کتاب پیانیست نابینا

کتاب پیانیست نابینا (The Pianist in the Dark) نوشته میشل هالبرستد، در دل فضای موسیقی، دربار و طبابت قرن هجدهم وین می‌گذرد و داستان زندگی ماریا ترزیا فون پارادیس، نوازنده‌ی نابینای پیانو و رابطه‌ی پیچیده‌ی او با خانواده، پزشکان و به‌ویژه دکتر مسمر را دنبال می‌کند. این رمان با تمرکز بر تجربه‌ی حسی و درونی ماریا، هم به موسیقی و هم به مسئله‌ی نابینایی و درمان‌های عجیب آن دوران پرداخته است. نشر کتاب مرو این داستان را با ترجمه علی ستارزاده منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پیانیست نابینا

کتاب پیانیست نابینا داستانی است که در وین، پایتخت اتریش و در فضای دربار، سالن‌های موسیقی و خانه‌های اشرافی شکل گرفته است. میشل هالبرستد در این کتاب زندگی ماریا ترزیا فون پارادیس، دختر نابینای منشی ملکه و نوازنده‌ی پیانوی مورد توجه دربار را دنبال کرده است؛ دختری که در کودکی بینایی خود را از دست می‌دهد و از همان زمان، بدن و روحش میدان آزمایش پزشکان، متخصصان و نظریه‌پردازان می‌شود. 

هالبرستد در این داستان جهان تاریک اما سرشار از صدا، بو و لمسِ ماریا به‌دقت توصیف کرده است؛ از تشخیص لرزش شیشه‌ی گلخانه با وزش باد تا تبدیل‌کردن رنگ‌های فراموش‌شده به نت‌های موسیقی. در ادامه، ورود فرانز آنتون مسمر، پزشک جاه‌طلب و شیفته‌ی علوم ماوراءالطبیعه، مسیر داستان را تغییر می‌دهد و رابطه‌ای پرتنش و چندلایه میان او و ماریا شکل می‌گیرد. 

کتاب پیانیست نابینا هم به گذشته‌ی خانوادگی ماریا و نزاع‌های پدر و مادرش پرداخته و هم به زندگی شخصی مسمر، جاه‌طلبی‌های علمی و اجتماعی او، ازدواجش و حلقه‌ی فرهنگی‌ای که در خانه‌اش شکل گرفته است. درهم‌تنیدگی درمان، قدرت، وابستگی و عشق، از مضامین اصلی این رمان هستند.

خلاصه داستان پیانیست نابینا

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! 

داستان پیانیست نابینا سرگذشت ماریا، دختر نابینای منشی ملکه‌ی اتریش است که در سه‌سالگی ناگهان بینایی خود را از دست می‌دهد و از آن پس، جهان را از راه صدا، بو و لمس می‌شناسد. او در موسیقی غرق می‌شود، پیانو برایش هم پناهگاه است و هم زبان بیان احساساتی که نمی‌تواند به کسی بگوید. 

در کنار آموزش نزد استادان موسیقی دربار، بدنش زیر دست پزشکان مختلف قرار می‌گیرد؛ از زالو و ضماد تا جریان الکتریسیته. با ورود فرانز آنتون مسمر، پزشک و موسیقی‌دان جاه‌طلب، مسیر زندگی ماریا عوض می‌شود. او با نظریه‌ی نیروی نامرئی و تأثیر سیارات بر بدن، درمانی تازه را آغاز می‌کند. 

میان درمانگر و بیمار، رابطه‌ای شکل می‌گیرد که مرز میان علم، قدرت، نیاز به محبت و عشق را مخدوش می‌کند. همزمان، نخستین سایه‌های نور به چشم‌های ماریا بازمی‌گردد و او باید با دنیایی تازه، هویت خود و معنای واقعی دیدن روبه‌رو شود.

چرا باید کتاب پیانیست نابینا را بخوانیم؟

کتاب پیانیست نابینا تجربه‌ی زیستن در تاریکی را از درون ذهن یک نوازنده‌ی جوان نشان داده؛ جایی که صدا، بو و لمس جای تصویر را می‌گیرد. این اثر هم تصویری از تاریخ موسیقی و طبابت در وین ارائه کرده و هم رابطه‌ی پیچیده‌ی قدرت، درمان و عشق را به چالش کشیده است. خواندن این داستان برای درک دوباره‌ی مفهوم دیدن، استقلال و وابستگی جذاب است.

خواندن کتاب پیانیست نابینا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن پیانیست نابینا به علاقه‌مندان به ادبیات داستانی با محوریت موسیقی، کسانی که به روایت‌های روان‌شناختی و روابط پیچیده‌ی درمانگر و بیمار علاقه دارند و همچنین به خوانندگانی که کنجکاو تجربه‌ی زیستن با نابینایی هستند، پیشنهاد می‌شود.

جوایز و افتخارات میشل هالبرستد

• برنده‌ی جایزه‌ی ادبی Drouot
• نامزد جایزه‌ی ادبی Lilas

بخشی از کتاب پیانیست نابینا

«برایش رنگ آسمان و ابر معنایی ندارد. فرق قرمز با آبی و کم‌رنگ با پررنگ را نمی‌داند. زندگی‌اش در تاریکی می‌گذرد و با این واژه‌ها می‌توان احوال او را توصیف کرد. چراغ را با تشخیص بو و گرمای آن و گاهی اوقات از طریق شنیدن صدایش روشن می‌کند. حتی گاهی اوقات با شنیدن صدای رقصیدن شعلهٔ شمع یا سوسوی آن می‌داند که غبار تنهایی روز و غروب‌های غم‌انگیز در آخر، به سکوت سرد شب می‌رسد که در انتظارش است. واقعاً خوش به حالش، به بهترین نحو می‌شنود.

صداها را جوری تشخیص می‌دهد که هیچ گوش دیگری قادر به شنیدنشان نیست. وقتی باد از غرب می‌وزد، صدای لرزش شیشهٔ پنجرهٔ گلخانه را می‌شنود یا وقتی گربه‌اش با زبان، خودش را تمیز می‌کند یا کت او را می‌لیسد، صدای لیسیدنش را تشخیص می‌دهد. او هرگز کلید بمُل یا دیِز را اشتباه نزد یا کبوتر را با باز اشتباه نگرفت. چیزی که گوش او را تیز می‌کرد نکات ظریفی مانند طنین صداها و نوع احساسات بود. به‌راحتی می‌توانست فرق هشدار با ترس، نسیم با تندباد، تواضع با خلوص و آلِگرو با آلِگرِتو۱ را تشخیص دهد. از ترس و صدا احساس لرزش می‌کرد و اندامش نامحسوس می‌لرزید.»