کتاب دارا شاهنشاه گمنام

کتاب دارا شاهنشاه گمنام (روایتی که تاریخ از آن روی برگرداند؛ بر پایه‌ی پنج سال تحقیقات گسترده و پژوهش میدانی در پارسه) نوشته مسعود مشایخی راد و روایتی داستانی از واپسین سال‌های شاهنشاهی هخامنشیان و سرنوشت داریوش سوم است که نشر سنجاق آن را به‌صورت الکترونیکی منتشر کرده است. نویسنده بر پایه‌ی چند سال پژوهش میدانی در پارسه و مطالعه‌ی منابع تاریخی، کتاب حاضر را نوشته است؛ اثری که در آن تاریخ رسمی به چالش کشیده می‌شود و روایت‌های فراموش‌شده مجال بروز پیدا می‌کنند. ماجراها از بابل و صیدا تا پاسارگاد، پارسه، ارمنستان، یونان و مصر در این اثر امتداد می‌یابد و چهره‌هایی همچون اسکندر مقدونی، چاپارها، جاویدانان و مأمورانِ چشم و گوش شاهنشاه، در کنار شخصیت‌های خیالی حضور دارند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب دارا شاهنشاه گمنام

کتاب دارا شاهنشاه گمنام از روایت کلاسیک پیروزی اسکندر در گوگامل و سقوط هخامنشیان تا شکل‌گیری شاهنشاهی کوروش، نقش داریوش بزرگ در ساخت راه‌های شاهی و نظام چاپاری و جایگاه پایتخت‌هایی چون پاسارگاد و پارسه سخن گفته است. مسعود مشایخی راد که تاریخ رسمی را صدای فاتحان می‌داند، می‌پرسد آیا آنچه نوشته شده همه‌ی حقیقت است یا فقط پژواک پیروزمندان. این کتاب با پرده‌هایی پی‌درپی پیش می‌رود. پرده‌ی «پایتخت‌های هخامنشی» خواننده را به پاسارگاد و آرامگاه کوروش و سپس به پارسه می‌برد و در دل این سفر، شخصیت مرموزی به نام کَدمان/ ارتشاته، نواده‌ی اردشیر دوم، کم‌کم چهره باز می‌کند.

در بخش‌های بعدی کتاب دارا شاهنشاه گمنام، نبرد بزرگ با کادوسیان و رویارویی کَدمان با پهلوان غول‌پیکر آنان، ساختار ارتش هخامنشی و لشکر جاویدان و سپس دستگاهِ چشم و گوش شاهنشاه و مأموریت‌های اطلاعاتی در ارمنستان، یونان، مقدونیه و مصر روایت شده است. نویسنده توضیحاتی درباره‌ی فالانژهای یونانی، نبرد ماراتن، شورش‌های ساتراپ‌ها و شبکه‌ی جاسوسی هخامنشی می‌آورد و از خلال نگاه آریا، هم شکوه و هم آسیب‌پذیری ایرانشهر را نشان می‌دهد.

خلاصه داستان دارا شاهنشاه گمنام

آریا چاپار شاهی است. او در واپسین سال‌های حکمرانی هخامنشیان، سرگذشت خود را در رم و در سالخوردگی می‌نویسد؛ از کودکی در رِگا و پترا تا زمانی که به‌عنوان پیک درباری و سپس مأمور مخفی عمل کرده است. آریا در مسیر مأموریت‌ها با کَدمان، مردی با لقب درباری و تبار شاهی، آشنا می‌شود؛ شخصیتی که چاپار، جنگاور، شهربان ارمنستان و سرپرست شاخه‌ای از شبکه‌ی اطلاعاتی شاهنشاه بود. داستان حاضر در پرده‌های مختلفْ بابلِ اسکندر، شراب‌فروشی مرموز، نبرد کادوسیان، اردوگاه‌های عظیم ایرانشهر، پایتخت‌های هخامنشی و سفرهای آریا به آتن و مصر را دنبال کرده است. در این میان، پرسش اصلی این است که داریوش سوم واقعاً که بود، چگونه جنگید، چه توطئه‌هایی در پیرامون او شکل گرفت و چرا در حافظه‌ی عمومی، بیش از آنکه شاهنشاهی شکست‌خورده باشد، شاهنشاه گمنام در نظر گرفته شده است.

چرا باید کتاب دارا شاهنشاه گمنام را بخوانیم؟

کتاب دارا شاهنشاه گمنام با ترکیب روایت داستانی و توضیح‌های تاریخی، تصویری زنده از ساختار شاهنشاهی هخامنشی ارائه کرده است. خواننده در خلال ماجرا با نبردها، شورش‌ها، زندگی روزمره‌ی سربازان و چاپارها و نیز با چهره‌ای متفاوت از داریوش سوم و اسکندر مقدونی روبه‌رو می‌شود و می‌تواند نسبت به روایت‌های رایج تاریخ، نگاه پرسشگرانه‌تری پیدا کند. کتاب حاضر داستانی است که از دل شکاف میان تاریخ رسمی و روایت‌های خاموش بیرون آمده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به دوستداران تاریخ ایران باستان، رمان‌های تاریخی و کسانی که درمورد سازوکار قدرت، ارتش و دستگاه اطلاعاتی هخامنشیان کنجکاوند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب دارا شاهنشاه گمنام

«پردهٔ هجدهم: فرجام شاهنشاه

پیش درآمد

پارسه، پایتختی که بر صفه‌ای از سنگ افراشته شد، پس از آن روز شوم، هرگز دوباره قد نکشید. آنچه امروز از آن باقی‌مانده، استخوان‌های سنگی یک رؤیاست؛ شهری که چونان افسانه‌ای، ناتمام آغاز شد و بی‌فرجام خاموش گشت. هیچ‌کجا در منابع کلاسیک، سخنی از بازسازی‌اش نیست. نه داریوشی دیگر، نه شاهی از اشکانیان و یا حتی ساسانیان… هیچ‌یک آن را از نو نخواستند.

شاید به‌این‌سبب که پارسه بیش از آن‌که شهر باشد، نماد بود؛ نماد تقدسی هتک حرمت شده. شاید تغییر در بقایای آن گناهی نابخشودنی بود تا آیندگان ببینند دشمنان این سرزمین با مقدس‌ترین پهنهٔ آن چه کرده اند.

امروز، از آن شکوه فراموش‌شده، آثاری برجای مانده است:

سنگ‌نگاره‌هایی از فرستادگان اقوام، شیرهایی که گاو میگیرند، سربازان جاویدانی که بی‌زبان به‌صف ایستاده‌اند. جام‌هایی زرین، سرپیکان‌هایی مفرغی، پایه‌هایی از ستون‌هایی که چونان نگهبانان شب، هنوز ایستاده‌اند.»