کتاب سفر ناتمام

کتاب سفر ناتمام (رحلة لم تکتمل) نوشته‌ ابوعلاء منصور با ترجمه‌ محمدسعید دهیمی‌ نژاد توسط نشر ستاک منتشر شده است و روایتی از زندگی مبارزاتی نویسنده در دل تحولات فلسطین است. این کتاب تجربه‌های شخصی، سازمانی و میدانی ابوعلاء منصور (محمد یوسف) را در سه دوره‌‌ی مهم مبارزه و انتفاضه بازگو می‌کند. نویسنده از سال‌های پیوستن به جنبش فتح و فعالیت در کمیته‌های سازمانی تا نقش‌آفرینی در انتفاضه‌ی اقصی و سپس مشاهده و تحلیل موج عملیات فردی ۲۰۱۵ را دنبال کرده است. کتاب سفر ناتمام میان خاطره، تحلیل و مستندسازی حرکت می‌کند و تصویری نزدیک از درون ساختار مقاومت فلسطین ارائه می‌دهد. این کتاب متعلق به مجموعه کتاب‌‌های افرا از انتشارات ستاک است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سفر ناتمام اثر ابوعلاء منصور

کتاب سفر ناتمام (ایستگاه‌های مسیر مقاومت) روایتی بلند از زندگی مبارزاتی ابوعلاء منصور است که در آن نویسنده مسیر شخصی خود را در پیوند با تاریخ معاصر فلسطین بازخوانی کرده است. ابوعلاء منصور که با نام‌های مختلف تشکیلاتی مانند ابوعلاء، منصور، نیچه و دعیس شناخته شده، در این کتاب از سال‌های دانشجویی در عراق و پیوستن به جنبش فتح تا بازگشت به روستای بلعین، تدریس ریاضی در رام‌الله و سپس ورود به ساختار فرماندهی سرزمین‌های اشغالی سخن گفته است.

کتاب سفر ناتمام نشان می‌دهد چگونه او میان عراق، اردن، سوریه، لبنان و تونس در رفت‌وآمد بوده و در جایگاه‌هایی مانند مسئول منطقه‌ی مرکزی سرویس بخش غربی، مدیر دفتر انتفاضه و مدیرکل وزارت کشور در رام‌الله عمل کرده است. این کتاب سه مرحله‌‌ی ‌اصلی از زندگی نویسنده را پوشش می‌دهد: تجربه‌‌ی ابوعلاء منصور در کمیته‌ی سازمان ۷۷ و شبکه‌‌ی عملیاتی وابسته به فتح در سال‌های ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۸، نقش او در انتفاضه‌ی اقصی و دوره‌های پیش‌وپس از آن و درنهایت حضورش به‌عنوان ناظر و پژوهشگر میدانی در موج انتفاضه‌ی ۲۰۱۵.

ابوعلاء منصور در فصل‌های اول و دوم خاطرات خود را با هدف مستندسازی و تحلیل روایت کرده و در فصل سوم به‌صورت تکه‌تکه اما مکمل، تصویری از شش ماه نخست شورش ۲۰۱۵ ارائه داده است. کتاب سفر ناتمام علاوه‌بر روایت عملیات‌ها، عبور از رود اردن، ساختار کمیته‌های کرانه‌ی باختری و تجربه‌‌ی اسارت، به خودانتقادی از «فرماندهی از راه دور»، نقد ضعف هماهنگی تشکیلاتی، نقش دانشگاه بیرزیت، جایگاه زنان و اسرا در مقاومت و پیچیدگی‌های امنیتی می‌پردازد و تلاش کرده است بخشی از حافظه‌‌ی فلسطین را از زبان یکی از کنشگران میدانی ثبت کند. عنوان کامل عربی کتاب از این قرار است: رحلة لم تکتمل: محطات علی طریق المقاومة.

خلاصه کتاب سفر ناتمام

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب سفر ناتمام بر محور خاطرات و تحلیل‌های ابوعلاء منصور شکل گرفته است. او از کودکی در سایه‌‌ی نکبت و بیماری سوءظن فلسطینی‌ها آغاز می‌کند و سپس با طلوع انقلاب ۱۹۶۵ به فضایی می‌رسد که جوانان دانشگاه و شغل را رها می‌کنند و به صف چریک‌ها می‌پیوندند. این کتاب جزئیات شکل‌گیری هسته‌های فتح در داخل، عملیات‌هایی مانند بانک لومی و الدبویا، عبورهای پرخطر از رود اردن، ساخت بمب‌های دست‌ساز، شبکه‌‌ی کمیته‌های قدس، الخلیل، نابلس و کمیته‌ی سازمان ۷۷ و ۱۰۰ و درگیری دائمی با اطلاعات اسرائیل را دنبال کرده است.

نویسنده در کنار روایت عملیات‌ها، از زندان، شکنجه، نفوذ موساد، اختلافات داخلی فتح، محدودیت‌های مالی و آموزشی و فاصله‌‌ی ذهنی فرماندهان خارج از کشور با مبارزان داخل سخن گفته است. در بخش پایانی منصور با بازگشت به عملیات چاقوکشی ۱۹۷۳ و مقایسه‌‌ی آن با موج ۲۰۱۵ به خانه‌‌ی خانواده‌های شهدا می‌رود، گفت‌وگوها را ضبط می‌کند و می‌کوشد بفهمد چرا با وجود عدالت مسئله‌‌ی فلسطین، محصول کافی به دست نیامده و ریشه‌‌ی ناکامی‌ها در کجاست.

چرا باید کتاب سفر ناتمام را بخوانیم؟

کتاب سفر ناتمام تصویری از درون ساختار مقاومت فلسطین ارائه می‌دهد، از جزئیات عملیات‌ها و عبورهای مرزی تا بحث‌های درونی فتح، خطاهای فرماندهی و تجربه‌‌ی اسارت. این کتاب هم‌زمان خاطره، تحلیل و خودانتقادی را در بر می‌گیرد و نشان می‌دهد یک مبارز چگونه پس از دهه‌ها کنش میدانی دوباره به گذشته برمی‌گردد، سؤالاتش را بازمی‌سازد و نسبت میان آرمان، سازمان و واقعیت را بازاندیشی می‌کند.

خواندن کتاب سفر ناتمام را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن سفر ناتمام به کسانی که به تاریخ مبارزات فلسطین، ساختارهای درونی جنبش فتح، تجربه‌‌ی انتفاضه‌ها، مطالعات امنیتی و سازمانی و نیز روایت‌های شخصی از جنگ، اسارت و مقاومت علاقه‌مند هستند و می‌خواهند این موضوعات را از زاویه‌‌ی نگاه یک کنشگر میدانی دنبال کنند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب سفر ناتمام

«از زمان نکبت، فلسطینی‌ها گرفتار درد مزمنی شده‌اند که شاید بتوان آن را «بیماری سوءظن» نامید. این بیماری به شکل یک وسواس امنیتی و احساسی دائمی از شک و تردید در آنها پدیدار شده است. همواره گمان می‌کنند تحت تعقیب دستگاه‌های امنیتی جهان هستند. پناهندگی برای فلسطینی‌ها دیگر تنها به معنای از دست دادن سرزمین نیست؛ ترس و ضعف، نوعی اضطراب عمیق در وجودشان کاشته است. هر کجا که قدم بگذارند، فرودگاه‌ها، مرزها، ایست‌های بازرسی، همگی به نوعی تراژدی برای آنها تبدیل شده‌اند. گویی ویروسی کشنده در جانشان جا گرفته که بخشی از هویت و ژنتیکشان شده است. آنها بارها به دست دوستانشان تحقیر و دستگیر شده‌اند و به همین دلیل اعتمادشان به همه از دست رفته است.»