کتاب سروی که ایستاد

کتاب سروی که ایستاد نوشته‌ی مصطفی رحماندوست روایتی داستانی از زندگی امام هادی (ع) است که نشر مهرک آن را منتشر کرده است. این کتاب در قالب یک قصه‌ی بلند، ماجرای رویارویی دستگاه خلافت عباسی با امام هادی (ع) را از نگاه یکی از درباریان متوکل روایت کرده است. متن کتاب با نثری روایی، فضای دربار، شهرهای مدینه، بغداد و سامرا و نیز حال‌وهوای شیعیان آن روزگار را تصویر کرده است. تمرکز اثر بر سفر اجباری امام از مدینه به سامرا، دسیسه‌های متوکل و فتح‌بن‌خاقان و دگرگونی درونی راوی است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سروی که ایستاد

کتاب سروی که ایستاد داستانی بلند از مصطفی رحماندوست است که زندگی امام هادی (ع) را از زاویه‌ی دید یحیی‌بن‌هرثمه، یکی از نزدیکان متوکل عباسی، دنبال کرده است. در این کتاب، خواننده وارد فضای دربار عباسی می‌شود؛ جایی که نامه‌های محرمانه از مدینه و مکه، خشم متوکل، نقش‌پردازی فتح‌بن‌خاقان و مأموریت‌های پنهان و آشکار، سرنوشت امام و شیعیان را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. کتاب سروی که ایستاد با تکیه بر گفت‌وگوهای طولانی، توصیف‌های دقیق از تشریفات دربار، و تصویرکردن شهرهایی چون سامرا، بغداد، مدینه و کربلا، فضای سیاسی و اجتماعی آن دوران را در قالب قصه بازسازی کرده است. در کتاب سروی که ایستاد، ساختار روایت بر پایه‌ی چند بخش پی‌درپی شکل گرفته است: از «پیش از آغاز» و آشنایی تدریجی راوی با نام و خبرهای امام هادی (ع)، تا «دو پیک محرمانه»، «دو نامه‌ی دیگر»، «مأموریت دوگانه»، سفر به بغداد و مدینه، «نخستین دیدار» با امام، بازگشت کاروان به سامرا، و سپس فصل‌هایی مانند «بغداد»، «سامرا»، «کربلا» و «ماه در چاه». هر بخش، هم ماجرای بیرونی را پیش می‌برد و هم دگرگونی درونی یحیی را نشان می‌دهد؛ کسی که از یک درباری مغرور و مطیع، به انسانی پر از تردید، پرسش و همدلی با امام تبدیل می‌شود. کتاب سروی که ایستاد در عین روایت ماجراهای سیاسی، بر لحظه‌های عاطفی، دعاها، وداع‌ها و گفت‌وگوهای اخلاقی امام با یاران و حتی مخالفانش تمرکز کرده است.

خلاصه کتاب سروی که ایستاد

کتاب سروی که ایستاد داستان مأموریتی حساس است که متوکل عباسی به یحیی‌بن‌هرثمه می‌سپارد: رفتن به مدینه، تفتیش خانه‌ی امام هادی (ع)، و آوردن او به سامرا زیر پوشش احترام و میهمانی. یحیی که در آغاز، درباری‌ای مطیع و شیفته‌ی قدرت است، در طول سفر با نامه‌ها، دسیسه‌ها، تهدیدها و همراهی سپاهیان، میان ترس از خلیفه و کشش پنهانی به سوی امام سرگردان می‌شود. دیدار رو‌در‌رو با امام هادی (ع)، آرامش و کلام او، نگاه یحیی را به خود، به قدرت و به شیعیان تغییر می‌دهد. روایت، هم سفر کاروان از مدینه تا بغداد و سامرا را دنبال می‌کند و هم فشارهای پنهان و آشکار بر امام، حبس خانگی، زندان، و ماجرای ویران‌کردن مرقد امام حسین (ع) را از دل تجربه‌ها و شنیده‌های راوی بازتاب می‌دهد.

چرا باید کتاب سروی که ایستاد را بخوانیم؟

کتاب سروی که ایستاد تصویری نزدیک از دربار عباسی، فضای رعب و دسیسه، و در عین‌حال استواری و آرامش امام هادی (ع) ارائه کرده است. این کتاب نشان می‌دهد چگونه یک درباری قدرت‌دوست، در مواجهه با صداقت و وقار امام، دچار دگرگونی درونی می‌شود. ترکیب ماجرای سیاسی، سفر، و تأمل‌های اخلاقی، اثر را خواندنی کرده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب سروی که ایستاد به علاقه‌مندان زندگی امامان شیعه، مخاطبان نوجوان و جوانی که دوست دارند تاریخ را در قالب قصه دنبال کنند، و کسانی که به روایت‌های شخصیت‌محور از دوره‌ی خلافت عباسی علاقه دارند پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب سروی که ایستاد

«نمی‌دانستم از چه مأموریتی حرف می‌زند و چه آشی برای من پخته است، اما از اینکه بدون توجه به وزیرش فتح‌بن‌خاقان، و بدون مشورت با مشاورانش مرا برای مأموریتی انتخاب کرده بود، احساس رضایت و خشنودی می‌کردم. تعظیم کردم. لباس بلندم زیباتر به نظر می‌رسید. چقدر عطری که زده بودم خوش‌بو بود! لبخند کم‌رنگی به چهره‌ام نشست و به متوکل خیره شدم. فتح ناراحت بود و نمی‌توانست روی پای خود بند شود. مدام هیکل گنده‌اش را از این پا، به آن پا می‌انداخت. در میان ابرها سِیر می‌کردم که صدای متوکل مرا به خود آورد: «قلم و کاغذ بیاور یحیی!» از همان جایی که بودم، به پیشکارم اشاره‌ای کردم. چندی نگذشت که او با قلم و دوات و کاغذی لوله‌شده خودش را به من رساند. پیشکار بیچاره‌ام دست و پایش را گم کرده بود. حتماً از این به بعد، علاوه بر دست، پاهایم را نیز می‌بوسید. تعظیمی به متوکل کرد و آنچه را آورده بود در اختیارم گذاشت. نگاهی از سر خشم به پیشکارم انداختم. فهمید که کوتاهی و نقصی در کارش وجود دارد. نگاهی به آنچه که آورده بود انداخت. با سرعت برگشت و میز کوتاهی آورد و روی زمین قرار داد. تعظیمی به خلیفه کردم. متوکل با اشارۀ دست و سر اجازه داد که پشت میز بنشینم. بعد بی‌آ‌نکه با کسی از اطرافیانش مشورت کند، گفت: «بنویس!» آمادۀ نوشتن شدم. دیگران، به‌ویژه فتح‌بن‌خاقان و مشاورانی که انتظار داشتند خلیفه در چنین مواردی با آن‌ها مشورت کند، با تعجب و انتظار به دهان متوکل چشم دوخته بودند.»