کتاب روباه دم بور

کتاب روباه دم بور، نوشته‌ی داریوش جعفری، اثری داستانی برای کودکان و نوجوانان است که انتشارات پیشوک آن را منتشر کرده است. این کتاب با الهام از متل لکی رواله دم‌باز نوشته شده و در قالب داستانی طنزآمیز و پرماجرا، به بازآفرینی یکی از افسانه‌های کهن ایرانی می‌پردازد. نویسنده با زبانی ساده و ایجاد فضایی خیال‌انگیز، ماجرای روباهی پیر و حیله‌گر را روایت می‌کند که با نقشه‌های زیرکانه‌اش، حیوانات دیگر را به‌دنبال خود می‌کشاند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب روباه دم بور

کتاب روباه دم‌بور (با احترام به متل لکی رواله دم‌باز) اثری از داریوش جعفری است که با نگاهی تازه به قصه‌های فولکلور ایرانی، به‌ویژه متل‌های لکی، داستانی سرگرم‌کننده و آموزنده را خلق کرده است. این کتاب در دسته‌ی ادبیات کودک و نوجوان قرار می‌گیرد و با بهره‌گیری از زبانی طنزآمیز، ماجرای روباهی پیر و زیرک را روایت می‌کند که دیگر توان شکار ندارد و با نقشه‌هایش حیوانات دیگر را به‌دنبال خود می‌کشاند. ساختار کتاب بر پایه‌ی تکرار موقعیت‌ها و دیالوگ‌های موزون بنا شده و هربار با اضافه‌شدن حیوانی جدید به جمع، داستان شکل تازه‌ای به خود می‌گیرد. 

داریوش جعفری با استفاده از زبان محاوره‌ و ضرب‌آهنگ‌های خاص، فضای قصه‌گویی سنتی را زنده کرده است. کتاب روباه دم‌بور نه‌تنها سرگرم‌کننده است، بلکه با بهره‌گیری از نقد اجتماعی و اشاره به ویژگی‌های انسانی، مانند طمع، فریب و ساده‌لوحی، مخاطب را به تأمل وامی‌دارد. این کتاب با تصویرهای رنگارنگ خود، تجربه‌ای متفاوت از مطالعه‌ی قصه‌های عامیانه را برای نسل جدید فراهم می‌کند.

خلاصه داستان روباه دم بور

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! 

این داستان با توصیف روباهی پیر و حیله‌گر آغاز می‌شود که دیگر توان شکار ندارد و برای سیرکردن شکمش به نقشه‌های زیرکانه متوسل می‌شود. او با آواز و شعرهای تکراری، حیوانات مختلفی مانند خر، شیر، ببر، پلنگ، گرگ، کفتار و جوجه‌تیغی را یکی‌یکی به‌دنبال خود می‌کشاند و هرکدام را با وعده‌ی تجارت و ثروت، سوار بر خود می‌کند. در هر مرحله، روباه با تکرار شعر مخصوصش، حیوان جدیدی را به جمع اضافه می‌کند و گروه بزرگ‌تر می‌شود. در مسیر پرخطر کوهستان، هر دفعه روباه با داستان‌سرایی و متل‌گویی، حیوانات را به جان ضعیف‌ترین عضو گروه می‌اندازد و آن‌ها را قربانی می‌کند. روباه زیرکانه بخشی از شکار را برای خودش کنار می‌گذارد و هر دفعه سرحال‌تر از بقیه به راه ادامه می‌دهد. 

در نهایت، زمانی که فقط شیر و روباه باقی می‌مانند، روباه با فریبکاری حتی چشم‌های شیر را از او می‌گیرد و در پایان تلاش می‌کند شیر را نیز قربانی کند، اما نقشه‌ی آخرش نتیجه‌ی دیگری دارد و داستان با پایانی غیرمنتظره به انتها می‌رسد. این کتاب با بهره‌گیری از طنز و تکرار، هم سرگرم‌کننده است هم اشاره‌هایی به رفتارهای انسانی را در خود دارد.

چرا باید کتاب روباه دم بور را بخوانیم؟

کتاب حاضر با بازآفرینی یک متل کهن ایرانی، فضایی آشنا را برای مخاطبان کودک و نوجوان فراهم کرده است. این کتاب با نثری موزون، نه‌تنها سرگرم‌کننده است، بلکه به‌واسطه‌ی طنز و موقعیت‌های خلاقانه‌، مفاهیمی مانند فریب، طمع، ساده‌لوحی و پیامدهای آن‌ها را به‌شیوه‌ای غیرمستقیم بررسی می‌کند. تصاویر کتاب جذابیت بصری داستان را دوچندان کرده و باعث می‌شود مخاطب تا پایان همراه نویسنده بماند. این اثر نمونه‌ای از پیوند ادبیات فولکلور با نیازهای نسل جدید است و می‌تواند به آشنایی کودکان و نوجوانان با فرهنگ بومی ایران کمک کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به کودکان و نوجوانانی که به داستان‌های حیوانات و قصه‌های طنز علاقه دارند، پیشنهاد می‌شود؛ همچنین برای والدین، مربیان و آموزگارانی که به‌دنبال قصه‌هایی با پیام‌های اخلاقی و اجتماعی برای قصه‌گویی هستند، مناسب است.

بخشی از کتاب روباه دم بور

«روباه دم‌بور با چشم‌های شور، فکرهای ناجور، کلاه پیچ‌پیچ، دست‌هاش پر از هیچ، پیر شده بوده پیرِ پیرِ پیر. دیگر خبری از زرنگ‌بازی‌ها و چابک‌دویدن‌ها و خرگوش و موش و پرنده و مرغ و خروس شکار کردن‌هایش نبود. او حتی نای شکار کردن یک موش کور هم نداشت. این بود که تصمیم گرفت از فکرهای ناجورش برای سیر کردن شکمش استفاده کند. روباه دم‌بور، هی فکر کرد و رفت. هی فکر کرد و آمد. هی فکر کرد و رفت. هی فکر کرد و آمد! تا اینکه از دور خری دید که تنهایی توی مرغزار علف می‌خورد. چشمش که به خر افتاد، «بینگ!!» از مخش جرقه‌ای شنید! پس شروع کرد به آواز خواندن: «روباه دم‌بور با چشمای شور، فکرای ناجور، کلاه پیچ پیچ، دستاش پر از هیچ می‌ره تجارت. شایدم غارت. پول در بیاره پول فراوون. بشه صاحب کلی آب و نون!» خر تا روباه را دید و حرف‌هایش را شنید، گفت: «عمو روباه جون! منم می‌بری؟ برا نوکری، برا باربری!؟» روباه دم‌بور گفت: «باشه عزیزم. شرطش اینه که سوارت بشم.» خر قبول کرد و هردو به سوی سرنوشت به راه افتادند.»