کتاب با عشق از میدان جنگ

کتاب با عشق از میدان جنگ (نامه‌هایی عاشقانه از جنگ جهانی اول) مجموعه‌ای از مکاتبات دلدادگان است که مندی کرکبی گردآوری کرده است. سربازان و عزیزانشان در این نامه‌ها، کنار خبرهای روزمره، از اشتیاق دیدار و ترس جدایی نوشته‌اند؛ گاهی هم فهرستی از خوراکی‌ها و وسایل موردنیاز، جای ابراز مستقیم محبت را گرفته است. احسان طریقت مترجم این مجموعه است و انتشارات خوب این کتاب را منتشر کرده است. نامه‌ها نشان می‌دهند که فاصله و ناامنی چگونه حتی معنای یک عکس یا بسته‌ی خانگی را تغییر می‌دهند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب با عشق از میدان جنگ

کتاب با عشق از میدان جنگ حاصل جست‌وجوی مندی کرکبی در نامه‌ها و اسناد شخصی کسانی است که جنگ جهانی اول زندگی عاطفی‌شان را از هم دور کرده بود. مجموعه، صدای سربازان، همسران، نامزدها و دلدادگانی از کشورهای مختلف را کنار هم قرار می‌دهد؛ کسانی که موقعیت نظامی و اجتماعی یکسانی ندارند و احساسشان نیز همیشه شبیه یکدیگر نیست. بعضی از اعزام هیجان‌زده‌اند، بعضی نگران آینده‌اند و بعضی میان وظیفه و میل به ماندن کنار محبوبشان گرفتار شده‌اند. سه متن آغازین، شامل مقدمه‌ی مترجم، پیشگفتار هلن دانمور و مقدمه‌ی گردآورنده، زمینه‌ی ورود به بخش اصلی با عنوان نامه‌های عاشقانه‌ی جنگ بزرگ را فراهم می‌کنند. توضیح‌های همراه مکاتبات نیز اطلاعاتی درباره‌ی صاحبان نامه‌ها و وضعیت رابطه‌شان می‌دهند. عنوان‌هایی مانند «از طرف جفری بوثبی به ادیت اینسکو» و «از طرف ماری کورفیلد به فردریک کورفیلد» بر همین پیوندهای شخصی تمرکز دارند. نامه‌های افراد شناخته‌شده‌ای مانند گیوم آپولینر و ورا بریتین نیز در کنار نوشته‌های کسانی قرار گرفته‌اند که زندگی‌شان از خلال همین یادگارها شناخته می‌شود.
کتاب با عشق از میدان جنگ فقط از دلتنگی سخن نمی‌گوید؛ رابطه‌ی میان تجربه‌ی جنگ و زندگی روزمره نیز در مرکز این مجموعه قرار دارد. نامه‌نویسان گاه از ویرانی و خطر به خوراک، لباس، حساب‌وکتاب خانه یا شوخی‌های خصوصی می‌رسند. این جابه‌جایی موضوع نشان می‌دهد که آدم‌ها چگونه می‌کوشند بخشی از زندگی مشترکشان را حفظ کنند. پیشگفتار، نقش شبکه‌ی پستی در ارتباط جبهه و خانه را توضیح داده است و مسئله‌ی سانسور را نیز پیش می‌کشد. نامه‌ها ممکن بود پیش از رسیدن به مخاطب، خوانده شوند؛ نویسندگان نیز گاهی برای نگران‌نکردن عزیزانشان، بخشی از واقعیت را پنهان می‌کردند. بنابراین، صراحت عاطفی نوشته‌ها همیشه به‌معنای بیان همه‌ی تجربه نیست. مقدمه‌ی گردآورنده، مسیر دیگری را دنبال می‌کند: سرگذشت کاغذها، عکس‌ها و یادگارهایی که خانواده‌ها نگه داشته‌اند و به بایگانی‌ها سپرده‌اند. خواندن مجموعه، علاوه‌بر آشنایی با شکل‌های متفاوت عشق، فرصتی برای اندیشیدن به حریم خصوصی و مسئولیت مواجهه با خاطرات دیگران فراهم می‌کند.

خلاصه کتاب با عشق از میدان جنگ

کتاب با عشق از میدان جنگ نشان می‌دهد که نامه برای زوج‌های جداافتاده، هم وسیله‌ی خبررسانی بوده و هم بخشی از رابطه‌ای که باید از فاصله‌ای طولانی ادامه پیدا می‌کرد. نویسندگان از خداحافظی‌های ناتمام، انتظار مرخصی، خاطره‌ی دیدار و آینده‌ای نامطمئن می‌نویسند. یکی می‌کوشد محبوبش را از نگرانی دور نگه دارد و دیگری نیاز دارد سختی‌ها را بی‌پرده با او در میان بگذارد. زنان نیز تنها دریافت‌کننده‌ی خبر نیستند؛ نوشته‌هایشان فشار تنهایی و دشواری بازگشت به زندگی پس از دیداری کوتاه را آشکار می‌کند. مجموعه، تصویر یگانه‌ای از عشق ارائه نمی‌دهد: محبت می‌تواند در دعا، خیال‌پردازی، اعتراض، شوخی یا رسیدگی به نیازهای روزانه دیده شود. دغدغه‌ی مشترک این صداها، حفظ نزدیکی در شرایطی است که نه زمان دیدار روشن است و نه حتی رسیدن نامه اطمینان‌بخش.

چرا باید کتاب با عشق از میدان جنگ را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب با عشق از میدان جنگ را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• نامه‌ها تجربه‌ی جدایی را از هر دو سوی رابطه نشان می‌دهند.
• جزئیات مکاتبات، نقش اشیای معمولی و رسیدگی روزانه را در ابراز محبت آشکار می‌کنند.
• توضیح‌های آغازین، زمینه‌ی شناخت محدودیت‌های پستی، سانسور و خودسانسوری را فراهم می‌کنند.
• تفاوت لحن‌ها، امکان مقایسه‌ی واکنش‌های عاطفی به وضعیت جنگ را به خواننده می‌دهد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب با عشق از میدان جنگ به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به نامه‌نگاری عاشقانه و اسناد شخصی.
• خوانندگان کنجکاو درباره‌ی زندگی روزمره در جنگ جهانی اول.
• کسانی که به تجربه‌ی انتظار، دوری و حفظ رابطه علاقه دارند.
• علاقه‌مندان به خاطرات و یادگارهای خانوادگی.

بخشی از کتاب با عشق از میدان جنگ

«عزیزترینم، باید پیش از رفتن چند خطی محض خداحافظی برایت بنویسم، آخر خدا می‌داند که دوباره کِی تو را خواهم دید. از ته دل خوشحالم که داریم می‌رویم؛ مدت‌ها چشم‌انتظار این لحظه بودیم و حالا زودتر از آنچه انتظار یا امید داشتیم فرارسیده است. دیروز بعدازظهر، در راه خانه خبرش را شنیدم؛ سری به مقرمان در ایستگاه یوسْتون زدم و دیدم گردان دوم در تدارک رفتن‌اند و بهم گفتند که گردان اول هم قرار است دوشنبه عازم فرانسه شود. فکر کنم دیگر جدی‌جدی عازم رفتنیم: امروز بعدازظهر، تفنگ‌های جدیدمان را تحویل گرفتیم و تصورمان این است که فردا شب به بندر ساوت‌همپتون خواهیم رسید.
کاش امروز می‌توانستم تو را ببینم و چقدر سخت که باید بدون خداحافظی با تو بروم، اما شاید این‌طور بهتر باشد. دیگر وقت خداحافظی است نازنین و باشد که به‌امید خدا دوباره همدیگر را ببینیم. می‌دانی که اگر رخصت بازگشت بیابم، احساسم به تو ذره‌ای دگرگون نخواهد شد و هر زمان که به‌سویم بیایی، چشم‌به‌راهت خواهم بود و خوب می‌دانی که به‌محض بازگشت، یک‌راست به‌سراغ تو می‌آیم و بی‌درنگ مهر تو را تمنا خواهم کرد.
عجب بازی عجیبی است این جنگ! همه از شوق رفتن فریاد سر می‌دهیم و دیری نمی‌گذرد که همین روز را لعنت کنیم و باز اگر بازگردیم، خواهیم گفت که زیباترین لحظات عمرمان همان روزها بود. خدانگهدار عزیزدلم، خدا پشت‌وپناهت.
خدانگهدار دخترک.
میکی»