کتاب گروه موسیقی پشه بند (جلد دوم، موش مرده خیس)

کتاب گروه موسیقی پشه‌بند (جلد دوم، موش مرده خیس) نوشته‌ی زهرا شاهی را نشر مهرستان منتشر کرده است. این کتاب ادامه‌ی ماجراهای سه دوست به نام‌های پرهام، هادی و شایان است که هم گروه موسیقی دارند هم مدام درگیر نقشه‌های عجیب برای کمک‌کردن به دیگران می‌شوند. داستان در فضای مدرسه، حیاط، ناهارخوری و کوچه‌پس‌کوچه‌های زندگی روزمره‌ی چند دانش‌آموز می‌گذرد و موضوع اصلی آن دوستی، دل‌سوزی و دردسرهای کمک‌کردن به دیگران است. لحن روایت سرشار از شوخی، گفت‌وگوهای تندوتیز و ماجراهای بامزه است که درعین‌حال روی احساس تنهایی، رفاقت و مسئولیت هم مکث کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب گروه موسیقی پشه بند (جلد دوم، موش مرده خیس)

کتاب گروه موسیقی پشه‌بند (جلد دوم، موش مرده خیس) داستانی مدرسه‌ای درباره‌ی سه دوست است که هم‌زمان دو گروه مخفی برای خودشان ساخته‌اند: گروه موسیقی پشه‌بند و گروه کمک و لامصب اصل کمک‌رسانی که اسم مخففش کولاک است. در این کتاب پرهام که راوی ماجراهاست همراه هادی و شایان بین تمرین آهنگ، ساختن ریتم‌های «بوم! بوم! تپ!» و «بوم! بالابوم!» و نوشتن شعرهای خنده‌دار، درگیر مسئله‌ای جدی‌تر می‌شود: دل‌سوزی برای هم‌کلاسی‌شان آراد که احساس می‌کند هیچ‌کس دوستش ندارد. کتاب گروه موسیقی پشه‌بند (جلد دوم، موش مرده خیس) در چند بخش پی‌درپی ماجراهای این گروه را دنبال می‌کند؛ از لحظه‌ای که دل راوی برای آراد می‌سوزد تا تشکیل گروه کولاک، طراحی نقشه‌های مختلف برای پیدا‌کردن دوست برای او، خریدوفروش دوستی با خوراکی، دروغ‌های «مصلحتی» درباره‌ی بیماری مادر، و تلاش برای قانع‌کردن بچه‌های کلاس. در هر قسمت، نقشه‌ای تازه امتحان می‌شود و نتیجه‌اش یا به دعوا، یا دلخوری، یا شکست می‌رسد. کتاب گروه موسیقی پشه‌بند (جلد دوم، موش مرده خیس) در لابه‌لای شوخی‌ها و دعواهای بچه‌ها، به موضوعاتی مثل مرز دل‌سوزی، مسئولیت در کمک‌کردن، مهارت دوست‌پیداکردن و نگه‌داشتن دوستی، و این سؤال که «مشکل تنهایی همیشه از دیگران است یا از خود آدم؟» پرداخته است. در پایان هر ماجرا، پرهام یک‌جور جمع‌بندی شخصی دارد که نشان می‌دهد این اتفاق‌ها برای او فقط یک بازی نبوده و کم‌کم دارد معنای دوستی و کمک‌کردن را جور دیگری می‌فهمد.

خلاصه کتاب گروه موسیقی پشه بند (جلد دوم، موش مرده خیس)

داستان از جایی شروع می‌شود که پرهام، هادی و شایان در ناهارخوری مدرسه مشغول ساختن آهنگ برای گروه موسیقی پشه‌بند هستند که آراد گوشه‌ی سالن می‌نشیند و بی‌صدا گریه می‌کند. او می‌گوید هیچ‌کس دوستش ندارد و همیشه تنها مانده است. دل راوی و دوست‌هایش می‌سوزد و تصمیم می‌گیرند برایش دوست پیدا کنند. این‌طور است که گروه تازه‌ای به اسم کولاک تشکیل می‌شود؛ گروهی مخفی برای «کمک و لامصب اصل کمک‌رسانی». اعضای کولاک اول سعی می‌کنند با حرف‌زدن، بعد با نقشه‌ی خوراکی‌دادن به ایلیا و درنهایت با داستان‌سرایی درباره‌ی بیماری مادر آراد، برای او دوست جور کنند. هر بار نقشه‌ای تازه طراحی می‌شود و هر بار جایی کار می‌لنگد؛ یا بچه‌ها زیر بار نمی‌روند یا از رفتار خود آراد خسته می‌شوند. در پایان، گروه می‌فهمد مشکل فقط «نداشتن دوست» نیست، بلکه نوع رفتار و توقعات آراد هم در تنهایی او نقش دارد و دل‌سوزی بدون فکر می‌تواند همه را خسته و دل‌زده کند.

چرا باید کتاب گروه موسیقی پشه بند (جلد دوم، موش مرده خیس) را بخوانیم؟

این کتاب با ماجرای یک گروه موسیقی دانش‌آموزی و یک گروه مخفی به اسم کولاک، موضوع جدی تنهایی و دوستی را در قالب اتفاق‌های بامزه و گفت‌وگوهای تندوتیز نشان داده است. خواندن آن کمک می‌کند مفهوم دل‌سوزی، مرز کمک‌کردن و نقش خود فرد در دوست‌پیداکردن بهتر دیده شود و درعین‌حال فضای شاد و پرانرژی مدرسه‌ای حفظ بماند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به نوجوانانی پیشنهاد می‌شود که درگیر دوستی‌ها و قهر و آشتی‌های مدرسه‌ای هستند یا احساس تنهایی و «بی‌دوستی» را تجربه کرده‌اند. همچنین به مربیان و والدینی پیشنهاد می‌شود که می‌خواهند نگاه دقیق‌تری به دنیای عاطفی و روابط اجتماعی بچه‌ها در مدرسه داشته باشند. «من هنوز هم نفهمیدم دل‌سوزی کار خوبی است یا کار بدی؛ یعنی آدم باید بگذارد هی دلش بسوزد و جزغاله شود یا چیزی مثل سپر جلوی دلش بگیرد که آن‌قدر کباب نشود. درمورد دل‌سوختن دو تا نکته وجود دارد که باعث شده هنوز نفهمم بگذارم دلم بسوزد یا نگذارم دلم بسوزد. نکته‌ی دوم هم این است که بیشتر وقت‌ها دل آدم خودش بی‌خبر می‌سوزد و بعدش تازه آدم می‌فهمد چه بلایی سرش آمده است. خلاصه اگر به نظرتان سوختن این قسمت از بدن کار خوبی است یک پماد ضدسوختگی به نشانی من بفرستید و اگر هم به نظرتان کار خوبی نیست باز هم پماد را برایم بفرستید؛ چون در هر صورت این قسمت از بدن من برای آراد سوخت؛ سوزشی بی‌فایده و به‌دردنخور اما دردآلود. بله؟ دنبال نشانی‌ام هستید؟ بگذارید اول داستان را برایتان تعریف کنم؛ بعد اگر دلم برایتان سوخت نشانی‌ام را هم بهتان می‌دهم که اگر دلتان برایم سوخت هرچی زودتر پماد را بفرستید.»