کتاب سرزمین آدم‌ها

«سرزمین آدم‌ها» نام رمانی از نویسنده‌ و هوانورد نازک‌خیال فرانسوی، آنتوان دو سنت اگزوپری است. اگزوپری در تمام کتاب‌هایش از حوادثی که هنگام پرواز بر او گذشته است با لحنی شاعرانه سخن می‌راند، از روابط انسان‌ها با یکدیگر به گفت‌وگو می پردازد و شاید بتوان گفت وجود پروردگار را در روابط آدمیان با یکدیگر جستجو می کند.این اثر نیز روایت او از ماجراهای پروازش است که در آن اندیشه‌ها و دریافت‌های شاعرانه-عارفانه‌ی خود از زندگی را نیز بازگو می‌کند: برای شما ازبیابان بسیار سخن گفته ام، قبلا نیز ازآن صحبت کرده ام، اکنون دوست می‌دارم به توصیف واحه‌ای بپردازم. واحه‌ای دراعماق "صحرا" که تصویرش هرگز ازیادم نمی‌رود. لیکن هواپیمایی اعجازآفرین که شمارا مستقیما دردل یک معما غوطه ور می‌سازد. شما دانشجوی زیست شناسی بودید واز پشت پنجره، آن لانه انسانی و آن شهرهای قراریافته بردشتشان را سنگدلانه می‌نگریستید. درقلب راه هایی بسوی ستارگان، راه هایی که شهرها را تغذیه می‌کنند، چون شریان ها و چون شیره های گیاهان. لیک عقربه فشارسنجی می‌لرزد، واین باغ سبز، آنجا آن پایین عالمی می‌گردد و شما محبوس چمنزاری درباغی خفته. معیاری نیست که انزوارا بسنجد. دیوار باغ خانه ما می‌تواند بسی اسرار احاطه کند تاکه دیوار چین، وروح دخترکی باسکوت بهتر پاسداری می‌شود تاکه با ضخامت شنها و واحه های صحرایی. ازتوقفی کوتاه درجایی ازجهان تعریف خواهم کرد. نزدیکیهای "کون کودیا" بود، درآرژانتین، لیک شاید که هرجای دیگر باشد: نیز معمایی شایع. درناحیه‌ای برزمین نشسته بودم، وهیچ نمی‌دانستم که زندگی‌ام چون قصه پریان خواهد بود. نه آن "فورد" قدیمی که مرا باخود می‌برد ونه آن خانه آرام که مرا درخود پناه داده بود، هیچ چیز خاصی ارزانی نمی‌داشت. -فقط برای شب به شما جا می‌دهیم... درپیچی از جاده، درروشنایی ماه، چند درختی گسترده بود، و پشت درختان، آن خانه. خانه‌ای بس عجیب! کوتاه وکلفت چون دژی. قلعه‌ای اسطوره‌ای که چون ازهشتی‌اش می‌گذشتی، مامنی بسیار آرام، بسیار مطمئن و بسیار محفوظ بمانند یک دیر پیشکشت می‌کرد.