کتاب سرکشی های سی سالگی

کتاب سرکشی های سی سالگی (Counter attacks at thirty) نوشته سون وون پیونگ و ترجمه سامره عباسی (از متن انگلیسی)، رمانی در باب زنی کره‌ای به نام کیم جی‌هه است که در آستانه‌ی ۳۰سالگی، میان کارآموزی خسته‌کننده و رؤیاهای شغلی برآورده‌نشده و روابط عاطفی نیمه‌کاره، دنبال معنایی برای زندگی معمولی خود می‌گردد. رمان در سئول امروز می‌گذرد و با نگاهی ریزبین، فشارهای اجتماعی، بازار کار بی‌رحم و وسواس جمعی برای موفق‌بودن را نشان می‌دهد. طنز تلخ، جزئیات روزمره و شخصیت‌پردازی دقیق، فضای این رمان را شکل داده است. نشر مون این کتاب را در سال ۱۴۰۴ منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سرکشی های سی سالگی اثر سون وون پیونگ

کتاب سرکشی های سی سالگی یک رمان معاصر و داستان زندگی کیم جی‌هه است؛ دختری متولد ۱۹۸۸ میلادی در سئول که از همان ابتدا با نامی به‌شدت رایج و سرنوشتی به‌ظاهر معمولی وارد جهان شده است. سون وون پیونگ در این رمان از کودکی شخصیت اصلی، ماجرای نام‌گذاری او، بزرگ‌شدن و احساس گم‌بودن در جمع شروع کرده و به سال‌های پس از دانشگاه و جست‌وجوی کار رسیده است؛ جایی که قهرمان داستان در آکادمی دایامنت به‌عنوان کارآموز مشغول است و با ساختار قدرت، تبعیض و بی‌ثباتی شغلی روبه‌رو می‌شود.

رمان سرکشی های سی سالگی روزمرگی‌های کیم جی‌هه را دنبال کرده است؛ از کارهای تکراری مثل کپی‌گرفتن و چیدن صندلی‌ها تا مواجهه با استادی مشهور و جنجالی، همکاران بالادستی، کارآموز تازه‌واردی به نام لی گیوک و دروغ‌های کوچک و بزرگی که برای زنده‌ماندن در محیط کار می‌گوید. در این میان، رمان به گذشته‌های سیاسی کره، جنبش‌های اعتراضی و عصر مردم معمولی هم چشم دوخته و آن‌ها را با وضعیت نسل جوان امروز مقایسه کرده است.

کتاب سرکشی های سی سالگی با ترکیب طنز، انتقاد اجتماعی و تأملات شخصی، به دغدغه‌های ۳۰سالگی می‌پردازد؛ دورانی که در آن شخصیت اصلی میان رؤیای کار در دفتر مرکزی شرکت، اتاق زیرزمینی اجاره‌ای، روابط عاطفی خیالی و احساس شکست، مدام در رفت‌وآمد است و می‌کوشد بفهمد آدمی معمولی‌بودن در جهانی پر از رقابت و نمایش، دقیقاً یعنی چه.

خلاصه داستان سرکشی های سی سالگی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کیم جی‌هه زنی با نامی کاملاً معمولی است که در جامعه‌ای وسواسی نسبت به موفقیت، مدام به او یادآوری می‌شود یکی مثل بقیه است. او پس از ردشدن‌های پیاپی در مصاحبه‌های شغلی، به‌عنوان کارآموز در آکادمی دایامنت مشغول می‌شود؛ جایی که باید جزوه کپی کند، صندلی‌ها را بچیند و زیر دست سرپرست و مدیران بی‌تفاوت کار کند. کیم جی‌هه با استادی جنجالی روبه‌رو می‌شود که گذشته‌ای تاریک دارد، کارآموز تازه‌ای به نام لی گیوک که چهره‌ای دوگانه دارد و دروغی به نام «دوستش آقای جونگ‌جین» که برای فرار از ناهارهای اداری ساخته است. کتاب سرکشی های سی سالگی از خلال این موقعیت‌ها فشار طبقاتی، استثمار در محیط کار، بحران هویت و تلاش نسل ۳۰ساله برای یافتن حداقلی از کرامت و معنا را به تصویر کشیده است.

چرا باید کتاب سرکشی های سی سالگی را بخوانیم؟

رمان سرکشی های سی سالگی تصویری ملموس از زندگی نسلی ارائه کرده است که میان قراردادهای موقت، اجاره‌خانه، رؤیاهای شغلی و خستگی مزمن گیر افتاده است. این رمان معاصر با طنز تلخ، گفت‌وگوهای دقیق و جزئیات روزمره، احساس معمولی‌بودن و نارضایتی عمیق را نشان می‌دهد و امکان هم‌ذات‌پنداری با تجربه‌ی ۳۰سالگی در شهری بزرگ را فراهم می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب سرکشی های سی سالگی به کسانی پیشنهاد می‌شود که در آستانه‌ی ۳۰سالگی یا میانه‌ی آن با بحران شغلی، بی‌ثباتی مالی، فشار خانواده و شرکت‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کنند و یا به ادبیات داستانی معاصر شرق آسیا و رمان‌هایی درمورد کار، طبقه و هویت علاقه‌مند هستند.

درباره سون وون پیونگ

سون وون پیونگ (Sohn Won-pyung) متولد سال ۱۹۷۹ میلادی، رمان‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردانی اهل کره‌ی جنوبی است که مسیر حرفه‌ای‌اش ترکیبی از ادبیات و سینما را در بر گرفته است. او در دانشگاه سوگان در رشته‌ی جامعه‌شناسی و فلسفه تحصیل کرده و سپس در آکادمی هنرهای سینمایی کره، آموزش کارگردانی دیده است؛ ترکیبی از دانش نظری و هنری که در آثارش نیز بازتاب پیدا می‌کند. این نویسنده علاوه‌بر فعالیت ادبی، در حوزه‌ی سینما نیز حضور فعالی داشته و جوایز متعددی دریافت کرده است؛ ازجمله جایزه‌ی نقد فیلم در ششمین دوره‌ی سین ۲۱ و جایزه‌ی نویسندگان علمی - تخیلی برای فیلم‌نامه‌ی «من به این لحظه باور دارم».

او همچنین به‌عنوان نویسنده و کارگردان چندین فیلم کوتاه فعالیت کرده و نخستین فیلم بلند خود را با عنوان «مزاحم» کارگردانی کرده است که نشان‌دهنده‌ی ورود جدی او به سینمای بلند است. ورود او به دنیای ادبیات با انتشار اولین رمانش در سال ۲۰۱۶ با عنوان «بادام» رقم خورد؛ اثری که موفق شد جایزه‌ی ادبیات نوجوانان چانگبی را کسب کند و آغازگر شهرت ادبی او شد. این رمان در همان سال جایزه‌ای مهم برای او به همراه داشت و باعث شد نامش در میان نویسندگان معاصر کره برجسته شود. در ادامه او در سال ۲۰۱۷ رمان سرکشی‌های سی‌سالگی را منتشر کرد که موفق به دریافت جایزه‌ی ادبیات صلح ۳·۴ چجو و همچنین جایزه‌ی کتاب‌فروشان ژاپن در سال ۲۰۲۲ شد. این موفقیت‌ها نشان می‌دهد آثار او نه‌تنها در کره بلکه در سطح بین‌المللی نیز مورد توجه قرار گرفته‌اند.

به‌طور کلی، آثار سون وون پیونگ بر موضوعاتی مانند معنای وجود، رشد انسان و تجربه‌های درونی شخصیت‌ها تمرکز دارند و اغلب با شخصیت‌های خاص و داستان‌پردازی سریع شناخته می‌شوند. او در هر دو حوزه‌ی ادبیات و سینما توانسته جایگاه قابل‌توجهی به دست آورد و به‌عنوان هنرمندی چندوجهی شناخته شود که روایت‌هایش میان فلسفه، احساس و تجربه‌ی انسانی در نوسان هستند.

این کتاب یا نویسنده چه جوایز و افتخاراتی کسب کرده است؟

سون وون پیونگ به‌خاطر نگارش کتاب بادام برنده‌ی دهمین جایزه‌ی چانگبی برای داستان نوجوانان (۲۰۱۶) و جایزه‌ی کتاب‌فروشان ژاپن (۲۰۲۰) شد. او همچنین برای رمان سرکشی های سی سالگی (۲۰۲۲) جایزه‌ی کتاب‌فروشان ژاپن و برای کتاب متولد ۱۹۸۸ نیز جایزه‌ی ادبی صلح ۴·۳ ججو را دریافت کرده است.

نظر افراد یا مجله‌های مشهور درباره این کتاب چیست؟

- آنتون هور، نویسنده‌ی کتاب Towards Eternity، معتقد است رمان سرکشی های سی سالگی نشان می‌دهد که در دنیایی پر از چیزهایی که نمی‌توان تغییرشان داد، تنها چیزی که شاید بتوانیم تغییر بدهیم خودمان هستیم.

- رمان سرکشی های سی سالگی در نقد منتشرشده در Asian Review of Books به‌عنوان اثری معرفی می‌شود که پس از موفقیت رمان بادام، بار دیگر به‌سراغ زندگی زنی معمولی در جامعه‌ی کره‌ی جنوبی رفته و با نگاهی طنزآمیز و انسانی، فشارهای زندگی کارمندی و واقعیت‌های خسته‌کننده‌ی محیط‌های اداری را نشان داده است. این رمان با وجود لحن سبک و گاه طنزآمیز، تصویری واقع‌گرایانه از فرسودگی شغلی و نابرابری اجتماعی ارائه و نشان می‌دهد حتی اعتراض‌های کوچک نیز می‌توانند معنای شخصی و انسانی مهمی داشته باشند (asianreviewofbooks.com).

بخشی از کتاب سرکشی های سی سالگی

«چشم‌هایم را که باز کردم گیوک رفته بود. روی میز مقداری شیر و یک تکه نان تست قرار داشت که هنوز گرم بود. با یادآوری ماجرای دیشب، موهای پشت گردنم سیخ شد. هنوز می‌توانستم حرکت انگشت‌هایش را احساس کنم که از پشت گردنم بالا رفت و در موهایم فرورفت. دیگر اثری از آن عشق و احساس شب قبل نبود. حرف گیوک که گفت چیزی ندارد مدام توی سرم می‌چرخید. یادم هست سعی کردم بلند شوم، اما تلوتلوخوران دوباره روی صندلی افتادم. فقط همین‌قدر در خاطرم مانده.

کنار ظرف نان تست یک تکه‌کاغذ تاشده بود. وقتی آن را باز کردم، ناامیدی وجودم را فراگرفت. داخلش فقط یک شکلک بزرگ خندان کشیده شده بود. همین. بدون اینکه به نان تست دست بزنم، با عجله آپارتمان را ترک کردم. اگرچه می‌شد تفسیرهای مختلفی از آن شکلک کرد، برای من فقط یک معنی داشت: «اتفاق دیشب یک اشتباه بود.» به نظر می‌رسید دارد می‌گوید: «بیا طوری رفتار کنیم انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.»

بعد از آن شب، ما همچنان دوست باقی ماندیم. آن کشش و جاذبۀ خاصِ بینمان که خیال می‌کردم وجود دارد تقریباً به‌کلی ناپدید شده بود و یک دوستی تصنعی و اجباری باقی مانده بود که حس ناخوشایندی داشت. در ابتدا سعی می‌کردم چشمم به چشمش بیفتد، اما کم‌کم هر بار که به هم برمی‌خوردیم، نگاهم را می‌دزدیدم.»