کتاب ماییم و دلی...

کتاب ماییم و دلی... نوشته‌ی میرهاشم میری مجموعه‌ای از ۱۸۱ رباعی است که انتشارات سوره‌مهر آن را منتشر کرده است. شاعر در این دفتر، همه‌ی رباعی‌ها را با ترکیب تکرارشونده‌ی «ماییم و دلی…» آغاز کرده و بر محور دل، عشق، درد، ایمان، مستی، تنهایی و شیدایی آن‌ها را پیش برده است. در آغاز کتاب، درآمدی نسبتاً مفصل آمده که در آن، پیشینه‌ی رباعی‌های هم‌سرآغاز در شعر فارسی و جایگاه این دفتر در آن سنت توضیح داده شده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ماییم و دلی...

کتاب ماییم و دلی... دفتر رباعی میرهاشم میری است که در آن، شاعر یک تجربه‌ی فرمی مشخص را دنبال کرده است: سرودن رباعی‌هایی که همگی با عبارت «ماییم و دلی…» آغاز می‌شوند. در درآمد کتاب، میری با اشاره به سنت رباعی‌های هم‌سرآغاز در شعر فارسی، از عطار نیشابوری و مختارنامه‌اش تا اهلی شیرازی، بیدل دهلوی، اوحدالدین کرمانی، رباعیات منسوب به مولانا، نیما یوشیج، منصور اوجی و شاپور پساوند را مرور کرده است تا نشان دهد این دفتر در ادامه‌ی چه مسیری شکل گرفته است. در کتاب ماییم و دلی... توضیح داده شده که این رباعی‌ها در سال ۱۳۶۷ و در یک دوره‌ی چندماهه سروده شده‌اند و پس از حدود سه دهه، بی‌هیچ ویرایش و جرح‌وتعدیل منتشر شده‌اند. شاعر از تأخیر طولانی انتشار می‌گوید، از مواجهه با دفتر حالی است مرا از منصور اوجی و ترس از آنکه کارش به تقلید متهم شود، تا گم‌شدن دست‌نوشته‌ها در اسباب‌کشی‌ها و دوباره‌یافتن آن‌ها. کتاب یک‌دست از رباعی‌ها تشکیل شده و بخش‌بندی فصلی ندارد، اما درآمد آغازین، همراه با فهرست منابع، نوعی زمینه‌ی نظری و تاریخی برای خواندن این رباعی‌ها فراهم کرده است. در پایان نیز یادداشتی کوتاه درباره‌ی وام‌گرفتن یک سطر از عطار آمده است.

چرا باید کتاب ماییم و دلی... را بخوانیم؟

کتاب ماییم و دلی... تجربه‌ای یک‌دست از رباعی‌های هم‌سرآغاز است که در آن، دل به‌عنوان مرکز احساس، ایمان، رنج و شوق، در موقعیت‌های گوناگون تصویر شده است. این دفتر امکان دنبال‌کردن سیر عاطفی و فکری یک شاعر را در قالبی فشرده، موسیقایی و موجز فراهم کرده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب ماییم و دلی... به دوست‌داران رباعی، علاقه‌مندان شعر معاصر فارسی، مخاطبانی که به مضمون دل، عشق، ایمان و تنهایی حساس‌اند و کسانی که کنجکاوند تجربه‌های فرمی در سنت رباعی فارسی را دنبال کنند پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب ماییم و دلی...

«درآمد بر این بوده و هستم که دفتر شعر به هیچ مقدمه و مؤخره‌ای نیاز ندارد که اگر حرفی باشد و پیامی و نفوذکی در دلی و تکانکی در ذهنی، باید از سروده‌ها تراوش کند و اگر سروده‌ها آن‌قدر بی‌رمق باشند که این تراوش صورت نبندد، به ضرب و زورِ ده‌ها صفحه مقدمه یا مؤخره هم نمی‌توان به دل‌ها و ذهن‌ها راهی یافت. پس اگر این مختصر را قلمی می‌کنم نه از آن روست که با زیاده‌گویی‌های ناروا برای آنچه در این دفتر آمده تفسیر و توجیهی به دست دهم، بل ضرورتی است که گفته خواهد شد. سرودن رباعی‌هایی با شروع یکسان در تاریخ شعر فارسی پیشینه‌ای درازدامن دارد که به برخی از آن‌ها اشاره می‌شود: ۱. شیخ فریدالدین عطار نیشابوری نخستین شاعری است که چنین کرده است. در مختارنامه، که مجموعه‌ای از رباعیات آن بزرگ و دربرگیرندهٔ بیش از ۲۱۰۰ رباعی است، ۹۷ رباعی با عبارت «شمع آمد و گفت» آغاز، ثبت، و ضبط گردیده است؛ از جمله: شمع آمد و گفت: با چنین کار درشت تا کِی دارم نهاده بر لب انگشت آن را که به آتش است زنده که بسوخت؟ وآن را که به بادی بتوان کشت که کشت؟»