کتاب نقش کوپلیمرها در درمان سرطان

کتاب نقش کوپلیمرها در درمان سرطان نوشته عبدالله عیوض‌ وند و سمانه پور حسین کتابی تخصصی در حوزه‌ی زیست‌پزشکی و فناوری نانو است. این اثر به بررسی نقش و کاربرد کوپلیمرها، به‌ویژه نانوذرات کیتوسان و ترکیبات آن با فولیک اسید، در انتقال ژن و دارو به سلول‌های سرطانی پرداخته است. ساختار کتاب بر پایه‌ی پژوهش‌های آزمایشگاهی و مروری بر مبانی نظری، روش‌های نوین دارورسانی و چالش‌های درمان سرطان با استفاده از فناوری‌های نوین بنا شده است. انتشارات فروغ سیمرغ این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب نقش کوپلیمرها در درمان سرطان

کتاب نقش کوپلیمرها در درمان سرطان در دسته‌ی آثار علمی-پژوهشی قرار می‌گیرد و تمرکز آن بر کاربرد پلیمرها و به‌ویژه کوپلیمرها در درمان سرطان است. نویسندگان، عبدالله عیوض‌ وند و سمانه پور حسین، با رویکردی پژوهشی به بررسی نانوذرات زیست‌سازگار و نقش آن‌ها در انتقال هدفمند دارو و ژن به سلول‌های سرطانی پرداخته‌اند. ساختار کتاب شامل بخش‌های کلیات، مبانی نظری و پیشینه‌ی تحقیق، مواد و روش‌ها، نتایج و بحث و نتیجه‌گیری است. 

در فصل‌های ابتدایی، مفاهیم پایه‌ای مانند نانوتکنولوژی، ویژگی‌های نانوذرات و چالش‌های انتقال دارو به بافت‌های سرطانی مطرح شده است؛ سپس روش‌های آزمایشگاهی سنتز و بررسی نانوذرات کیتوسان-فولیک اسید و ارزیابی ویژگی‌های فیزیکوشیمیایی و زیستی آن‌ها شرح داده شده است. در بخش نتایج، داده‌های تجربی درباره‌ی کارایی این نانوذرات در انتقال ژن و میزان زیست‌سازگاری آن‌ها ارائه شده است. کتاب با جمع‌بندی یافته‌ها و پیشنهاداتی برای تحقیقات آینده به پایان می‌رسد.

خلاصه کتاب نقش کوپلیمرها در درمان سرطان

عبدالله عیوض‌ وند و سمانه پور حسین در کتاب نقش کوپلیمرها در درمان سرطان، ابتدا به معرفی نانوتکنولوژی و اهمیت آن در تشخیص و درمان سرطان پرداخته‌اند. آن‌ها توضیح داده‌اند که بافت سرطانی ویژگی‌های منحصربه‌فردی دارد که امکان هدف‌گیری داروها را دشوار می‌کند؛ سپس نقش نانوذرات به‌عنوان حامل‌های دارویی و ویژگی‌های مورد‌نیاز برای یک ناقل مناسب جهت ارسال دارو به بافت سرطانی بررسی شده است. در ادامه، تمرکز بر نانوذرات کیتوسان و کوپلیمرهای دوگانه‌دوست است که به‌دلیل زیست‌سازگاری و قابلیت کنترل رهش دارو، مورد توجه قرار گرفته‌اند. 

نویسندگان به چالش‌هایی مانند بازده پایین انتقال ژن و مشکلات زیست‌سازگاری اشاره کرده‌اند و راهکارهایی مانند عامل‌دار کردن نانوذرات با فولیک اسید را برای افزایش هدفمندی و کارایی مطرح کرده‌اند. در بخش مواد و روش‌ها، روند سنتز نانوذرات کیتوسان-فولیک اسید و آماده‌سازی آن‌ها به‌تفصیل شرح داده شده است. آزمایش‌هایی برای بررسی اندازه، پتانسیل زتا، سمیت و الگوی رهش دارو از این نانوذرات انجام شده است؛ همچنین کارایی انتقال ژن به سلول‌های سرطانی با استفاده از این نانوذرات مورد ارزیابی قرار گرفته است. 

در فصل نتایج، داده‌های تجربی نشان داده‌اند که افزایش غلظت کیتوسان-فولیک اسید در نانوذرات باعث بهبود کارایی انتقال ژن و افزایش زیست‌سازگاری می‌شود؛ همچنین نانوذرات سنتز شده توانسته‌اند دارو را به‌صورت آهسته و کنترل‌شده آزاد کنند و سمیت کمی برای سلول‌های سالم داشته باشند. در نهایت، نویسندگان نتیجه گرفته‌اند که استفاده از کوپلیمرهای کیتوسان-فولیک اسید می‌تواند رویکردی نوین و مؤثر برای انتقال هدفمند دارو و ژن به سلول‌های سرطانی باشد و زمینه را برای تحقیقات بیشتر در این حوزه فراهم کند.

چرا باید کتاب نقش کوپلیمرها در درمان سرطان را بخوانیم؟

کتاب نقش کوپلیمرها در درمان سرطان با ارائه‌ی ترکیبی از مبانی نظری و یافته‌های آزمایشگاهی، تصویری جامع از کاربرد کوپلیمرها در درمان سرطان ارائه داده است. یکی از ویژگی‌های شاخص آن، پرداختن به چالش‌های عملی انتقال دارو و ژن به سلول‌های سرطانی و بررسی راهکارهای نوین برای افزایش اثربخشی و کاهش عوارض جانبی است. خواننده با مطالعه‌ی این اثر با مفاهیم کلیدی نانوتکنولوژی پزشکی، ویژگی‌های نانوذرات زیست‌سازگار و روش‌های طراحی نانوحامل‌های هدفمند آشنا می‌شود؛ همچنین روند انجام پژوهش‌های آزمایشگاهی و تحلیل داده‌های علمی در حوزه‌ی زیست‌پزشکی به‌خوبی نمایش داده شده است. این کتاب می‌تواند به درک بهتر فرایندهای نوین درمان سرطان و نقش فناوری‌های نوین در پزشکی کمک کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به دانشجویان و پژوهشگران رشته‌های زیست‌فناوری، داروسازی، شیمی، پزشکی و علوم آزمایشگاهی پیشنهاد می‌شود؛ همچنین برای افرادی که به‌دنبال آشنایی با روش‌های نوین درمان سرطان و کاربرد نانوتکنولوژی در پزشکی هستند، مناسب است.

بخشی از کتاب نقش کوپلیمرها در درمان سرطان

اخیرا نانوناقل‌های کاتیونی مورد استفاده جهت انتقال ژن با قابلیت ایجاد کمپلکس با گروه‌های منفی موجود در DNA طراحی و ساخته شده‌اند که از توانایی بالایی جهت انتقال ژن به سلول‌های یوکاریوتی برخوردار هستند. ناقل‌های کاتیونی به دلیل توانایی برهمکنش و خنثی‌سازی بار منفی DNA و همچنین فشرده‌سازی و بسته‌بندی DNA در ساختارهای مناسب، از اهمیت زیادی برخوردار هستند. علاوه بر این بسیاری از این نانوناقل‌ها از توانایی محافظت DNA در برابر هضم آنزیمی در محیط پلاسما برخوردار می‌باشند. از میان پلیمرهای کاتیونی، پلیمرهای پلی‌اتیلن ایمین (PEI) به‌خصوص پلیمرهایی که دارای وزن مولکولی بالاتری هستند، به دلیل توانایی بالا در خنثی‌سازی بار منفی DNA و افزایش تمایل آن جهت برهمکنش با غشاء سلولی و انتقال ژن از اهمیت بالایی برخوردار می‌باشند. با این حال، سمیت بالای این نانوذرات امکان استفاده از آن در شرایط بالینی را تقریباً غیرممکن کرده است.»