کتاب رهایی از غم جدایی

کتاب رهایی از غم جدایی نوشته سوزان اندرسون است. این کتاب که با ترجمه سید مرتضی نظری منتشر شده است راه‌های کنار آمدن با غم جدایی را یاد می‌دهد

درباره کتاب رهایی از غم جدایی

کتاب رهایی از غم جدایی نوشته سوزان اندرسون راهنمایی مفید برای کسانی است که به دنبال راه‌هایی برای کم‌کردن درد تنها ماندن یا تسریع فرایند التیام عاطفی بوده‌اند، اما موفق نشده‌اند چاره‌ای پیدا کنند. این کتاب، در طول مسیرِ ۵ مرحله‌ای طردشدگی، راهنمای دائمی شما خواهد بود.

اندرسون در کتاب خود ادعا می‌کند که غم و اندوه طردشدن در یک رابطه عاشقانه می‌تواند آسیبی ایجاد کند که به‌اندازهٔ کافی قوی است. او می‌گوید این احساس عاطفی در اعماق وجود ما که اگر حل نشود، عزت‌نفس را کاهش می‌دهد و باعث به‌هم‌ریختن زندگی می‌شود.

هر روز افراد زیادی وجود دارند که احساس می‌کنند زندگی، آن‌ها را سر راه گذاشته یا دور انداخته است. «طردشدگی» یعنی ازدست‌دادن عشق، احساس قطع ارتباط عاطفی با دیگران. این مفهوم اغلب با مفاهیمی همچون جدایی، خیانت، و احساس تنهایی همراه است. افراد ممکن است همهٔ این حالات را یک جا تجربه کنند، یا ممکن است آن‌ها را به طور جداگانه و در طول ماه‌ها یا حتی سال‌ها پس از جدایی، به‌عنوان پس‌لرزه تجربه کنند.

طردشدگی برای افراد مختلف معانی متفاوتی دارد. این احساس، تجربه‌ای کاملاً شخصی و منحصربه‌فرد است. گاهی اوقات، طردشدگی، غم و اندوه به‌جامانده از شکست‌های عاطفی در گذشته است. گاهی اوقات، این احساس، ناشی از ترس است و گاهی اوقات می‌تواند مانعی نامرئی باشد که ما را از ایجاد رابطه با دیگران و از دستیابی به استعدادهای بالقوهٔ واقعی‌مان باز می‌دارد. گاهی اوقات هم شکل خودتخریبی به خود می‌گیرد. در این صورت، ممکن است مدام گرفتار الگوهای رفتاری طردشدگی شویم. سوزان اندرسون یک روان‌درمانگر خصوصی در نیویورک است که تلاش دارد بخش‌های مختلف سوگ را تحلیل کند. او نوشتن این کتاب را زمانی شروع کرد که همسرش به‌خاطر خیانت او را ترک‌کرده‌‌بود. 

خواندن کتاب رهایی از غم جدایی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به یک زندگی شاد پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب  رهایی از غم جدایی

«ماریا می‌گفت: «در مورد من، همه چیز کاملاً غیر‌مترقبه رخ داد. یک شب لونی از سر کار به خانه نیامد. وقتی یک ساعت گذشت و هیچ خبری از او نشد، ناخود‌آگاه بدترین حدس و گمآن‌ها به سراغم آمد: شاید با اتومبیل تصادف کرده و شاید هم قلبش گرفته است. وقتی شش ساعت گذشت و هنوز به خانه نیامده بود، این تصورات بدتر هم شد. آخرین چیزی که به ذهنم رسید این بود که شاید با کسی است. ولی چرا باید این‌گونه باشد؟ ما یک عمر یار و همدم و عاشق یکدیگر و بهترین دوست بودیم و بیست سال بود که شاد و خوشبخت با هم زندگی می‌کردیم.

وقتی بالأخره صدای پای او را شنیدم که در مسیر شنی از پارکینگ به سمت ساختمان می‌آمد، به سمت در دویدم. در حالی که قلبم داخل دهانم آمده بود، پرسیدم: «چه اتفاقی افتاده بود؟»

ابتدا سکوت کرد.

و سپس خیلی سرد و بی‌احساس گفت: «من با تو خوشبخت نیستم.»

پرسیدم: «خوشبخت؟»

خیلی مبهم و مرموز از اختلافاتی حرف زد که بین ما وجود داشت.

پرسیدم: «اختلاف؟»

گفت: «وسط حرفم نپر. این همیشه یکی از مشکلات ما بوده است؛ تو همیشه وسط حرفم می‌پری.»

صورتم ناگهان گُر گرفت، و درد نبض گونه‌ای را در سرم احساس کردم. این «لونی» من نبود.

سپس حرف‌هایی زد که باعث شد معده‌ام بهم بریزد و دهانم کاملاً خشک شود.

گفت: «من از پیشت می‌روم.»

نفسم بند آمده بود. حتی یک جمله هم نمی‌توانستم بر زبان بیاورم. تنها استدلال منطقی‌ای که در آن لحظه به ذهنم رسید این بود که احتمالاً یک موقعی در طول روز سرش به جایی خورده است. چرا این حرف‌ها را می‌زد؟ یک لحظه جداً به ذهنم رسید که آمبولانس خبر کنم.

وقتی بالأخره خودم را جمع و جور کردم و توانستم حرفی بزنم، با صدایی که کاملاً سرد و بی‌احساس بود و انگار از ته چاه می‌آمد صحبت کردم، صدایی که احساس می‌کردم صدای خودم نیست.

«جدی نمی‌گویی!» این تنها چیزی بود که صدای جدید لرزان و غریبه‌ام توانست بگوید.

در جواب فقط گفت: «آخر هفته از این‌جا می‌روم.»

به میز آشپزخانه تکیه دادم تا زمین نخورم. سعی کردم کوتاه نفس بکشم تا زخمی که به قلبم وارد شده بود کمتر درد بگیرد. آهسته پرسیدم: «پای کس دیگری در میان است؟»

بلافاصله و با عصبانیت حرفم را انکار کرد، اما یک ماه بعد که عملاً از پیشم رفت، متوجه شدم که واقعاً پای کس دیگری در میان بود: یک معلم دیگر در مؤسسه آموزشی‌ای که لونی در آن کار می‌کرد. با این‌که کشف این راز تا حدودی سردرگمی‌ام را کم کرد اما از درد سینه‌ام نکاست.»