کتاب پدربزرگ هم روزی جوان بود!

کتاب «پدربزرگ هم روزی جوان بود!» نوشتۀ جین ویلیس و ترجمۀ معصومه انصاریان است و انتشارات علمی و فرهنگی آن را منتشر کرده است. پدربزرگ هم روزی جوان بود! نه فقط یک داستان کودکانه که دعوتی صمیمی است برای دیدن پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها از دریچه‌ای تازه.

درباره کتاب پدربزرگ هم روزی جوان بود!

کتاب پدربزرگ هم روزی جوان بود! با لحنی طنزآمیز و زبانی زنده، تصویری متفاوت از شکاف نسلی میان نوه‌ها و پدربزرگ‌ها ارائه می‌دهد. داستان با گلایه‌های توله‌سگ‌هایی آغاز می‌شود که حاضر نیستند به دیدن پدربزرگشان بروند، چون او را پیر، خسته‌کننده و بی‌حوصله می‌دانند؛ کسی که بوی عجیب می‌دهد و فقط از گذشته‌ها حرف می‌زند؛ اما نویسنده خیلی زود این کلیشه را زیرورو می‌کند و با چرخشی هوشمندانه، مخاطب را به دیدن چهره‌ای تازه از پدربزرگ دعوت می‌کند.

پدربزرگِ داستان پدربزرگ هم روزی جوان بود!، برخلاف تصور نوه‌هایش، هنوز همان روحیهٔ جوان و بازیگوش گذشتۀ خود را حفظ کرده و رازهایی از روزهای پرماجرای خود را در آستین دارد. همین رازهاست که آرام‌آرام نوه‌ها را به سمتش جذب می‌کند، آن‌ها را شگفت‌زده می‌کند و نشان می‌دهد که هر پیرمردی، روزگاری جوانی پرهیجان داشته که هنوز هم می‌تواند خودی نشان دهد.

نویسنده در کتاب پدربزرگ هم روزی جوان بود!، با بهره‌گیری از شخصیت‌هایی حیوانی (توله‌سگ‌ها و سگ پیر)، به شکلی ساده و شیرین مفاهیمی مهم چون احترام به سالمندان، شناخت گذشته و اهمیت تجربه را به کودکان منتقل می‌کند. طنز لطیف داستان باعث می‌شود بچه‌ها هم بخندند و هم یاد بگیرند. علاوه بر کودکان، بزرگ‌ترها نیز می‌توانند با خواندن این کتاب، نگاهی دوباره به رابطه‌شان با نسل‌های دیگر بیندازند.

تصویرسازی‌های کتاب هم بخشی از جذابیت آن است. با طراحی‌هایی پرانرژی و بامزه که حال‌وهوای داستان را تقویت می‌کند و به انتقال پیام آن کمک می‌کند. این کتاب، انتخابی عالی برای بلندخوانی با صدای بلند است به‌ویژه اگر توسط همان پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایی خوانده شود که بچه‌ها خیال می‌کنند فقط بلدند قصهٔ گذشته‌ها را تکرار کنند.

خواندن کتاب پدربزرگ هم روزی جوان بود! را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به کودکان و نوجوانان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب پدربزرگ هم روزی جوان بود!

«توله‌سگ‌ها نق زدند: ما به دیدن پدربزرگ نمی‌آییم. خیلی خسته‌کننده است. همه‌اش دربارۀ گذشته حرف می‌زند. زوزه کشیدند: بوی سگ می‌دهد. هی خودش را می‌خاراند. موقع خوردن هورت می‌کشد.»