کتاب آواز پر طرقه

کتاب آواز پر طرقه نوشته نازنین جاویدسخن است و نشر مهرستان آن را منتشر کرده است. این رمان جهانی می‌سازد که در آن افسانه، عشق، کوچ، ناامنی و حافظه‌ی جمعی درهم می‌آمیزند. قصه با رؤیایی درباره‌ی پرواز و نوری دوردست شروع می‌شود و به زندگی مردمانی می‌رسد که میان قلعه، ایل، زمستان، خطر و دلبستگی‌هایشان گرفتارند. در این اثر قصه‌های کهن و ترانه‌ها بخشی از جان شخصیت‌ها و شیوه‌ی فهم جهان‌اند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب آواز پر طرقه

کتاب آواز پر طرقه نوشته نازنین جاویدسخن رمانی است که فضای آن بر بستر زندگی ایلی، مرزنشینی و روزگاری آکنده از ناامنی شکل می‌گیرد. روایت از همان ابتدا دو لایه را کنار هم می‌نشاند: لایه‌ی زندگی روزمره‌ی آدم‌هایی که باید از قلعه، خانواده و ایل خود محافظت کنند و لایه‌ی افسانه‌ها و قصه‌هایی که در شب‌نشینی‌ها، لالایی‌ها و یادها زنده می‌مانند. همین پیوند باعث شده جهان داستان فقط مجموعه‌ای از رخدادها نباشد، بلکه به حافظه، ترس، امید و شیوه‌ی زیستن یک جمع هم نزدیک شود.
در کتاب آواز پر طرقه شخصیت‌ها فقط درگیر یک ماجرای عاشقانه یا یک خطر بیرونی نیستند. آن‌ها با انتخاب‌های دشوار، کوچ اجباری، تهدید حمله، فشار حاکمان محلی و شکنندگی زندگی در مرز دست‌وپنجه نرم می‌کنند. گلبوته، سردار، باوان و علیخان هرکدام از زاویه‌ای بخشی از قصه را روایت می‌کنند. در کنار آن‌ها روایت به سرگذشت زن‌ها، پیوندهای خانوادگی، سوگواری، دلبستگی و مسئولیت هم می‌پردازد. حضور ترانه‌ها، دوبیتی‌ها، قصه‌های شفاهی و اشاره به سنت‌های محلی، حال‌وهوای داستان را پررنگ‌تر می‌کند و به آن رنگی از فرهنگ بومی می‌دهد.
این کتاب از نظر فضا، میان لطافت و خشونت حرکت می‌کند. نازنین جاویدسخن در کتاب آواز پر طرقه از یک سو جشن، عروسی، قصه‌گویی و رؤیای وصال را روایت می‌کند و سوی دیگر خبر فروش دختران، آشوب سیاسی، کمبود سلاح و بیم شبیخون را. این جابه‌جایی مداوم به اثر ضرباهنگی سریع می‌بخشد و نشان می‌دهد که آرامش در این جهان همیشه موقتی است. نویسنده در این رمان، طبیعت، بدن، صدا، نور و حرکت را به‌گونه‌ای وارد صحنه‌ها کرده است که کوه، برف، آتش، چشمه و باد فقط پس‌زمینه نباشند و در حس‌وحال روایت سهم داشته باشند.

خلاصه داستان آواز پر طرقه

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
آواز پر طرقه با گفت‌وگوی گلبوته و سردار آغاز می‌شود؛ جایی که رؤیای پرواز به‌سوی خورشید، به قصه‌ای کهن درباره‌ی دختری به نام طرقه گره می‌خورد. در ادامه، زندگی مردم قلعه و ایل روایت می‌شود؛ مردمانی که میان عشق، کوچ، زمستان و خطر حمله گرفتارند. گلبوته و سردار در آستانه‌ی پیوندی عاطفی‌اند، اما ناامنی بیرون از قلعه و آشوب در نواحی اطراف، همه‌چیز را ناپایدار کرده است. هم‌زمان، روایت به گذشته‌ی خانواده، تولد باوان، مرگ مادر و خبرهای تلخ از ستم و فروش دختران در شهرهای اطراف سر می‌زند. داستان به‌تدریج از یک دلدادگی شخصی فراتر می‌رود و به سرگذشت جمعی مردمانی می‌رسد که باید برای بقا تصمیم بگیرند.

چرا باید کتاب آواز پر طرقه را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب آواز پر طرقه را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب زندگی ایلی و مرزنشین را فقط از زاویه‌ی رخدادها نشان نمی‌دهد و به ترس‌ها، رسم‌ها و پیوندهای عاطفی آن هم نزدیک می‌شود.
• روایت، افسانه و قصه‌های شفاهی را با ماجرای اصلی پیوند می‌دهد و از این راه لایه‌ی فرهنگی پررنگی می‌سازد.
• خواننده با فضایی روبه‌رو می‌شود که در آن عشق، کوچ، ناامنی و مسئولیت خانوادگی هم‌زمان پیش می‌روند.
• حضور ترانه‌ها، دوبیتی‌ها و روایت‌های محلی، حال‌وهوای اثر را از یک داستان صرفاً حادثه‌محور جدا می‌کند.
• این کتاب تصویری از فشار قدرت، ناامنی مرزی و اثر آن بر زندگی روزمره‌ی مردم ارائه می‌دهد.
• صحنه‌پردازی‌های مربوط به طبیعت، قلعه، چشمه، برف و آتش، تجربه‌ی خواندن را به فضای زیسته‌ی شخصیت‌ها نزدیک‌تر می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب آواز پر طرقه را به این گروه‌ها پیشنهاد می‌کنیم:

• علاقه‌مندان به رمان‌های تاریخی و بومی که به زندگی ایل‌ها و مرزنشینان توجه دارند.
• خوانندگانی که به داستان‌های شخصیت‌محور با محور عشق، خانواده و مسئولیت علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند در کنار داستان، با ترانه‌ها، قصه‌ها و باورهای محلی هم روبه‌رو شوند.
• مخاطبانی که از فضاهای آمیخته به افسانه، خاطره و واقعیت اجتماعی لذت می‌برند.
• خوانندگانی که به روایت‌هایی درباره‌ی ناامنی، کوچ و ایستادگی در شرایط دشوار علاقه دارند.

بخشی از کتاب آواز پر طرقه

 «مرد روی زمین افتاد. دو نفر دیگر وارد اتاق شدند. بریوان خم شد تا تفنگ را بردارد. یک نفرشان با قنداق تفنگ توی سر بریوان ضربه زد. خون از کنار شقیقه‌اش شُره کرد پایین. تفنگ را از روی زمین برداشت. رو به پشت‌بام فریاد کشید: «فرار کنید!»

ضربه‌ای که به سرش خورده بود خیلی کاری بود. همان موقع بی‌هوش شد و روی زمین افتاد. گلبوته صدای بریوان را شنیده بود. طبق قرارشان باوان را توی بغل گرفت و فرار کرد. از روی پشت‌بام‌های دیگر عبور کرد و به پشت قلعه رسید. می‌خواست هرطور شده خودش را به سردار برساند. اول باید باوان را جای امنی پنهان می‌کرد. ترکمن‌ها همه جا بودند. پشت قلعه، کورهٔ سفال‌پزی بود. خودش را به آنجا رساند. آهسته در را باز کرد و به‌سرعت وارد انبار سفال‌خانه شد. کنار دیوار، خمره‌های بزرگ، در یک ردیف چیده شده بودند. می‌خواست باوان را توی یکی از این خمره‌ها پنهان کند. روبه‌روی باوان نشست. پیشانیش را بوسید. انگشت را جلوی لب گذاشت تا آرامش کند. آهسته گفت: «خواهرکم، قول بده که صدا نکنی، می‌گذارمت توی این خمره تا کسی پیدات نکند.»