن نویسنده‌ی کتاب‌های «اطلس جهانی قهوه» و کتاب پرفروش ساندی تایمز با عنوان «چگونه در خانه بهترین قهوه را درست کنیم» (How to Make the Best Coffee at Home - ۲۰۲۲) است. کتاب «فلسفه قهوه» (The Book of Coffee: A Philosophy) نوشته‌ی جولیان باگینی و جیمز هافمن است.

جوایز و افتخارات نویسنده

جیمز هافمن قهرمان باریستای جهان در سال ۲۰۰۷ بوده و در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ مسابقات باریستای بریتانیا را فتح کرده است.

چه نسخه‌های دیگری از کتاب فلسفه قهوه منتشر شده است؟

این کتاب با عنوان مگر قهوه چه دارد! : کتاب قهوه: یک فلسفه: تامل فلسفی در باب قهوه با ترجمه‌ی مرتضی براتی در سال ۱۴۰۵ به‌همت نشر مهرگان خرد منتشر شده است.

بخشی از کتاب فلسفه قهوه

«سخن گفتن از «قهوه» این واقعیت را پنهان می‌کند که ما در جهانی از قهوه‌های گوناگون زندگی می‌کنیم.

اگر یک ایتالیایی در دههٔ ۱۹۷۰ به بریتانیا می‌آمد، به‌احتمال زیاد هرگز آن نوشیدنی رقیق، گل‌آلود و فوری را که با همان نامِ قهوه عرضه می‌شد، با اسپرسوی محبوب خود یکی نمی‌دانست.

امروزه، با گسترش فرهنگ قهوه، صحنه‌ای طنزآمیز بارها تکرار می‌شود: مشتری سالمندی فقط «یک قهوه» سفارش می‌دهد، اما با فهرستی از انتخاب‌ها روبه‌رو می‌شود. سرگشته پاسخ می‌دهد: «فقط یک قهوهٔ معمولی!» بی‌آنکه بداند آنچه «معمولی» به شمار می‌آید، کاملاً وابسته به زمان و مکان است.

قهوه حتی همیشه نوشیدنی هم نبوده است.

امروزه قومی در اتیوپی به نام اورومو هنوز سنت کهن‌تری را حفظ کرده‌اند که در آن، توده‌ای فشرده از چربی حیوانی و گیلاس‌های له‌شدهٔ قهوه را می‌خورند.

من هرگز فرصت چشیدن آن را نداشته‌ام، اما گمان می‌کنم دلیل خوبی وجود داشته که این شیوه، برخلاف شکل مایع قهوه، هرگز جهان را فتح نکرد.

نخستین روش‌های دم کردن قهوه بسیار شبیه همان شیوه‌ای بود که هنوز هم در ترکیه و بخش‌هایی از خاورمیانه رواج دارد.

قهوهٔ آسیاب‌شده را همراه آب، و معمولاً شکر، در ظرفی گرم می‌کنند و سپس مایع را در فنجان می‌ریزند، به‌گونه‌ای که تا حد امکان تفاله‌ها در قهوه‌جوش باقی بمانند.

اگر این کار با مهارت انجام شود، نتیجه نوشیدنی‌ای بسیار دلپذیر، تیره‌رنگ و اندکی غلیظ خواهد بود.»