کتاب سیمیاگر

کتاب سیمیاگر سروده سیده‌ شیدا آیت‌اللهی توسط نشر حکمت کلمه منتشر شده است. این مجموعه شعر، در قالب‌های متنوع و با زبانی امروزی، دغدغه‌ها و تجربه‌های شاعر را در جهان معاصر بازتاب می‌دهد. سیمیاگر با نگاهی به اسطوره، فلسفه و زندگی روزمره، شعرهایی را پیش روی مخاطب می‌گذارد که میان سنت و نوگرایی در حرکت‌ هستند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سیمیاگر

کتاب سیمیاگر، مجموعه‌ای از شعرهای معاصر است که توسط سیده‌ شیدا آیت‌اللهی سروده شده و در نشر حکمت کلمه به انتشار رسیده است. این کتاب در فضایی میان اسطوره، فلسفه و زندگی روزمره حرکت می‌کند و با ارجاع به شخصیت‌ها و مفاهیم تاریخی و ادبی، تلاش دارد تجربه‌های زیسته و دغدغه‌های شاعر را به زبان شعر بیان کند. نشانه‌هایی از تأثیرپذیری از شاعران کلاسیک و معاصر، بازی‌های زبانی و تصویرسازی‌های بدیع در این مجموعه دیده می‌شود. شعرها گاه به شکل روایت، گاه با لحن نیایشی و گاه در قالب طنز و نقد اجتماعی ظاهر می‌شوند. سیمیاگر با بهره‌گیری از عناصر فرهنگی و اسطوره‌ای، به بازخوانی مفاهیم عشق، مرگ، هویت و زبان می‌پردازد و درعین‌حال، به مسائل روز جامعه و تجربه‌های شخصی شاعر نیز توجه دارد. این کتاب نمونه‌ای از شعر امروز ایران است که میان سنت و نوگرایی در نوسان است و تلاش می‌کند صدای متفاوتی در میان شاعران هم‌دوره خود باشد.

چرا باید کتاب سیمیاگر را خواند؟

مجموعه شعر سیمیاگر با تلفیق عناصر اسطوره‌ای، فلسفی و روزمره، فضایی چندلایه و متنوع را پیش روی مخاطب می‌گذارد. سیمیاگر برای کسانی که به‌دنبال تجربه‌ای تازه از شعر معاصر هستند، امکان مواجهه با زبان و تصویرسازی‌های متفاوت را فراهم می‌کند. شاعر در این کتاب با ارجاع به متون کهن و مفاهیم فلسفی، شعر را به ابزاری برای بیان دغدغه‌های فردی و جمعی بدل می‌کند؛ همچنین طنز در برخی اشعار، نقد اجتماعی و بازی‌های زبانی، خواندن این اثر را به تجربه‌ای پویا و چالش‌برانگیز تبدیل می‌کند.

خواندن کتاب سیمیاگر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب برای علاقه‌مندان به شعر معاصر فارسی، دوستداران ادبیات تجربی و کسانی که به‌دنبال مواجهه با زبان و فرم‌های نو در شعر هستند، مناسب است؛ همچنین می‌تواند برای کسانی که دغدغه‌هایی مانند هویت، عشق، مرگ و مسائل اجتماعی دارند، قابل‌توجه باشد.

بخشی از کتاب سیمیاگر

«یکی حالی کند به ماه 

که آ از آ تکان نمی‌خورد به بِ

مگر به باد!

من تقدیم می‌شوم دودستی

به‌ بوسه‌ای

که کامل‌ام می‌کند ذره به ذرات...

تو بلندم نمی‌کنی از لب!

شبانه دور خود چرخیده

نقطه تا نقطه»