کتاب نجوای آرزوی جاودانم

کتاب نجوای آرزوی جاودانم، نوشته‌ وریا خادم‌ العلما، مجموعه‌ای از دلنوشته‌ها، روایت‌ها و یادداشت‌هایی است که در مرز میان عشق، سوگ، تبعید و فلسفه‌ی زیستن حرکت می‌کند و انتشارات گیوا در سال ۱۴۰۴ آن را منتشر کرده است. نویسنده در این اثر از زندگی مشترک خود با همسرش، آرزو زمانه‌سازی، مهاجرت اجباری به ترکیه، کار در کارخانه و جوشکاری و در نهایت فقدان همسر در اثر سرطان می‌نویسد. کتاب میان اعتراف شخصی، گفت‌وگو با معشوق آسمانی، نقد خدا و جهان و روایت‌های روزمره در نوسان است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب نجوای آرزوی جاودانم

کتاب نجوای آرزوی جاودانم (مجموعه دلنوشته‌های عاشقانه‌ی در فراق) سفری است به سوگ، عشق و تبعید که وریا خادم‌ العلما آن را با زبانی صریح، احساسی و در عین‌حال اندیشمندانه روایت کرده است. نویسنده از اسکی‌شهیر ترکیه، جایی‌که به‌عنوان پناهنده و جوشکار زندگی می‌کند، به گذشته بازمی‌گردد؛ به روزهایی که در ایران مهندس عمران بود، به آشنایی و ازدواج با آرزو، به مهاجرت اجباری، به سال‌های مبارزه‌ی همسرش با سرطان و به لحظه‌ی ازدست‌دادن او. هر بخش کتاب مانند نامه‌ای بلند، اعترافی درونی یا گفت‌وگویی ناتمام با آرزو نوشته شده است. نویسنده میان چند لایه حرکت می‌کند: روایت زندگی مشترک و خاطرات عاشقانه، توصیف روزهای بیماری و بیمارستان، تصویرکردن کار سخت در کارخانه، نوشتن در سرویس رفت‌وآمد و مترو و در کنار آن‌ها، تأمل‌هایی تند و بی‌پروا درباره‌ی خدا، مرگ، امید، عدالت و سرنوشت. متن‌هایی مانند «محاکمه‌ی خالق»، «مخدری به نام امید»، «به نام پدر»، «به نام مادر، به یاد پدر»، «زمستان»، «نمک» و «شب به‌خیر...» هرکدام برشی مستقل از این جهان درونی‌اند.

کتاب نجوای آرزوی جاودانم علاوه‌بر دلنوشته‌های وریا خادم‌ العلما، چند متن مقدماتی هم دارد: سخن نویسنده با خوانندگان، مقدمه‌ای از خود او، یادداشت سیما طاهری و پییر فرانسوا درباره‌ی آرزو و ترجمه‌ی آثارش، متن ویراستار (یوسف یزدانی) درباره‌ی نسبت کلمه و رنج و... این مقدمه‌ها فضای کتاب را از یک سوگ‌نامه‌ی شخصی فراتر می‌برند و آن را به ادای احترامی جمعی به آرزو و به نیروی عشق و نوشتن تبدیل می‌کنند. در این کتاب ساختار فصل‌بندی کلاسیک دیده نمی‌شود، اما متن‌ها در توالی زمانی و عاطفی پیش می‌روند؛ از روزهای نخست فقدان و بی‌خوابی تا بازگشت به کار، مواجهه با دوستان، مرور کودکی و خانواده و در نهایت تلاش برای ساختن فلسفه‌ای شخصی برای ادامه‌دادن به زندگی.

خلاصه کتاب نجوای آرزوی جاودانم

نجوای آرزوی جاودانم روایت مردی است که همسر و همراه زندگی‌اش را در اثر سرطان از دست داده و اکنون در تبعید، میان کار سخت و تنهایی، با نوشتن تلاش می‌کند زیر بار سوگ و دلتنگی نفس بکشد. وریا خادم‌ العلما از روزهای جوشکاری در اسکی‌شهیر، شب‌کاری‌ها، نوشتن در سرویس و مترو و لحظه‌های بی‌خوابی بعد از مرگ آرزو می‌نویسد. در این کتاب عشق زمینی به زنی کتاب‌خوان و نویسنده به نقطه‌ی عزیمتی برای پرسش از خدا، مرگ، عدالت، امید و معنای زندگی تبدیل شده است.

متن‌ها گاه نجوا با معشوق آسمانی‌اند، گاه گفت‌وگو با پدر و مادر، گاه روایت خاطراتی مثل عبور از مرز برفی و تقسیم کشوهای کمد و گاه نقدی تند به خالق و ساختارهای دینی و سیاسی. در پس همه‌ی این‌ها، تلاشی برای تبدیل رنج شخصی به نوعی آگاهی و فلسفه‌ی زیستن دیده می‌شود.

چرا باید کتاب نجوای آرزوی جاودانم را بخوانیم؟

کتاب نجوای آرزوی جاودانم تصویری نزدیک و بی‌پرده از سوگ، مهاجرت و عشق ارائه می‌دهد؛ بدون تعارف‌های معمول و بدون سانسور احساسات متناقض. این کتاب نشان می‌دهد که چگونه یک رابطه‌ی عاشقانه می‌تواند پس از مرگ یکی از طرفین، به نیرویی برای نوشتن، اندیشیدن و بازتعریف امید تبدیل شود. خواننده از خلال تجربه‌ی زیسته‌ی نویسنده، دوباره به مفاهیمی مثل خدا، عدالت، خانواده و دوستی نگاه‌ می‌کند.

خواندن کتاب نجوای آرزوی جاودانم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب نجوای آرزوی جاودانم به کسانی پیشنهاد می‌شود که با سوگ، فقدان، مهاجرت یا بیماری درگیر بوده‌اند یا می‌خواهند تجربه‌ی عاطفی عمیق دیگری را از نزدیک لمس کنند. همچنین به علاقه‌مندان به دلنوشته‌های شخصی و متن‌های تأملی درباره‌ی عشق و مرگ پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب نجوای آرزوی جاودانم

«دیدم چه شب‌ها و روزها با آن‌که درد داشتی نوشتی و نوشتی و نوشتی تا تمام آن دانش زیبایی را که درک کرده و به دست آورده بودی را به یادگار برای‌مان بگذاری.

در سوگ مردمان سرزمین‌ات گریستی و گریستی و گریستی، اما نوشتی چون آرزوی تو آزادی و آسایش مردمانت بود.

نمی‌دانم می‌دانستی یا نه که نمی‌مانی، اما نوشتی چون می‌دانستی نامت به نیکی خواهد ماند و باور داشتی روزی درخت آرزوهایت در بود و نبود تو به بار خواهد نشست. با بیماری‌ات جنگیدی، با ستم و پلیدی جنگیدی، اما مرگ پر زورتر از تو بود و تو را از ما گرفت و تو دنیا را با تمام ناتمامی‌هایش برای ما به جا گذاشتی.»