کتاب باور خیال

کتاب باور خیال نوشته‌ی لیدا زارع مجموعه‌ای از متن‌ها و قطعه‌های ادبی است که انتشارات ۳۶۰ درجه آن را منتشر کرده است. نویسنده در این اثر میان تصویرهای شاعرانه، گفت‌وگوهای درونی و تأملات عاشقانه رفت‌وآمد کرده و جهان خود را با واژه‌هایی سرشار از نور، عشق، ایمان و خاطره ساخته است. در کنار متن فارسی، ردّی از دوگانگی زبان و اشاره‌هایی به جهان‌های دیگر نیز دیده می‌شود که حال‌وهوای کتاب را شخصی‌تر کرده است. باور خیال بیش از آنکه روایت خطی ارائه دهد، دفتر احساسات و اندیشه‌های نویسنده در لحظه‌های مختلف زندگی است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب باور خیال

کتاب باور خیال اثری از لیدا زارع است که در قالب قطعه‌های ادبی کوتاه نوشته شده و هر صفحه یا چند سطر آن به یک تصویر، حس یا تأمل مستقل اختصاص دارد. نویسنده در این کتاب از زبان اول‌شخص استفاده کرده و جهان درونی خود را در برخورد با مفاهیمی مانند خدا، عشق، تولد، مرگ، کودکی، پدر، مادر، فصل‌ها و خاطره به تصویر کشیده است. در بسیاری از قطعه‌ها، راوی خود را «دخترکی از سرزمین نورها» می‌بیند که به زمین دعوت شده تا «سوسوی نوری برای دیدن» باشد. در کتاب باور خیال فصل‌بندی کلاسیک دیده نمی‌شود و متن بیشتر شبیه دفتر یادداشت یا دفترچه‌ای از یادگارهای احساسی پیش می‌رود. بااین‌حال می‌توان چند محور اصلی در آن تشخیص داد: قطعه‌هایی که به رابطه با خدا و نور می‌پردازند، نوشته‌هایی درباره عشق رمانتیک و رسیدن و نرسیدن، متن‌هایی درباره خانواده به‌ویژه مادر و پدر، و بخش‌هایی که به کودکی، مدرسه، کوچه‌ها، روستا، گندم‌زار، برف، پاییز و بهار اختصاص یافته است. کتاب باور خیال در بخش‌هایی نیز به یاد دوستان از‌دست‌رفته و هنرمندانی مانند ملیکا منصوری نوشته شده و از خلال همین یادبودها، موضوع مرگ و جاودانگی در دل متن حضور پیدا کرده است. کتاب باور خیال در مجموع فضایی سرشار از تصویرهای حسی دارد؛ از «بوی چای دارچینی در قوری گل‌سرخی» تا «صدای گنجشک‌ها در بهار» و «رقص برگ‌های پاییزی». این تصاویر در کنار تأکید مداوم بر باور، رؤیا، نور و عشق، کتاب را به نوعی دفتر تأملات شخصی تبدیل کرده است که در آن نویسنده تلاش کرده تجربه‌های روزمره را به زبانی خیال‌پردازانه و معناباورانه ثبت کند.

خلاصه کتاب باور خیال

باور خیال مجموعه‌ای از قطعه‌های کوتاه است که هرکدام حول یک تصویر یا حس شکل گرفته‌اند؛ از تولد به‌عنوان «دعوت‌نامه‌ای به سوی نور» تا کودکی در کوچه‌های نم‌زده، از پاییز و برف و گندم‌زار تا خانه، سفره، چای و خاطرات خانوادگی. نویسنده در این متن‌ها پیوسته به رابطه میان انسان و خدا، نور درونی، عشق و امکان دوباره‌زیستن بازمی‌گردد و باور دارد که «نور الهی درون همه‌ی ما نهادینه شده است». در کتاب باور خیال عشق گاهی در چهره معشوق زمینی، گاهی در آغوش مادر و شانه‌های پدر و گاهی در زمزمه‌های شبانه با خدا ظاهر می‌شود. راوی از فقدان، دلتنگی، مرگ دوستان و هجران نیز می‌گوید اما این تجربه‌ها را در افقی از امید، جاودانگی و بازگشت به سرزمین نورها می‌نشاند. متن در پایان خواننده را به باورکردن رؤیاها و نگاه‌کردن به جهان با عشق و مهربانی فرامی‌خواند.

چرا باید کتاب باور خیال را بخوانیم؟

باور خیال فرصتی برای همراه‌شدن با ذهن و دل نویسنده در لحظه‌های بسیار شخصی است؛ لحظه‌هایی که در آن‌ها عشق، ایمان، خاطره و طبیعت در هم تنیده شده‌اند. این کتاب می‌تواند برای کسانی که به متن‌های کوتاه احساسی علاقه دارند، مجالی برای مکث، هم‌حسی و بازاندیشی در معنای تولد، عشق، خانواده، فقدان و امید فراهم کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به قطعه‌های ادبی احساسی، متن‌های کوتاه الهام‌گرفته از طبیعت، و نوشته‌هایی درباره رابطه با خدا، عشق، کودکی و خاطره علاقه دارند و می‌خواهند در میان روزمرگی، زمانی را به تأمل درونی و خیال‌پردازی اختصاص دهند. «برای شروع دقیقا نمی‌دانم چه بگویم... فقط می‌توانم مقدمه این کتاب را اینطور آغاز کنم که هرآنچه هستیم و خواهیم بود از او نشأت می‌گیرد. این جمله می‌تواند تداعی‌کننده این باشد که نور در وجودمان معنا دارد. اینکه خداوند در وجود تک‌تک ما وجود دارد و با باور داشتن به این موضوع می‌توانیم جهان را جور دیگری بنگریم. باور خیال نشأت‌گرفته از حس‌وحال و الهامات اشعاری ست که در موقعیت‌های مختلف زندگی بر قلب هر عاشقی می‌تواند سروده شود. این اشعار برای من نیز اینچنین بوده است. در حس‌وحال شادی، غم، انگیزه و شوق این اشعار و نوشته‌ها را نوشتم چون باور خیال‌های همه‌ی ما در جهانی بی‌پایان وجود محض داد. زندگی به‌مثابه یک دفتر نقاشی ست.. قلم به دست می‌کشی، رنگ می‌پاشی و خلق می‌کنی.. و می‌نگری به تصویرت.. آنچه خلق کرده‌ای روبه‌روی توست... باور توست... و خوشا آنکه تصویرش درون یک عشق باشد... من می‌دانم روزی خواهد آمد که عشق، ترازوی مهربانی باشد... من می‌دانم روزی فرشته‌ها به پاس برکت عشق در زمین، دوباره... من می‌دانم که روزی حال دلمان خوب می‌شود اما این‌بار تو باور کن..»