کتاب باغ وحش روی ریل

کتاب «باغ وحش روی ریل» نوشتۀ زهرا شاهی است و انتشارات علمی و فرهنگی آن را منتشر کرده است. باغ وحش روی ریل، رمانی طنز و جذاب برای ردۀ سنی کودکان و نوجوانان است.

درباره کتاب باغ وحش روی ریل

آیا دوست دارید با یک خانوادۀ ۵ نفره، یک کاسکو، یک گربه، یک همستر و ۳۰ کرم ابریشم هم‌سفر شوید؟

باغ‌وحش روی ریل دربارۀ سفر نوروزی یک خانوادۀ ۵ نفره است که می‌خواهند ۱۰ روز از عید را به جنوب و خانۀ عمه‌شان روند. این خانوادۀ عاشق حیوانات، هر کدامشان یک حیوان خانگی دارند؛ کاسکوی پدر، کرم‌های ابریشم خواهر کوچولو، گربۀ برادر. داستان باغ‌وحش روی ریل از زبان پسر ۱۴ سالۀ خانواده روایت می‌شود که او هم یک همستر بامزه دارد. قرار است که همۀ اعضای خانواده حیوانات عزیزشان را یا در خانه و یا به دست دوست یا همسایه‌ای بسپارند؛ اما اتفاق دیگری می‌افتد. آن‌ها در قطار متوجه می‌شوند که هیچ‌کدام نتوانستند دوری از حیواناتشان را تحمل کنند و آن‌ها را دزدکی همراهشان به‌قطار آوردند به‌این‌ترتیب این خانوادۀ پرماجرا در این سفر یک باغ‌وحش همراه خود دارند.

باغ‌وحش روی ریل رمانی جذاب، هیجان‌انگیز و خنده‌دار دربارۀ سفر یک خانواده است. زهرا شاهی، نویسندۀ کتاب باغ‌وحش روی ریل، با زبانی روان، صمیمی و طنزآمیز ماجراهای سفر یک خانوادۀ بامزه را روایت می‌کند. اتفاقات در این رمان آن‌قدر پیش‌بینی‌نشده و جالب است که ضمن سرگرم‌کردن خوانندگان، آن‌ها را به دل داستان کشانده و به خنده می‌اندازد. رمان باغ‌وحش روی ریل برای علاقه‌مندان به حیوانات و کسانی که در خانه از حیوان نگه‌داری می‌کنند بسیار جذاب خواهد بود.

خواندن کتاب باغ وحش روی ریل را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به کودکان، نوجوانان، علاقه‌مندان به حیوانات و کسانی که از حیوانات نگه‌داری می‌کنند، پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب باغ وحش روی ریل

«قبل از سفر، یک اضطراب داشتم و یک دلخوشی. اضطرابم لورفتن همسترم قبل از اینکه سوار قطار بشویم بود و دلخوشی‌ام خلاص‌شدن از شر وراجی‌های کاسکوی بابام. فکر می‌کردم توی این مدت می‌گذاردش پیش دوستش و البته وقتی برگردیم حتماً دو سه تا تیکۀ آبدار دیگر از صاحب قدیمی‌اش یاد گرفته که راه‌به‌راه به ما بگوید و اعصابمان را بریزد به هم. اصلاً با من و برادرم از روز اول لج بود. هرکی را می‌دید بهش سلام می‌کرد، ولی به ما که می‌رسید می‌گفت: چه طوری خره؟ اوایل ما هم برمی‌گشتیم می‌گفتیم: خر خودتی! اما بعد از مدتی یاد گرفت و اول به ما می‌گفت: خر خودتی. بعد که تکلیف خربودن ما را روشن می‌کرد، می‌پرسید: چه طوری خره؟»