کتاب کودکی کشته می شود

کتاب کودکی کشته می‌شود (در باب خوشیفتگی آغازین و رانه‌ی مرگ) نوشته‌ی سرژ لوکلر و با ترجمه‌ی علی حسن‌زاده متنی است که از دل سنت فرویدی_لاکانی بیرون آمده است. نویسنده در آن کتاب به رابطه‌ی میان کودک، والدین، میل، مرگ و عشق می‌پردازد و از خلال روایت‌های تحلیلی و تأملات نظری، مفهوم «کودک شگرف» و ضرورت نمادینِ «کشتن» او را بررسی کرده است. نشر لگا آن را منتشر کرده است و متن حاضر نسخه‌ای است که برای خواندن و تأمل تدریجی در باب ناخودآگاه، خودشیفتگی آغازین و رانه‌ی مرگ تنظیم شده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب کودکی کشته می شود

کتاب کودکی کشته می‌شود با تکیه‌بر سنت روانکاوی فرویدی و خوانش لاکانی، به پرسش از جایگاه کودک در ناخودآگاه والدین و در سرگذشت هر سوژه پرداخته است. سرژ لوکلر در آن کتاب از دل روایت‌های تحلیلی، نمونه‌های بالینی و ارجاع‌های ادبی و دینی، مفهومی را می‌سازد که آن را «کودک شگرف» یا «اعلیحضرت کودک» می‌نامد؛ کودکی که حامل خودشیفتگی آغازین والدین و فشرده‌ی رؤیاها و ناکامی‌های آن‌ها است. در کتاب کودکی کشته می‌شود ساختار متن میان تأمل نظری و روایت بالینی در نوسان است. فصل نخست با داستان پی‌یر_ماری آغاز می‌شود؛ کودکی که جای برادر مرده را گرفته و باید در سطح نمادین «کشته» شود تا بتواند به‌عنوان سوژه‌ای جدا از رؤیای مادر شکل بگیرد. در ادامه، لوکلر به فانتزی «کودکی کشته می‌شود» می‌پردازد و آن را در کنار فانتزی‌های آشناتر ادیپی قرار می‌دهد. سپس در بخش‌هایی مانند «بئاتریس یا عشق» و «تِرِز یا رانه‌ی مرگ» پیوند این فانتزی آغازین با عشق، فالوس، اختگی، رانه‌ی مرگ و شیوه‌ی ورود مرد و زن به گفتمان بررسی شده است. کتاب کودکی کشته می‌شود نوشته‌ی سرژ لوکلر در عین وفاداری به مفاهیم کلاسیک روانکاوی، از زبان مثال‌های زنده، رؤیاها، خاطره‌های پنهان‌گر و صحنه‌های روزمره استفاده کرده است تا نشان دهد چگونه مرگ نمادین «کودک شگرف» شرط امکان سخن‌گفتن، عشق‌ورزیدن و آفرینش است.

خلاصه کتاب کودکی کشته می شود

کتاب کودکی کشته می‌شود بر ایده‌ی مرکزی «کودک شگرف» استوار است؛ کودکی که بازنماینده‌ی خودشیفتگی آغازین والدین، رؤیاهای برآورده‌نشده و میل‌های ناتمام آن‌ها است. سرژ لوکلر نشان می‌دهد که هر سوژه در درون خود چنین کودکی دارد که باید در سطح نمادین «کشته» شود تا زندگی میل، خلاقیت و عشق ممکن شود. در کتاب کودکی کشته می‌شود نویسنده از خلال نمونه‌هایی مانند پی‌یر_ماری و رنو، و نیز ارجاع به اسطوره‌ها، متون دینی و شعر، فانتزی «کودکی کشته می‌شود» را در کنار فانتزی‌های ادیپی قرار می‌دهد و آن را فانتزی‌ای آغازین می‌داند که اغلب پنهان می‌ماند. او این فانتزی را به رانه‌ی مرگ، اختگی، فالوس، تنگناهراسی، خودکشی و شکل‌گیری هویت جنسی پیوند می‌زند و نشان می‌دهد چگونه سوگواری برای «کودک شگرف» شرط خروج از لیمبو و ورود به فضای زبان و عشق است.

چرا باید کتاب کودکی کشته می شود را بخوانیم؟

خواندن کتاب کودکی کشته می‌شود امکان مواجهه‌ی نزدیک با مفاهیم دشوار روانکاوی مانند خودشیفتگی آغازین، رانه‌ی مرگ، فالوس و اختگی را در قالب روایت‌های بالینی و تأملات دقیق فراهم می‌کند. این متن نشان می‌دهد چگونه فانتزی «کودکی کشته می‌شود» در پسِ تجربه‌هایی چون سوگواری، عشق، والدشدن، خلاقیت و حتی خودکشی عمل می‌کند و چه نسبتی با امکان سخن‌گفتن و عشق‌ورزیدن دارد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

مطالعه‌ی کتاب کودکی کشته می‌شود به دانشجویان و علاقه‌مندان روانکاوی، روان‌درمانی و فلسفه‌ی سوژه پیشنهاد می‌شود. همچنین به کسانی پیشنهاد می‌شود که درگیر پرسش‌هایی درباره‌ی والدبودن، سوگواری، تکرارهای رنج‌آور در زندگی عاطفی و نسبت میان عشق، مرگ و ناخودآگاه هستند.

بخشی از کتاب کودکی کشته می شود

«از جایی که روانکاو نشسته است بحث بر سر حقیقت است. هیچ راه برون‌رفتی نیست: روانکاو از آنجا که با قدرت مطلق infans [کودک، بی‌زبان] سروکار دارد هرگز نباید از دست‌یازی به قتل کودک باز ایستد حتی اگر دریابد که نمی‌تواند آن را انجام دهد. کردار روانکاوانه در آشکارکردن کار مدام توان مرگ بنیاد دارد _ مرگ کودک شگرف (یا هولناک) ی که از نسلی به نسل بعد گواه رؤیاها و میل‌های والدین است. هیچ زندگی‌ای نمی‌تواند در کار باشد بدون کشتن آن تصویر عجیب و آغازینی که تولد همگان در آن نگاشته می‌شود. این کشتار ناممکن اما ضروری است زیرا اگر حتی لحظه‌ای از کشتن «کودک شگرف» همواره بازگردانده دست بکشیم هیچ زندگی‌ای، هیچ زندگی میل و آفرینشی، نمی‌تواند در کار باشد. کودک شگرف بیش از هرچیز نگاه خیره‌ی حسرت‌بار مادر است که کودک را به ابژه‌ی شکوه و جلال بیش‌ازاندازه تبدیل کرده است، به‌سان اعلیحضرت مسیح کودک، نور و نگین درخشانی که قدرت مطلق ساطع می‌کند. اما کودک پیشاپیش وانهاده نیز هست، کسی که در ویرانی تام‌وتمام گمشده است و به‌تنهایی با وحشت و مرگ رو در رو می‌شود. تصویر پرتلألؤ کودک_پادشاه، حتی بسیار نیرومندتر از اشک‌ها و لبخندهای او که با اندوه پی‌یِتا متوازن شده است، در حضور خارق‌العاده‌ی کودک با گوشت و استخوان توجه را جلب می‌کند. سیمای شاهانه‌ی آرزوها، خاطرات، امیدها و رؤیاهای ما در کودک جلوه می‌کند _ سیمایی شکننده و کاهنانه که در تئاتر پنهانی که سرنوشت در آن اجرا می‌شود موضع اول‌شخص (یا سوم‌شخصی) را بازمی‌نماید که ناخودآگاه از آنجا سخن می‌گوید.»