کتاب مرگ و زندگی آینه دو طرفه

کتاب مرگ و زندگی آینه دو طرفه (Dying To Be Me) نوشته آنیتا مورجانی، روایتی مفصل از زندگی، بیماری سرطان، تجربه‌ی نزدیک به مرگ و بازگشت شگفت‌انگیز نویسنده به زندگی است. آنیتا که مبتلا به سرطان پیشرفته بود، در اوج بیماری به کما می‌رود و تجربه‌ای عمیق از سفر به قلمرویی غیرمادی را از سر می‌گذراند؛ جایی که در آن احساس وحدت، عشق بی‌قیدوشرط و ادراک تازه‌ای از خدا، زندگی، بیماری و شفا را تجربه کرده است. این کتاب هم داستان زندگی شخصی اوست هم تلاشی برای بازاندیشی ترس از مرگ، معنای بیماری، نقش ترس‌ها و باورها در رنج انسان و مفهوم دوست‌داشتن خود. این مموار را لیلی قلی‌ بیگی و مینا فتحی به فارسی ترجمه کرده‌اند و نشر لیوسا آن را منتشر کرده است. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب مرگ و زندگی آینه دو طرفه

کتاب مرگ و زندگی آینه دو طرفه، روایت و خاطرات آنیتا مورجانی از تجربه‌ی نزدیک به مرگ است. او در این اثر این ایده را دنبال می‌کند که انسان‌ها نه موجوداتی منزوی، بلکه جزئی از یک کل واحد و متصل به منبعی الهی هستند و ریشه‌ی عمیق بیماری‌های روحی و جسمیِ بشر، در ترس و احساس جدایی از این کل نهفته است.

آنیتا مورجانی در ساختار سه‌گانه‌ی این کتاب، مسیر زیستی و شهودی خود را کالبدشکافی می‌کند. او در بخش اول، چالش‌های هویتی‌اش را در چهارراه فرهنگی هنگ‌کنگ و در تلاقی باورهای هندو، فرهنگ چینی و آموزش کاتولیک به تصویر می‌کشد. بخش دوم با ورود آنیتا به وضعیت کما و خروج شهودی‌اش از کالبد تن، اوج تعلیق داستان را رقم می‌زند. و در بخش سوم و پایانی، به بازاندیشی مفهوم شفای معجزه‌آسا می‌پردازد و با تبیین اصول معنوی نظیر ضرورت دوست‌داشتن خود و پذیرش عشق بی‌قیدوشرط الهی، نگاه مخاطب را به مرزهای میان حیات، ممات و معنای حقیقی سلامتی دگرگون می‌سازد.

کتاب مرگ و زندگی آینه دو طرفه نشان می‌دهد که چگونه باورهای محدودکننده می‌توانند زمینه‌ساز رنج و بیماری شوند و در مقابل، آشتی با خودِ واقعی، چگونه می‌تواند مرزهای میان حیات، ممات و درمان را بازسازی کند.

خلاصه کتاب مرگ و زندگی آینه دو طرفه

کتاب مرگ و زندگی آینه دو طرفه، تجربه‌ی نزدیک به مرگ آنیتا مورجانی را در بستر گره‌های کور روانی، فرهنگی و عقیدتی او کالبدشکافی می‌کند. نویسنده می‌گوید که چگونه زیستن در تلاقی سه فرهنگ تضادآفرین (خانه‌ی هندو، مدرسه‌ی کاتولیک و جامعه‌ی چینی هنگ‌کنگ) از کودکی ذهن او را آکنده از هراسِ از دست دادن بهشت و احساس گناه کرده است. 

این بحران‌های هویتی با تبعیض‌های جنسیتی، فشار برای تن دادن به یک ازدواج سنتی ناموفق و قضاوت‌های اجتماعی پس از برهم‌زدن نامزدی، در او به حس شرم، خودکم‌بینی عمیق و تلاش افراطی برای راضی نگه‌داشتن دیگران بدل شد. از این رو، ورود سرطان به بدن او، نه یک رویداد صرفاً بیولوژیکی، بلکه بازتاب عینی سال‌ها خودانکاری و اضطراب انباشته‌شده تصویر می‌شود؛ تا جایی که آشنایی با همسرش دنی به عنوان نخستین تجربه‌ی پذیرش بی‌قیدوشرط، بارقه‌ای از رهایی را در زندگی او رقم می‌زند.

هسته‌ی شهودی و معنوی کتاب با ورود آنیتا به وضعیت کما و خروج از کالبد مادی آغاز می‌شود؛ جایی که او با ادراک وحدت با منبع الهی و غوطه‌ور شدن در هاله‌ای از عشق خالص، به این شهود می‌رسد که در محضر آگاهی معنوی، قوانین محدودکننده‌ی مادی و پزشکی رنگ می‌بازند. بازگشت معجزه‌آسا و بهبودی شگفت‌انگیز او، سرآغاز بازتعریف مفهوم شفا در بخش پایانی کتاب است. 

مورجانی شفا را فراتر از ناپدید شدن علائم بالینی، در گرو رها شدن از ترس، تکریم شکوه درونی و تغییر بنیادین رابطه‌ی انسان با خویشتن و امر قدسی می‌داند.

چرا باید کتاب مرگ و زندگی آینه دو طرفه را بخوانیم؟

ترکیب تجربه‌ی زیسته، تأمل معنوی و پرهیز از مطلق‌گویی، این کتاب را برای کسانی که میان علم، معنویت و تجربه‌ی شخصی به‌ دنبال گفت‌وگو هستند جذاب می‌کند. همین‌طور می‌تواند به بازاندیشی ترس از مرگ کمک کند. روایت نویسنده از احساس رهایی، عشق بی‌قیدوشرط و ادراک نامیرایی جوهره‌ی انسان در لحظه‌ی نزدیک به مرگ، برای بسیاری از خوانندگان فرصتی فراهم می‌کند تا رابطه‌ی خود را با مرگ، بیماری، خدا و معنای زندگی دوباره بررسی کنند.

خواندن کتاب مرگ و زندگی آینه دو طرفه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این اثر به کسانی پیشنهاد می‌شود که درباره‌ی تجربه‌های نزدیک به مرگ، زندگی پس از مرگ، معنویت فردی، مدیتیشن و نقش باورها در سلامت کنجکاوند و دوست دارند این موضوعات را در قالب یک روایت شخصی مفصل دنبال کنند. کتاب به روان‌شناسان، مشاوران و کسانی که با سوگ، ترس از مرگ یا احساس شرم و ناکافی‌بودن سروکار دارند نیز می‌تواند چشم‌اندازهای تازه‌ای بدهد.

بخشی از کتاب مرگ و زندگی آینه دو طرفه

«هند سرزمین شگفت‌انگیزی است، اما گویی سرنوشت من این نبود که در هند زندگی کنم. با اینکه والدینم هر دو اهل هند هستند، از حیدرآباد سند، اما من در کشور زیبای سنگاپور به دنیا آمدم، پدربزرگ پدری‌ام تاجر پارچه و منسوجات بود که در سریلانکا تجارت خودش را داشت و منسوجات اروپایی و هندی و چینی را به بخش‌های مختلف دنیا صادر می‌کرد. به‌دلیل ماهیت این شرکت خانوادگی، پدرم به‌ناچار دائم در سفر بود تا نهایتاً در هنگ‌کنگ، که آن زمان مستعمرهٔ انگلستان بود، مستقر شدیم. آن موقع من دوساله بودم. به این ترتیب ریشه‌هایم هم‌زمان در سه فرهنگ و زبان مختلف پا گرفت. هنگ‌کنگ کلان‌شهر شلوغ و پُرهیاهویی بود و از آنجا که اکثریت جمعیتش چینی هستند، زبان و لهجهٔ کانتونی را به‌خوبی یاد گرفتم و دیگر می‌توانستم با مردم محلی به زبان کانتونی حرف بزنم. والدینم من و برادرم، آنوپ، را به مدارس انگلیسی فرستادند که در آنجا، اغلبِ شاگردان از خانواده‌های بریتانیایی بودند و دروس نیز به زبان انگلیسی تدریس می‌شد، اما ما در خانه همچنان به زبان خود، یعنی سندی، صحبت می‌کردیم و روش زندگی‌مان همان هندو بود.

پدرم مردی بلندقد و مقتدر بود و از خانواده‌اش انتظار احترام محض را داشت. هر چند می‌دانستم که از صمیم قلبش ما را دوست دارد، اما رفتارش همواره خشک و رسمی بود و از ما انتظار داشت از دستورها و اوامرش پیروی کنیم. درواقع من از او می‌ترسیدم و همیشه مراقب بودم از دستورهایش سرپیچی نکنم. برخلاف پدر، مادرم همیشه با من و برادرم مهربان بود و من احساسات و افکارم را بدون هیچ ترسی با مادرم در میان می‌گذاشتم.»