کتاب مسئله مرگ و زندگی

کتاب مسئله مرگ و زندگی (عشق، فقدان و دلواپسی‌های غائی) نوشته اروین یالوم و مریلین یالوم و ترجمه محسن گل محمدیان و سروه ویسی است که انتشارات ارجمند آن را منتشر کرده است. این اثر روایت مشترک دو همسر نویسنده از روزهایی است که بیماری، پیری، ترس از مرگ و اندوهِ جدایی را به تجربه‌ای روزمره تبدیل می‌کند. متن کتاب از دل گفت‌وگوی دو نفره‌ای شکل می‌گیرد که هم‌زمان با مراقبت، سوگواری و مرور یک عمر زندگی، می‌کوشند برای پایان، معنا و آرامش پیدا کنند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب مسئله مرگ و زندگی

کتاب مسئله مرگ و زندگی نوشته اروین یالوم و مریلین یالوم، بر محور تجربه‌ی زیسته‌ی دو همسر در سال‌های پایانی عمر شکل گرفته است؛ جایی که بیماری مریلین، ضعف جسمانی اروین و نزدیک‌شدنِ ناگزیرِ مرگ، زندگی مشترک طولانی آن‌ها را وارد مرحله‌ای تازه می‌کند. متن، فقط شرح بیماری یا سوگ نیست؛ بلکه ثبت لحظه‌هایی است که در آن عشق، مراقبت، خستگی، ترس، خاطره و پرسش از معنای زیستن کنار هم قرار می‌گیرند. آنچه این اثر را متمایز می‌کند، حضور هم‌زمان دو صدا است: صدای اروین که از زاویه‌ی درمانگر، همسر و انسانی سالخورده حرف می‌زند و صدای مریلین که از درونِ بدنِ بیمار، از وابستگی، رنج و نگاهش به پایان سخن می‌گوید.
کتاب مسئله مرگ و زندگی به‌صورت فصل‌های کوتاه و متناوب پیش می‌رود و هر فصل بخشی از تجربه‌ی یکی از این دو نفر را پیش چشم می‌گذارد. در فصل‌هایی مانند جعبه‌ی حیاتی، زمین‌گیر شدن، آگاهی از فناپذیری، چرا به آسایشگاه نمی‌رویم و بازنشستگی: لحظه‌ی حساس تصمیم‌گیری، موضوع‌هایی مثل بیماری، مراقبت از همسر، فرسودگی جسم، خاطرات مشترک، از دست‌دادن دوستان، تصمیم‌گیری در پایان عمر و کنارگذاشتن کار حرفه‌ای مطرح می‌شود. فضای کتاب در‌عین‌حال که سنگین و اندوه‌بار است، فقط بر رنج متوقف نمی‌ماند؛ بخش مهمی از آن به مرور یک زندگی طولانی، رابطه‌ی زناشویی پایدار، نقش خانواده و این پرسش اختصاص دارد که چگونه می‌توان در آستانه‌ی پایان، هنوز به روزهای باقی‌مانده شکل و معنا داد. این اثر تجربه‌ای نزدیک از مواجهه با مرگ است؛ نه از فاصله، بلکه از درون خانه، بدن، رابطه و حافظه.

خلاصه کتاب مسئله مرگ و زندگی

کتاب مسئله مرگ و زندگی روایت دو نفری از دوره‌ای است که بیماری مریلین و ناتوانی‌های جسمی اروین، زندگی مشترک آن‌ها را وارد مرحله‌ای پرتنش و تأمل‌برانگیز می‌کند. هرکدام از آن‌ها فصل‌های خود را می‌نویسند و از زاویه‌ی شخصی‌شان به ترس از مرگ، مراقبت از دیگری، فرسودگی، امید، خاطره و معنای ادامه‌دادن می‌پردازند.
در مسیر کتاب، خواننده با روزمرگیِ درمان، تصمیم‌های دشوار پزشکی، فکرِ رفتن یا نرفتن به آسایشگاه، بازنگری در یک عمر رابطه و مواجهه با سوگِ پیشاپیش روبه‌رو می‌شود. متن نشان می‌دهد که دلواپسی‌های غائی فقط مفاهیم انتزاعی نیستند، بلکه در جزئی‌ترین لحظه‌های زندگی روزانه حضور دارند؛ از نشستن کنار هم در حیاط خانه تا فکرکردن به زمانِ باقی‌مانده و آنچه هنوز باید گفته یا پذیرفته شود.

چرا باید کتاب مسئله مرگ و زندگی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب مسئله مرگ و زندگی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تجربه‌ی هم‌زمانِ بیمار و مراقب را کنار هم می‌گذارد و تصویری دوطرفه از رنج، وابستگی و همراهی می‌سازد.
• خواننده با پرسش‌های جدیِ پایان عمر، از ترس مرگ تا تصمیم‌گیری درباره‌ی درمان و کیفیت زندگی، در سطحی ملموس روبه‌رو می‌شود.
• فصل‌های متناوب کتاب نشان می‌دهند یک رابطه‌ی طولانی در زمان بحران چگونه از خاطره، گفت‌وگو و مراقبت نیرو می‌گیرد.
• این اثر برای فهم سوگِ پیشاپیش و اندوهی که پیش از فقدان آغاز می‌شود، نمونه‌ای روشن و انسانی ارائه می‌دهد.
• کتاب به موضوع بازنشستگی، فرسودگی جسم و تغییر هویت در سالخوردگی هم پرداخته است و فقط بر بیماری متمرکز نمی‌ماند.
• خواندن آن به درک دقیق‌تر پیوند میان عشق، فناپذیری و معنابخشی در روزهای محدود زندگی کمک می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب مسئله مرگ و زندگی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• خوانندگانی که به موضوع مرگ، سوگ و معنای زندگی علاقه دارند.
• کسانی که با بیماری سختِ یکی از نزدیکان‌شان روبه‌رو هستند و می‌خواهند تجربه‌ی مراقبت را از زاویه‌ای نزدیک‌تر ببینند.
• علاقه‌مندان به آثاری که بر رابطه‌ی زناشویی، همراهی طولانی‌مدت و سالخوردگی تمرکز دارند.
• مخاطبانی که می‌خواهند درباره‌ی دلواپسی‌های غائی و اثر آن‌ها بر زندگی روزمره بیشتر بدانند.
• کسانی که از متن‌های تأمل‌برانگیز درباره‌ی حافظه، فقدان، بدن و پایان عمر استقبال می‌کنند.

بخشی از کتاب مسئله مرگ و زندگی

«من و مریلین هر روز صبح در حیاط پشتی خانه کنار هم می‌نشینیم. در حالی که از درخت‌های اطراف‌مان محظوظ می‌شویم، دست یکدیگر را می‌گیریم و دربارهٔ زندگی مشترک‌مان خاطره‌بازی می‌کنیم. یادمان می‌آید که چه سفرها با هم رفته‌ایم: دو سالی که در هاوایی در ارتش خدمت می‌کردم و در ساحل باشکوه کایلو زندگی می‌کردیم، فرصت مطالعاتی سالیانه‌ای که در لندن سر کردیم، شش ماه در مجاورت آکسفورد، شش ماه در پاریس و سایر اقامت‌های کوتاه مدت‌مان در سیچلس، بالی، فرانسه، استرالیا و ایتالیا.
پس از مزه مزه کردن این خاطرات مطبوع مریلین دستم را می‌فشارد و می‌گوید «اِرْو چیزی از زندگی‌ای که زیستم رو نمی‌خوام عوض کنم.»
با تمام وجود با او موافقم.
هر دوی ما زندگی‌مان را به تمامی زیسته‌ایم. همیشه برای بیمارانی که از مرگ وحشت داشتند، ایده‌های مختلفی به کار می‌بردم اما هیچ‌کدام به اندازهٔ زیستن زندگی‌ای عاری از حسرت، تأثیرگذار نبوده‌اند. من و مریلین هیچ‌کدام حسرتی در دل نداریم–ما زندگی‌مان را شجاعانه و به تمامی زیسته‌ایم. همیشه حواس‌مان بوده که هیچ فرصتی را برای اکتشاف از دست ندهیم و اکنون زندگی نزیسته‌مان بسیار اندک است.»