کتاب رابطه فرآیند ارزیابی عملکرد کارکنان با بهبود عملکرد آنان در ادارات آموزش و پرورش

«رابطه فرآیند ارزیابی عملکرد کارکنان با بهبود عملکرد آنان در ادارات آموزش و پرورش» نوشته حسین سروش‌مهر (-۱۳۶۲) همان‌گونه که از نامش پیداست پژوهشی است که تاثیر شیوه ارزیابی عمل‌کرد کارکنان آموزش و پرورش را بر بهبود عملکرد آنان بررسی کرده‌است. امروزه عامل انسانی به عنوان کلیدی‌ترین و حساس‌ترین عنصر سازمانی محسوب می‌شود و بیشتر تئوری‌های جدید سازمان و مدیریت به چنین عامل حساسی اشاره کرده‌اند: لذا به منظور آگاهی ازنتایج عملکرد نیروی انسانی، در رابطه با بازدهی و کارایی مورد انتظار، شاغلان در سازمان مورد ارزیابی قرار می‌گیرند، بدین گونه باشناخت نقطه ضعف‌های مستخدم، کمبودهای سازمان و نیروهای صدیق و با کیفیت، اقدامات لازم جهت بهسازی به عمل می‌آید. این واقعیت، ملموس و مشهود است که هر فردی در فرآیند سازمانی باید بر حسب قابلیت‌ها و توانایی‌های بالفعل در جایگاه واقعی خود واقع شود و به طور مستمر با ارزیابی‌های گوناگون مورد سنجش قرارگیرد. بدین گونه است که می‌توان جهت نیل به اهداف تعیین شده شغلی و بهبود وضعیت نیروی انسانی و آگاهی از نارسایی‌ها و رفع کاستی‌ها، گام‌های موثری برداشت. منظور از ارزیابی عملکرد اندازه‌گیری عملکرد ازطریق مقایسه وضع موجود با وضع مطلوب یا ایده‌آل بر اساس شاخص‌های از پیش تعیین شده که خود واجد ویژگی‌های معین باشد. به طور کلی نظام ارزیابی عملکرد را می‌توان فرآیند سنجش، اندازه‌گیری و مقایسه میزان و نحوه دستیابی به وضعیت مطلوب با معیارها و نگرش معین در دامنه و حوزه تحت پوشش معین با شاخص‌های معین و در دوره‌ی زمانی معین و با هدف بازنگری، اصلاح و بهبود مستمر آن دانست و بهبود عملکرد نیروی انسانی فرآیندی که تقویت عملکرد موفقیت آمیز مستمر را میسر می‌سازد و به افراد کمک می‌کند تا ضعف‌های خود را بشناسند و اصلاح کنند که در نهایت به اثربخشی و بهره‌وری بیشتر منجر می‌شود.