کتاب زن ها همه مثل هم اند

کتاب زن ها همه مثل هم اند نوشته محمد سرشار مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که زن‌ها را در موقعیت‌های گوناگون زندگی، از خانه و کار تا بحران، فقدان و انتخاب، در مرکز روایت قرار می‌دهد. این کتاب در مجموعه‌ی کتاب‌های فیروزه‌ای آمده و نشر معارف آن را منتشر کرده است. داستان‌ها فقط به توصیف یک موقعیت بسنده نمی‌کنند، بلکه از دل جزئیات روزمره به حسادت، ترس، دلبستگی، ایمان، تنهایی و سوءتفاهم راه پیدا می‌کنند. همین تنوع فضا و زاویه‌ی نگاه، این کتاب را به مجموعه‌ای قابل‌تأمل تبدیل کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب زن ها همه مثل هم اند

کتاب زن ها همه مثل هم اند نوشته محمد سرشار مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که هرکدام در فضایی جداگانه شکل می‌گیرند، اما در بیشترشان زن نه در حاشیه، بلکه در نقطه‌ی اصلی تنش، تصمیم یا کشف قرار دارد. عنوان‌هایی مثل چیزی شبیه عدم، گل‌های فراموشی، اشک‌هایی برای تو، در حوالی گناه، چشم‌های خسته و مردمانی که هستیم نشان می‌دهند که این کتاب فقط سراغ یک جنس از تجربه نرفته است. گاهی با زندگی زناشویی و سوءظن روبه‌رو هستیم، گاهی با سوگ و جدایی، گاهی با تجربه‌ی مرگ، گاهی با موقعیت‌های طنزآمیز و گاهی با بحران‌های اخلاقی که در ظاهر کوچک‌اند اما در باطن، شخصیت‌ها را به مرز آشفتگی می‌رسانند.
این کتاب از نظر فضا یکدست نیست و همین ویژگی به آن تنوع داده است. بعضی داستان‌ها لحنی جدی و درون‌نگر دارند و بعضی دیگر با طنز، کنایه و بازی با زاویه‌ی دید پیش می‌روند. در چند داستان، راوی مرد است و زن را از خلال رفتار، گفت‌وگو یا سوءبرداشت‌های خودش می‌بیند؛ در چند داستان دیگر، تجربه‌ی زنانه از درون موقعیت آشکار می‌شود و بار عاطفی روایت را شکل می‌دهد. محمد سرشار در این مجموعه بیشتر به لحظه‌هایی توجه کرده است که ظاهر عادی زندگی ناگهان ترک برمی‌دارد: یک گفت‌وگوی ساده بر سر شام، یک تماس تلفنی، یک دیدار در محل کار، یک حادثه، یا حتی یک خاطره. از دل همین لحظه‌ها، موضوع‌هایی مثل اعتماد، قضاوت، نقش‌های خانوادگی، ایمان، رنج، حس مالکیت، فراموشی و نیاز به دیده‌شدن بیرون می‌آید. نتیجه، مجموعه‌ای است که هم بر موقعیت تکیه دارد و هم بر واکنش آدم‌ها؛ یعنی آنچه داستان‌ها را پیش می‌برد فقط حادثه نیست، بلکه نوع نگاه شخصیت‌ها به همان حادثه است.

خلاصه داستان زن ها همه مثل هم اند

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کتاب زن ها همه مثل هم اند چند داستان کوتاه را کنار هم می‌گذارد تا تصویرهای متفاوتی از زن‌ها و رابطه‌ی آن‌ها با جهان اطرافشان بسازد. در یکی از داستان‌ها، مردی که سردبیری دو نشریه را بر عهده گرفته، با بدبینی و حساسیت همسرش درگیر می‌شود و ماجرا به‌تدریج شکل دیگری پیدا می‌کند. در داستانی دیگر، زنی در میانه‌ی موشک‌باران با تجربه‌ای مرزی میان زندگی و مرگ روبه‌رو می‌شود. جایی دیگر، زنی میان عشق، خانواده و جدایی گرفتار است. بعضی روایت‌ها تلخ و تأمل‌برانگیزند و بعضی با طنز، سوءتفاهم‌ها و داوری‌های شتاب‌زده را نشان می‌دهند. دغدغه‌ی مشترک بیشتر داستان‌ها، فهم‌نشدن آدم‌ها در روابط نزدیک است.

چرا باید کتاب زن ها همه مثل هم اند را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب زن ها همه مثل هم اند را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب چند موقعیت متفاوت از زندگی زن‌ها را در قالب داستان‌های کوتاه کنار هم می‌گذارد و امکان مقایسه‌ی نگاه‌ها و تجربه‌ها را فراهم می‌کند.
• خواندن این کتاب برای شناخت تنش‌های پنهان در روابط زناشویی، خانوادگی و اجتماعی مفید است.
• داستان‌ها نشان می‌دهند که سوءتفاهم، قضاوت عجولانه و ترس چگونه می‌توانند مسیر رابطه‌ها را عوض کنند.
• تنوع لحن از روایت‌های تلخ و درون‌نگر تا موقعیت‌های طنزآمیز، خواندن مجموعه را یکنواخت نمی‌کند.
• بعضی داستان‌ها تجربه‌های عاطفی و معنوی را در کنار جزئیات روزمره قرار می‌دهند و از همین راه اثر می‌گذارند.
• کوتاه‌بودن داستان‌ها باعث می‌شود بتوان هر بار با یک موقعیت مستقل و یک مسئله‌ی مشخص روبه‌رو شد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب زن ها همه مثل هم اند برای این گروه‌ها مناسب است:

• علاقه‌مندان به داستان‌های کوتاه فارسی که به مجموعه‌های چندفضایی و چندموقعیتی توجه دارند.
• خوانندگانی که به روابط زن و مرد، سوءتفاهم‌های عاطفی و کشمکش‌های زندگی مشترک علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند روایت‌هایی درباره‌ی حسادت، فقدان، ایمان، تنهایی و انتخاب بخوانند.
• مخاطبانی که از داستان‌های کوتاهی لذت می‌برند که گاهی جدی و گاهی همراه با طنز و کنایه پیش می‌روند.
• خوانندگانی که دوست دارند شخصیت‌ها را در لحظه‌های بحرانی، روزمره یا تصمیم‌ساز دنبال کنند.

بخشی از کتاب زن ها همه مثل هم اند

«وقتی یلدا گفت شام نداریم، هنوز به عمق فاجعه‌ای که داشت اتفاق می‌افتاد، پی نبرده بودم.
تازه دو ساعت بود که تلفن دوستی قدیمی مثل قلابِ جرثقیلِ سرنوشت، مرا از خیل بیکاران بیرون آورده بود. شغل جدید من، سردبیریِ هم‌زمانِ دو هفته‌نامه بود: یکی ویژهٔ پسران جوان و دیگری مخصوص دختران جوان.
به دلیل زمانِ کمِ باقی‌مانده تا انتخابات، کار آن‌قدر فوریت داشت که باید از فردای همان عصر در دفترِ تازه‌راه‌افتادهٔ هفته‌نامه‌ها حاضر می‌شدم و با جمع‌کردن دوستان و همکاران مطبوعاتیِ خوش‌فکرِ پراکنده در این‌ور و آن‌ور در عرض سه هفته اولین شمارهٔ هر هفته‌نامه را تحویل می‌دادم.
وقتی یلدا گفت شام نداریم، پیش از هر فکر دیگری تعجب کردم. در این سه سال زندگی مشترک یلدا از هیچ فداکاری‌ای دریغ نکرده بود و هرگز ندیده بودم در خانه‌داری و شوهرداری کم بگذارد.
اما علت شام نداشتن ما این نبود. یلدا خیلی راحت گفت: حوصلهٔ شام درست‌کردن ندارم. و رفت و روی مبل جلوِ تلویزیون نشست و کنترل‌دردست به دنبال مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی‌ای گشت تا به تماشایش بنشیند.
یلدا، یلدای همیشگی من نبود. همین را به او گفتم. اولین اصل در روابط زناشویی داشتن صداقت است؛ ضمن اینکه نباید نگرانی‌ها و دغدغه‌ها را به حال خود رها کرد. بهترین راه برای حل این گونه مشکلات بیان صادقانهٔ آن‌ها به طرف مقابل است.»