کتاب وعده

کتاب وعده نوشته‌ی دیمون گالگوت داستان خانواده‌ای سفیدپوست در آفریقای جنوبی است که در میانه‌ی سوگواری، جنگ، تبعیض نژادی و فروپاشی آرام یک مزرعه گرفتار شده‌اند. این کتاب با ترجمه‌ی نازنین عظیمی در مجموعه‌ی کتاب‌های نارون و به‌وسیله‌ی نشر ستاک منتشر شده است. روایت از مرگ مادر خانواده آغاز می‌شود و در ادامه، هر فصل بر یکی از اعضای خانواده و اطرافیانشان تمرکز دارد. گالگوت در این اثر، هم روابط خانوادگی و هم مناسبات قدرت میان سفیدپوست‌ها و سیاه‌پوست‌های مزرعه را به تصویر کشیده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب وعده

کتاب وعده داستانی است از دیمون گالگوت که در بستر آفریقای جنوبیِ گرفتار تبعیض نژادی و آشوب‌های سیاسی پیش می‌رود و زندگی خانواده‌ی سوارت را در چند مقطع زمانی دنبال می‌کند. روایت با مرگ راشل، مادر خانواده، شروع می‌شود؛ زنی یهودی که در بستر بیماری، از شوهرش قولی درباره‌ی سرنوشت خانه‌ی خدمتکار سیاه‌پوستشان، سالومه، می‌گیرد؛ قولی که مثل زخمی باز، سال‌ها بر تن این خانواده می‌ماند. در کتاب وعده هر بخش حول یک رویداد خانوادگی شکل گرفته است: مرگ، مراسم، گردهم‌آیی و بازگشت فرزندان به مزرعه‌ای که هم خانه است و هم صحنه‌ی نزاع‌های قدیمی. در همین رفت‌وآمدها، شخصیت‌هایی مثل آمور، آسترید، آنتون، عمه مارینا، عمو اوکی، سالومه و لوکاس، هرکدام با زاویه‌ی دید و زخم‌های خودشان، تصویر می‌شوند. گالگوت در این کتاب، هم‌زمان با روایت سوگواری و کشمکش‌های خانوادگی، به شکاف عمیق میان سفیدپوست‌ها و سیاه‌پوست‌های ساکن مزرعه می‌پردازد؛ شکافی که در جزئیات روزمره، در زبان، در بدن‌ها و در مالکیت زمین خود را نشان می‌دهد. کتاب وعده با رفت‌وآمد میان ذهن شخصیت‌ها، صحنه‌های شلوغ مراسم، و لحظه‌های خلوت روی تپه یا در اتاق‌های خانه، تصویری چندلایه از گناه، وعده‌ی عمل‌نشده، ایمان مذهبی، خشونت سیاسی و بزرگ‌شدن در سایه‌ی مرگ می‌سازد.

خلاصه داستان وعده

کتاب وعده بر محور یک قول شکل گرفته است؛ قولی که مانی، پدر خانواده‌ی سوارت، در بستر بیماری همسرش راشل به او می‌دهد تا خانه‌ی سالومه، زن سیاه‌پوستِ سال‌ها خدمت‌کرده در مزرعه، به او واگذار شود. این وعده در ذهن دختر کوچک خانواده، آمور، حک می‌شود و در طول سال‌ها، هر بار که خانواده برای مراسمی دور هم جمع می‌شوند، مثل سایه‌ای بر همه‌چیز می‌افتد. در این کتاب، مرگ مادر، بازگشت پسر سربازِ درگیر خشونت خیابانی، اضطراب‌ها و ترس‌های آسترید، و حضور خاموش سالومه و پسرش لوکاس، کنار هم قرار گرفته‌اند. گالگوت نشان داده است که چگونه یک قول ساده درباره‌ی یک خانه، به آینه‌ای برای دیدن ترس، نژادپرستی، احساس گناه و ناتوانی این خانواده در تغییر تبدیل می‌شود.

چرا باید کتاب وعده را بخوانیم؟

کتاب وعده تصویری نزدیک و بی‌پرده از یک خانواده‌ی سفیدپوست در میانه‌ی بحران‌های سیاسی و اخلاقی آفریقای جنوبی ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد چگونه یک قول کوچک می‌تواند سال‌ها بر سرنوشت آدم‌ها و رابطه‌ی آن‌ها با زمین و یکدیگر سایه بیندازد. این اثر برای دنبال‌کردن رشد شخصیت‌ها، تنش‌های خانوادگی و لایه‌های پنهان تبعیض و گناه، متن غنی و پرجزئیاتی فراهم کرده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب وعده به علاقه‌مندان رمان‌های شخصیت‌محور، کسانی که به روایت‌های خانوادگی در بستر تحولات اجتماعی و سیاسی توجه دارند و خوانندگانی که به موضوعاتی مثل تبعیض نژادی، احساس گناه، ایمان مذهبی و مسئله‌ی مالکیت زمین حساس‌اند پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب وعده

«لحظه‌ای که جعبه‌ی فلزی، اسمش آمور را صدا می‌کند، می‌داند که آن اتفاق افتاده است. از صبح حالش گرفته، حوصله ندارد. حالِ کسی را دارد که از خواب پریده؛ اما کابوسی که دیده را به‌خاطر نمی‌آورد؛ تنها چند نشانه و تصاویری گنگ. بوی دردسر می‌آید. گُر گرفته. خبر را به‌وضوح و با صدای بلند به او می‌دهند. باور نمی‌کند. چشم‌ها را می‌بندد و سرش را به نشانه‌ی مخالفت تکان می‌دهد. امکان نداره. عمه مارینا راست نمی‌گه. کسی نمرده. چِرت و پرته. فقط همین. به میز خیره می‌شود. گویی خبر حشره‌ای باشد که به پشت افتاده و بی‌هیچ توجیهی دست‌وپا می‌زند. در دفتر دوشیزه اِستارکی‌اند همان‌جا که اسمش را از بلندگو صدا زدند. آمور مدت‌ها است که در انتظار این لحظه به سر می‌برد. بارها آن را در ذهنش تصور کرده و از قرار معلوم، امروز به حقیقت پیوسته. و حالا، حالا که محقق شده، چقدر بعید و غیرواقعی به نظر می‌رسد. انگار اصلاً اتفاق نیفتاده. آن هم برای مامان، برای مامان که تا همیشه زنده می‌ماند. دوشیزه استارکی، در حالی‌که سعی دارد آن دندان‌های درشت خرگوشی را پشت لب‌های به هم فشرده‌ی باریکش پنهان کند، دوباره می‌گوید: متأسفم. از یکی دو تا از دخترها شنیده‌ام که منحرف است، اما حتی تصور این‌که آدم بتواند با او رابطه برقرار بکند هم سخت است. گیریم که یکی دو بار هم آن را مرتکب شود، دیگر برای همیشه از آن کار زده خواهد شد.»