کتاب اجیک

کتاب آجیک نوشته مهسا طالبی توسط نشر بوم‌‌بان در سال ۱۴۰۳ منتشر شده است. این نمایشنامه در قالبی مدرن و با زبانی نمادین، به مسائل اجتماعی و انسانی معاصر می‌پردازد و از عناصر اسطوره‌ای و استعاری بهره می‌گیرد. کتاب آجیک با محوریت شخصیت‌هایی چندوجهی و فضایی انتزاعی، دغدغه‌هایی چون هویت، فراموشی، رنج و چرخه‌ی تکرار را به تصویر می‌کشد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب اجیک

کتاب آجیک به قلم مهسا طالبی در بستری نمادین و چندلایه روایت می‌شود و با بهره‌گیری از عناصر اسطوره‌ای و استعاری، به سراغ مفاهیمی چون مادرانگی، زمین، حافظه‌ی جمعی و تکرار رنج می‌رود. فضای نمایش با رنگ‌های غالب نارنجی و آبی و حضور میز گردان، حالتی انتزاعی و غیرواقعی دارد که شخصیت‌ها را در موقعیتی دارای تعلیق قرار می‌دهد. هریک از شخصیت‌ها با نام‌هایی چون یک، دو، سه، چهار، پنج و شش شناخته می‌شوند و هرکدام نماینده‌ی بخشی از تجربه‌ی انسانی یا اجتماعی‌اند.

روایت نمایشنامه در مرز میان واقعیت و کابوس حرکت می‌کند و با استفاده از دیالوگ‌هایی پر از پرسش و تردید، به دغدغه‌های وجودی و اجتماعی می‌پردازد. مهسا طالبی در سال ۱۴۰۳ نمایشنامه را نوشته است و اثر در مجموعه‌ی از نمایشنامه‌های ایران جای گرفته است. کتاب آجیک با ارجاع به وقایع و بحران‌های معاصر، تلاش می‌کند تصویری از وضعیت انسان امروز و چالش‌های او در مواجهه با فراموشی، رنج و امید ارائه دهد.

خلاصه کتاب اجیک

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

نمایشنامه با صحنه‌ای آغاز می‌شود که شخصیت یک، باردار و غمگین در گوشه‌ای نشسته و صدای آب و رعدوبرق فضا را پر کرده است. شخصیت‌ها دور میزی گردان نشسته‌اند و هرکدام با ویژگی‌های ظاهری و رفتاری خاص، بخشی از روایت را پیش می‌برند. یک که نمادی از مادر زمین یا مادر آب‌ها است، با شش که دختری ریزاندام و سفیدپوش است، درباره‌ی ماهیت مادرانگی، تولد، مرگ و تکرار گفت‌وگو می‌کند. دیالوگ‌ها میان واقعیت و رؤیا، خاطره و کابوس در نوسان‌اند و شخصیت‌ها مدام درباره‌ی اعداد، سن، هویت و سرنوشت پرسش می‌کنند.

روایت با ورود شخصیت‌های دیگر و بازگویی تجربه‌های تلخ و تراژیک آن‌ها، به بحران‌های جمعی و فردی می‌پردازد، از مرگ، مهاجرت، بیماری و جنگ تا فراموشی و تکرار رنج. آجیک به‌عنوان نمادی از یک نیروی ویرانگر یا غده‌ای درون بدن، در سراسر نمایش حضور دارد و شخصیت‌ها با آن درگیرند. درنهایت، نمایشنامه با چرخه‌ای از تولد و مرگ، امید و ناامیدی و تکرار وقایع به پایان می‌رسد، بی‌آنکه راه‌حلی قطعی ارائه دهد.

چرا باید کتاب اجیک را بخوانیم؟

این نمایشنامه با ساختاری نمادین و زبانی چندلایه، به سراغ دغدغه‌هایی چون هویت، حافظه‌ی جمعی، رنج و تکرار در زندگی انسان معاصر می‌رود. کتاب آجیک با بهره‌گیری از عناصر اسطوره‌ای و ارجاع به وقایع اجتماعی، فضایی می‌آفریند که مخاطب را به تأمل درباره‌ی چرخه‌های تکرارپذیر رنج و فراموشی وامی‌دارد. خواندن این اثر فرصتی برای مواجهه با پرسش‌های بنیادین درباره‌ی بودن، فراموش‌شدن و امید در دل بحران‌ها است.

خواندن کتاب اجیک را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این نمایشنامه برای علاقه‌مندان به ادبیات نمایشی معاصر، دوستداران آثار نمادین و استعاری و کسانی که دغدغه‌هایی درباره‌ی هویت، حافظه‌ی جمعی، بحران‌های اجتماعی و چرخه‌ی رنج دارند، مناسب است. دانشجویان و پژوهشگران رشته‌های هنرهای نمایشی و مطالعات فرهنگی می‌توانند از این اثر بهره ببرند.

بخشی از کتاب اجیک

«یک: تو عادت داری به دست‌وپا زدن توی آب. خیلی وقته کارت همینه. امن‌ترین جای جهان، آبه. واسه همین هرکس میاد اینجا از وضعیتش راضیه. به تهش که می‌رسی اینجا تنها جاییه که بهت آرامش می‌ده. انگار دوباره به مادرت پناه میاری و چاره‌ای جز رفتن به زیر بال‌های مادر نمی‌بینی. شش: اما مامانم عادت نداره. بهش سخت می‌گذره. داره دیوونه می‌شه. یک: اون قبل از اینجا دیوونه شده بود. قبل از اینجا به اینجا فکر می‌کرد. نگران نباش. شش: مامانم چند سالشه؟ یک: مگه مهمه؟ شش: جوونه یا پیر؟ یک: مامان. مامانه. هیچ عددی حریفش نیست. همیشه بزرگ‌ترینه. شش: جوونه یا پیر؟ یک: جوون می‌خوای یا پیر؟ شش: نمی‌دونم. یک: پس چرا می‌پرسی؟ شش: نمی‌دونم. یک: خوبه که بلدی بگی نمی‌دونم. عددها رو فراموش کن. نخواه که یاد بگیری. اگه توانایی فراموش کردن عددها رو نداشته باشی، نمی‌تونی تو خشکی دووم بیاری. تو خشکی زیاد به عددها اهمیت می‌دن. چند سالته؟ کلاس چندمی؟ چند تا خواهر برادرین؟ چند بار ازدواج کردی؟ چند بار طلاق گرفتی؟ نمره‌ات چند شده؟ شماره پات چنده؟ چند سال دیگه تموم می‌کنی؟ سایزت چنده؟ چند سالگی فوت کرده؟ شماره‌ات چنده؟ چند تا کتاب خوندی؟ چند تا مقاله نوشتی؟ چند بار جاتو عوض کردی؟ چند نفر مُردن؟ چند نفر زنده‌‌ان؟ چند ماه دیگه مهلت داری؟ چند بار به دنیا میای؟ چند بار مامانتو دیدی؟... (اندکی مکث) به هر طرف نگاه کنی هزاران نگاه پرسش‌آمیز هست که فقط عددها رو به رُخت می‌کشن. ولی تو یادشون نگیر عدد اهمیتی نداره. اون‌وقت فقط جواب می‌دی نمی‌دونم. هر چی ندونی بهتره. برای اونام بهتره... اعداد ویران‌کننده‌ان.»