کتاب راهنمای عملی پژوهش روایی در علوم اجتماعی

کتاب راهنمای عملی پژوهش روایی در علوم اجتماعی نوشتهٔ احسان آقابابایی است. نشر اطراف این کتاب کاربردی و پژوهشی را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب راهنمای عملی پژوهش روایی در علوم اجتماعی

کتاب راهنمای عملی پژوهش روایی در علوم اجتماعی با قصه‌های واقعی سروکار دارد و نشان داده است که چنین قصه‌هایی به چه کارِ پژوهشگران می‌آیند. نویسندهٔ این کتاب که دانشیار گروه علوم اجتماعی دانشگاه اصفهان است، با استفاده از تجربه‌هایش در حوزهٔ پژوهش سعی کرده است راهنمایی عملی و گام‌به‌گام و خوش‌خوان برای دانشجویان، پژوهشگران و همهٔ علاقه‌مندان به مطالعهٔ بیشتر دربارهٔ جامعه فراهم کند. او با مثال‌هایی از پژوهش‌های واقعیِ انجام‌شده در ایران و دیگر کشورهای جهان، فوت‌وفن انجام پژوهش روایی در حوزهٔ علوم اجتماعی را با زبانی ساده و درعین‌حال علمی و دانشگاهی شرح داده است. این اثر شما را با راه‌ورسم استفاده از قصه و روایت در علوم اجتماعی آشنا می‌کند؛ کتابی که با کمک مثال‌هایی آشنا و مرتبط با تجربهٔ زیسته و زندگی اجتماعی ما ایرانی‌ها و زبانی ساده و خودمانی، شما را با عناصر و ساختار قصه‌ها، راه‌ورسم بهره‌گیری از آن‌ها برای پژوهش در حوزهٔ علوم اجتماعی و شیوه‌های تحلیل دقیق‌تر روایت‌ها آشنا می‌کند.

خواندن کتاب راهنمای عملی پژوهش روایی در علوم اجتماعی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب جامعه و ارتباط میان قصه و علوم اجتماعی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب راهنمای عملی پژوهش روایی در علوم اجتماعی

«انواع گزارش روایی

برای تدوین گزارش تحقیق، چه خود را به ساختار استاندارد مقید کنیم و چه کاملاً خلاقانه بنویسیم، بخشی از یافته‌ها مختص پژوهش ما هستند و بنابراین می‌توانیم اثر انگشت‌مان را پای آن‌ها بزنیم و آن‌ها را به شکلی که می‌پسندیم، گزارش کنیم. حتی در پایان‌نامه‌های رسمی دانشگاهی و همین‌طور مقاله‌های علمی‌پژوهشی که ساختار صلبی دارند، دست پژوهشگر در نوشتن بخش «یافته‌ها» بازتر است و می‌تواند به شیوه‌های مختلفی عمل کند که در ادامه بیشتر با آن‌ها آشنا خواهید شد. این شیوه‌ها لزوماً مطلق و مجزا نیستند یعنی می‌توان آن‌ها را با هم آمیخت یا حتی می‌توان شیوه‌های نوینی ابداع کرد.

نگارش داستانی: نگارش داستانی یعنی نوشتن رمان یا داستانی کوتاه با استفاده از یافته‌ها. چنین شیوه‌ای با اسلوب‌های رسمی سازگار نیست اما در تاریخ پژوهش روایی نمونه‌هایی از آن را سراغ داریم، مثل کتاب رمان‌گونهٔ فرزندان سانچز که در واقع گزارشِ پژوهشی روایی است. نگارش داستانی معمولاً به کسانی توصیه می‌شود که اصطلاحاً رمان‌خوان‌اند یا استعداد نویسندگی دارند. پژوهشگر می‌تواند گزارش خود را در قالب تک‌داستان بنویسد یا به شکل یک داستان اصلی و چند خرده‌داستان فرعی. در هر صورت، اول باید شخصیت‌هایی باورپذیر، مستقل و خوش‌ساخت برای داستان‌تان طراحی کنید. دوم، باید این شخصیت‌ها را به کنش وادارید. برای این کار می‌توانید از مونولوگ‌های درونی، توصیف احساسات، صدای راوی و خودبازتابندگی راوی استفاده کنید. سوم، پیرنگ‌تان را طراحی کنید (مثلاً پیرنگ خطی، پیرنگ پس‌نگر، یا پیرنگ زمان‌گسسته) و داستان را در قالب ثابتی بریزید. چهارم، داستان‌تان را بازنویسی کنید و این کار را هر قدر که لازم است تکرار کنید.

نگارش مقوله‌ای: در این شیوه، گزارش پژوهشی بر اساس مقولات نوشته می‌شود. در پژوهش‌هایی که با تکنیک‌هایی مثل تحلیل مضمونی انجام شده‌اند، پژوهشگر می‌تواند گزارش خود را به شیوهٔ معمولِ پژوهش‌های کیفیِ دیگر بر اساس مقولات سامان دهد. برای این کار، باید عناوین فرعی گزارش‌تان را بر اساس مقوله‌ها بنویسید، تعریفی از هر مقوله ارائه دهید و با ذکر زیرمقوله‌ها، مصداق‌هایی از اصل مصاحبه‌ها بیاورید.

در گزارش خود، اسامی افراد را ایتالیک بنویسید، نقل‌قول‌های مستقیم را در گیومه قرار دهید، و برای توصیف حالات فردی از نمادها و علایمی که در ابتدای فصل برای مخاطب تعریف کرده‌اید، استفاده کنید. نقل‌قول‌های بیش از چهل کلمه را با استایل خاص نقل‌قول (وسط‌چین، تورفته و با دو واحد کاهش فونت) تایپ کنید. در نهایت، باید ۳۰ تا ۴۰ درصد هر بخش از گزارش شما توصیف باشد و ۶۰ تا ۷۰ درصدش تفسیر.»