کتاب میان‌رشتگی در معماری و مهندسی

میان‌رشته‌ای واژه‌ای با قدمت حدوداً صدساله است که گاهی در محافل علمی به نظر جدید می‌نماید؛ و این ناشی از ضرورت‌هایی است که در دهه‌های پایانی قرن بیستم یک بار دیگر آن را از مستوری تئوریک به بازار عمل و مواجهه با پیچیدگی‌های هزارۀ سوم کشاند. امروزه در بررسی پیچیدگی‌های طبیعی و اجتماعی بر کشف و درک «روابط چندوجهی» یا اصطلاحاً «روابط غیرخطی» میان امور و پدیده‌ها تأکید می‌گردد. به این معنا که روابط منطقیِ مکانی و زمانی موجود در عالم واقعیت را یکپارچه در نظر گرفته، و مجموعه‌ای از عناصر را در ارتباط با یکدیگر می‌بیند. شکل‌گیری کلیت‌ها و هسته‌های هرچه بزرگ‌ترِ پیچیدگی ناشی از حرکت، پویایی و تعاملات گسترده است. مضافاً این‌که وجود و حضور هر پدیده‌ای بر سرنوشت دیگر پدیده‌ها تأثیر می‌گذارد.

با این اوصاف، «مسئله» و «راه‌حل» دیگر معنای ریاضیاتی ندارد. هر موضوع فکری و ذهنی یا هر نابسامانی عملی و میدانی که بر سر راه زندگی «مشکل» ایجاد کند، یک مسئله است. برون‌رفت از آن نیز ممکن است با ترکیب و تلفیق دانش «چندرشته‌ای» میسر گردد. یعنی روش خلاصی از گرفتاری‌ها هم «اجماع بین‌رشته‌ای» است که «کلیت مسئله» را از یک چشم جمعی می‌نگرد. بدین ترتیب، تلفیق میان‌رشته‌ای در همه جا و در برخورد با زوایای مختلف زندگی معاصر حضور دارد. یعنی این رویکرد به همان اندازه در هنر و معماری و فلسفه و حقوق نیاز است که در علوم طبیعی و اجتماعی، در مباحث تربیتی، در روابط بین‌الملل و بین‌فرهنگی، مدیریت سازمانی، در فن‌آوری اطلاعات، صنعت، ورزش و غیره.

کتاب حاضر «میان‌رشتگی در معماری و مهندسی» نوشته استفن ایمیت است که به میان‌رشتگی کاربردی (یعنی تعامل میان‌رشته‌ای در میدان عمل) و مشخصاً با تمرکز بر حوزۀ معماری و مهندسی و ساختمان (AEC) نظر دارد. در حقیقت فعالیت‌های شهرسازی، راه‌سازی، تولید مسکن، معماری، طراحی مناظر و غیره، طیف وسیعی از متخصصان مسائل اجتماعی، اقتصادی، مردم، مقامات اجرایی و حقوقی را پوشش می‌دهد. از این لحاظ، باید با نگرش میان‌رشته‌ای وارد آن شد.