کتاب پدر و مادر عزیزم

کتاب پدر و مادر عزیزم، با عنوان اصلی Chers parents، نوشته امانوئل پاترون و آرمل پاترون و ترجمه شهلا حائری، در سال ۱۴۰۴ توسط نشر نی منتشر شده است. این نمایش‌نامه در فضایی خانوادگی شکل می‌گیرد و با تکیه‌ بر طنزی تند و گاه تلخ، روابط میان والدین و فرزندان بزرگسال را زیر ذره‌بین می‌گذارد. داستان از یک پیام اضطراری شروع می‌شود و به‌تدریج به بحث‌هایی درباره‌ی عشق، پول، میراث، مسئولیت و حقیقت در دل یک خانواده می‌رسد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پدر و مادر عزیزم اثر امانوئل پاترون و آرمل پاترون

کتاب پدر و مادر عزیزم نمایش‌نامه‌ای طنز است که امانوئل پاترون و آرمل پاترون آن را به‌صورت مشترک نوشته‌اند. در این اثر، یک خانواده‌ی پنج‌نفره در مرکز ماجرا قرار دارد: سه فرزند بزرگسال و پدر و مادری بازنشسته که در خانه‌ای خارج از شهر زندگی می‌کنند. همه‌چیز با یک پیام اضطراری شروع می‌شود؛ پیامی که فرزندان را وادار می‌کند ۷۰۰ کیلومتر راه را با نگرانی طی کنند تا خود را به خانه‌ی والدین برسانند.

کتاب پدر و مادر عزیزم در چند صحنه‌ی پی‌درپی، گفت‌وگوهای تند، شوخی‌ها، سوءتفاهم‌ها و اعتراف‌های این پنج نفر را نشان می‌دهد. ابتدا ترس از بیماری و مرگ والدین بر فضا سایه می‌اندازد، اما خیلی زود معلوم می‌شود که موضوع چیز دیگری است: تصمیم پدر و مادر برای ترک کشور، رفتن به کامبوج و ساختن یک یتیم‌خانه با پولی که در قرعه‌کشی برده‌اند.

از اینجا به بعد، نمایش‌نامه به‌سمت بحث‌های جدی درباره‌ی پول، ارث، عدالت، احساس گناه، حق فرزندان از دارایی والدین و معنای واقعی خانواده می‌رود. امانوئل پاترون و آرمل پاترون در هر صحنه از کتاب پدر و مادر عزیزم، لایه‌ی تازه‌ای از روابط این خانواده را آشکار می‌کنند؛ از رقابت‌های قدیمی خواهر و برادرها تا رنج‌های پنهان، حسادت‌ها، دلخوری‌ها و وابستگی‌های عاطفی. طنز در سراسر متن حضور دارد، اما پشت این طنز، پرسش‌های سنگینی درباره‌ی مسئولیت پدر و مادر، استقلال فرزندان، نقش پول در روابط عاطفی و اینکه خیر و صلاح چه معنایی دارد، مطرح شده است.

خلاصه کتاب پدر و مادر عزیزم

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از نمایش‌نامه را فاش می‌کند!

کتاب پدر و مادر عزیزم داستان شبی را روایت می‌کند که در آن سه فرزند بزرگسال، پس از دریافت پیامی اضطراری، خود را به خانه‌ی پدر و مادرشان می‌رسانند. آن‌ها در راه، بدترین سناریوها را در ذهنشان مرور می‌کنند: بیماری لاعلاج، مرگ یا جدایی، اما والدین خبر دیگری دارند؛ آن‌ها در قرعه‌کشی مبلغ عظیمی برده‌اند، می‌خواهند به کامبوج بروند و با این پول یتیم‌خانه بسازند و تقریباً چیزی از این پول را به فرزندان نمی‌دهند.

در ادامه‌ی کتاب، این تصمیم ظاهراً نوع‌دوستانه مثل یک زلزله خانواده را می‌لرزاند. بحث‌ها از شوخی و تعارف به خشم، حسادت، اعتراف و فروپاشی تصویر آرمانی خانواده می‌رسد. هرکدام از فرزندان با وضعیت شغلی، عاطفی و مالی خود مواجه می‌شوند و پدر و مادر نیز از زاویه‌دید خودشان از این انتخاب دفاع می‌کنند. نویسندگان نشان می‌دهند که پول و میراث می‌تواند رابطه‌ی والدین و فرزندان را زیرورو کند.

چرا باید کتاب پدر و مادر عزیزم را بخوانیم؟

این کتاب با ایجاد یک موقعیت ساده اما تکان‌دهنده، سؤالاتی آشنا را پیش می‌کشد: پولِ والدین مال کیست؟ عشق پدر و مادر تا کجا باید به حمایت مالی گره بخورد؟ و فرزندان چقدر حق مطالبه دارند؟ خواندن این کتاب فرصتی است برای دیدن خود در آینه‌ی یک خانواده‌ی دیگر، خندیدن به موقعیت‌های اغراق‌آمیز و درعین‌حال فکرکردن به مرز میان محبت، وابستگی و خودخواهی.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به نمایش‌نامه‌های معاصر، موضوعات خانوادگی، روابط والدین و فرزندان بزرگسال و بحث‌های مربوط به پول، ارث و مسئولیت عاطفی علاقه‌مندند. همچنین به دانشجویان تئاتر و کسانی که به‌دنبال متن‌های قابل‌اجرا بر صحنه هستند، پیشنهاد می‌شود.

درباره امانوئل پاترون

امانوئل پاترون، بازیگر و نمایش‌نامه‌نویس فرانسوی، در سال ۱۹۸۱ مدرک کارشناسی خود را در رشته‌ی تئاتر و سینما دریافت کرد و از سال ۱۹۸۴ به مدت سه سال در دوره‌ی شارل دولن آموزش دید. او همچنین در کارگاه‌ها و دوره‌های آموزشی مختلفی شرکت کرد. او در سال ۱۹۸۶ گروه تئاتری خود را تأسیس کرد. در سال ۱۹۹۳ نیز با بازی در نمایش نشان‌های آقای شوتس مورد توجه قرار گرفت.

بخشی از کتاب پدر و مادر عزیزم

«ونسان: (با لحن معلم مبارز) به نظرم شما اصلاً متوجه نیستین. می‌دونین ممکن بود در سوریه به دنیا اومده باشین؛ در افغانستان، برده‌ای باشین که در چهار سالگی فروخته باشن... اما نه، شما این شانس رو داشتین که خوش‌اقبال به دنیا بیاین. و پدر و مادری باحال و دوست‌داشتنی داشته باشین.

ژن: و من و پدرتون فکر می‌کنیم هر آن‌چه باید به شما منتقل می‌کردیم کردیم. البته منظورم ارزش‌هاست. بعدها شما هر جور دوست داشتین رفتار کردین، هر چی باشه زندگی شماست. ما آدم‌های بی‌نقصی نبودیم، اما اون کاری رو کردیم که از دست‌مون برمی‌اومد. امروز هم انتخاب ما اینه که وقت و پول‌مون رو صرف بچه‌هایی کنیم که به‌ش نیاز دارن. همین.»