کتاب شیوه نگارش فارسی

کتاب شیوه نگارش فارسی نوشتۀ غلامرضا ارژنگ در نشر قطره منتشر شده است. این کتاب یک منبع جامع و کاربردی برای آموزش نگارش فارسی است و در قالب بیست‌ودو بخش، به بررسی اصول نگارش، پژوهش‌نامه‌نویسی، پایان‌نامه‌نویسی، و نشانه‌گذاری می‌پردازد.

درباره کتاب شیوه نگارش فارسی

کتاب شیوه نگارش فارسی به آموزش گام‌به‌گام اصول نگارش می‌پردازد و برای همه افراد، به‌ویژه دانشجویان و علاقه‌مندان به نوشتن، طراحی شده است. نویسنده در پیشگفتار توضیح می‌دهد که مهارت در نوشتن نه تنها یک هنر، بلکه یک نیاز اساسی برای تمام افراد در زندگی روزمره است. او هدف این کتاب را ارتقای توانایی نوشتن و کمک به افراد برای رفع نیازهای نوشتاری در موقعیت‌های مختلف معرفی کرده است. ساختار کتاب با پرداختن به زبان نوشتار آغاز می‌شود و با بررسی مواردی مانند جمله‌سازی ساده و مرکب، ویرایش، بازنویسی، مقاله‌نویسی، و تصویرسازی ادامه می‌یابد. این اثر همچنین به مقوله‌های تخصصی‌تری چون پژوهش‌نامه‌نویسی، پایان‌نامه‌نویسی، و روش استفاده از نشانه‌گذاری در نگارش متون فارسی می‌پردازد. کتاب بر این نکته تأکید دارد که یادگیری اصول نگارش نیاز به استعداد خاصی ندارد و با آموزش و تمرین، هر فردی می‌تواند مهارت لازم را برای نوشتن به دست آورد.

کتاب شیوه نگارش فارسی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای دانش‌آموزان، دانشجویان، پژوهشگران، و تمام علاقه‌مندان به تقویت مهارت‌های نوشتاری مناسب است. همچنین، مربیان و مدرسان زبان فارسی نیز می‌توانند از آن به‌عنوان یک منبع آموزشی استفاده کنند.

بخشی از کتاب شیوه نگارش فارسی

«هدف و مقصود از مقاله، هرچه هست، باید نویسندهٔ مقاله از خصوصیاتی چند بهره‌مند باشد تا بتواند در انجام دادن رسالتی که به عهده گرفته توفیق یابد، از این قبیل:

۱ ـ آگاهی و تسلّط کافی بر موضوع: نویسنده باید دربارهٔ موضوعی که قصد نوشتن آن را دارد، قبلاً اطّلاعات کافی داشته باشد یا بکوشد تا اطّلاعات لازم را از منابع مناسب به دست آورَد. زیرا بدون آگاهی و تسلّط کافی، زبان گشودن و قلم به دست گرفتن چیزی جز سرافکندگی و بی‌اعتباری به بار نخواهد آورد.

۲ ـ احساس آزادی: نویسنده باید با احساس امنیت و آزادی کامل، بی‌توجّه به نظر و قضاوت دیگران، و بی‌هیچ گونه بیم و هراس از عواقبی که ممکن است این نوشته برای او به بار آوَرَد، به نوشتن بپردازد.

بسیاری از جوانان هنگامی که می‌خواهند چیزی بنویسند، هنوز از نوشتن کلمهٔ اوّل جمله فارغ نشده‌اند که از روی نگرانی آن را خط می‌زنند و به حسرت نوشتن جمله‌ای بهتر می‌نشینند.

احساس این که ممکن است نوشتهٔ ما نادرست باشد یا دیگران آن را نپسندند، یا تمسخر دیگران را در پی داشته باشد و یا خشم و دشمنی دیگران را برانگیزد، اندیشه را به بند می‌کشد و مانع از تجلّی قدرت نویسندگی می‌شود. از این‌رو به هنگام نوشتن باید با احساس آزادی کامل بی‌پروا آن چه را که از ذهن ما می‌گذرد روی کاغذ بیاوریم و به هیچ وجه نگران عواقب آن چه می‌نویسیم نباشیم.

البتّه پس از اتمام هر نوشته لازم است که نویسنده با نگاهی انتقادآمیز به‌نوشتهٔ خود بنگرد و آن را از جهات مختلف چنان بپیراید که جای هیچ گونه نگرانی باقی نماند.»