کتاب موزه عشق مدرن

کتاب موزه‌ی عشق مدرن (The Museum of Modern Love) نوشته هیتر رز، روایتی چندصدایی از نیویورک، هنر معاصر و تجربه‌ی عشق و فقدان است و داستانش در بستر اجرای مشهور مارینا آبراموویچ در موزه‌ی هنر مدرن نیویورک شکل می‌گیرد. شخصیت‌هایی از نسل‌ها و پیشینه‌های مختلف، هر کدام با زخم‌ها و رؤیاهای خود، در تالار مرکزی موزه به هم می‌رسند و نگاه‌کردن به یک هنرمند نشسته، بهانه‌ای می‌شود برای روبه‌روشدن با زندگی خودشان. این اثر با تمرکز بر رابطه‌ی هنر، رنج، حافظه و امکان دگرگونی، فضای شهری و درونی شخصیت‌ها را درهم می‌آمیزد. نشر ستاک این رمان را با ترجم فاطمه خسروی منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب موزه عشق مدرن

کتاب موزه‌ی عشق مدرن داستان خود را از دل موزه‌ی هنر مدرن نیویورک آغاز می‌کند؛ جایی که اجرای طولانی‌مدت مارینا آبراموویچ، هنرمند صرب، به محور دیدارها و دگرگونی‌های شخصیت‌ها تبدیل شده است. هیتر رز در این کتاب از زاویه‌ی دیدهای گوناگون استفاده کرده؛ از آرکی لوین، آهنگساز میانسالی که با تنهایی، کار و بیماری همسرش دست‌وپنجه نرم می‌کند تا جین میلر، معلم هنر از جورجیا که پس از مرگ همسرش به دنبال معنای تازه‌ای برای زندگی می‌گردد. 

کتاب در بخش‌های پی‌درپی، صحنه‌های تالار مرکزی موزه، صف طولانی تماشاگران، نگاه‌های خیره به هنرمند و گفت‌وگوهای پراکنده‌ی اطراف را با زندگی خصوصی شخصیت‌ها پیوند می‌زند. در لایه‌ای دیگر، صدای راویانی نامرئی مانند روح مادر مارینا آبراموویچ نیز وارد متن می‌شود و گذشته‌ی جنگ، مهاجرت و خاطرات یوگسلاوی سابق را به فضای معاصر نیویورک متصل می‌کند. 

کتاب موزه‌ی عشق مدرن با رفت‌وآمد میان موزه، آپارتمان‌ها، خیابان‌ها و خاطرات، نشان می‌دهد که چگونه یک اجرا می‌تواند برای هر تماشاگر به آینه‌ای از ترس‌ها، سوگ‌ها و امیدهای شخصی تبدیل شود. هیتر رز در این کتاب به‌ جای تمرکز روی خود هنرمند، بر تأثیر حضور او بر تماشاگران و لحظه‌ی ساده اما عمیق نگاه‌کردن و دیده‌شدن مکث کرده است.

خلاصه داستان موزه عشق مدرن

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب موزه‌ی عشق مدرن بر محور اجرای هنری «هنرمند حاضر است» در موزه‌ی هنر مدرن می‌چرخد؛ اجرایی که در آن مارینا آبراموویچ ساعت‌های طولانی روی صندلی می‌نشیند و بازدیدکنندگان یکی‌یکی روبه‌رویش قرار می‌گیرند و فقط به هم نگاه می‌کنند. در این میان، آرکی لوین، آهنگساز درگیر با بحران خلاقیت و بیماری همسرش، بارها به موزه می‌آید و تجربه‌ی تماشای این اجرا به نوعی بیداری درونی برای او تبدیل می‌شود. 

جین میلر، معلم هنر که همسرش را از دست داده، در سفر تنهایش به نیویورک، در همین تالار مرکزی با لوین آشنا می‌شود و از خلال گفت‌وگوها و مشاهده‌ی دیگر تماشاگران، به رابطه‌ی خود با مرگ، خاطره و آینده فکر می‌کند. در لایه‌ای دیگر، روح مادر مارینا، دانیکا، از جهان مردگان به اجرا نگاه می‌کند و گذشته‌ی جنگ و خانواده را به اکنون پیوند می‌زند.

چرا باید کتاب موزه عشق مدرن را بخوانیم؟

این کتاب تجربه‌ی تماشای یک اجرای هنری را به تجربه‌ای درونی و عاطفی تبدیل کرده است. این اثر نشان می‌دهد چگونه مواجهه‌ی طولانی با سکوت، نگاه و حضور می‌تواند سوگ، تنهایی، عشق و ترس از مرگ را از دل شخصیت‌ها بیرون بکشد. خواندن داستان موزه عشق مدرن برای درک رابطه‌ی هنر، زندگی روزمره و دگرگونی درونی مفید خواهد بود.

خواندن کتاب موزه عشق مدرن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

مطالعه‌ی موزه‌ی عشق مدرن به کسانی پیشنهاد می‌شود که به هنر معاصر، موزه‌ها و اجراهای مفهومی علاقه‌مند هستند، به کسانی که با سوگ، تنهایی یا بحران‌های میانسالی درگیرند و به خوانندگانی که از رمان‌هایی با چند شخصیت و فضای شهری لذت می‌برند.

جوایز و افتخارات کتاب موزه عشق مدرن

• برنده‌ی جایزه‌ی ادبی Tasmanian Premier (سال ۲۰۱۷)
• برنده‌ی جایزه‌ی Stella (سال ۲۰۱۷)
• برنده‌ی جایزه‌ی Christina Stead (سال ۲۰۱۷)

نظر افراد و مجله‌های مشهور درباره کتاب موزه عشق مدرن

• «روایت کردن یک داستان عاشقانه حول محور پرفورمنسی طولانی‌مدت که در آن گذر زمان عنصری حیاتی و بنیادین است، ایده‌ای فوق‌العاده بکر است. من عاشق این کتاب شدم.» (مارینا آبراموویچ)

بخشی از کتاب موزه عشق مدرن

«آرکی لوین اولین و موفق‌ترین نوازنده‌ی گروه من نبود. او گاهی توانایی‌اش نادیده گرفته می‌شد و گهگاه هم پذیرفته می‌شد؛ البته این داستان مربوط به توانایی او نیست، بلکه داستان همگرایی و همسویی است. صحبت از وقایعی است که گاهی بی‌نظیرتر از آنی هستند که حتی فکرش را بکنید.

شنیده‌ام که تلاقی، روش رازداری خداست، اما همگرایی چیزی بیش از آن است. مثل چیزی است که به محض اینکه به جریان می‌افتد، تأثیر مجهولی در بر خواهد داشت. این لازمه‌ی بشر است که بازاندیشی را مورد توجه قرار دهد. تفکر من همیشه بر این بوده که دوراندیشی خیلی مفید است.

بهار سال ۲۰۱۰ است و یکی از هنرمندان من در یک گالری در نیویورک سیتی مشغول کار است؛ نه در موزه‌ی بزرگ متروپولیتن و نه در موزه‌ی گوگنهایم که آنجا آرام و متمرکزتر است. بهتر است بگویم گالری شاگرد، من جایی شبیه یک جعبه‌ی سفید است. اگر واضح‌تر بگویم، درون آن جعبه پر از زندگانی است و مملو از جنب‌وجوش؛ اما پیش از آنکه به آن جعبه برسیم، اجازه بدهید صحنه را برایتان شرح دهم.»