کتاب شتر به شرط گربه

کتاب الکترونیکی شتر به شرط گربه نوشتۀ مجید شفیعی است و نشر مهاجر آن را منتشر کرده است. کتاب شتر به شرط گربه، مجموعه‌ای از داستان‎‌ها و روایات طنز در متون کهن فارسی است.

درباره کتاب شتر به شرط گربه

از زمان‌های بسیار دور تاکنون، طنز از درون شرایطی بی‌تناسب تا هماهنگ و غیرعادلانه بیرون آمده است. بیان مشکلات و ناهنجاری‌های اجتماعی مانند ریا، دروغ، حسد، تزویر، بی‌عدالتی و سالوس با زبان طنز، تأثیرگذاری فوق‌العاده‌ای دارد. طنز، تلنگری است که انسان‌های غفلت زده را بیدار کرده و آن‌ها را از تفاوت میان وضعیت چنان‌که هست و چنان‌که باید باشد آگاه می‌سازد. کتاب شتر به شرط گربه، به طنز در ادبیات کهن ایران پرداخته و به این خاطر، حکایات طنز از کتاب‌های بسیار مهم و تأثیرگذاری چون لطایف‌الطوایف، رساله دلگشا، جامع‌التمثیل، امثال و حکم، طوطی‌نامه، سندباد‌نامه، فوائد‌السلوک، مرزبان‌نامه، انوار سهیلی، بهارستان، روضه خلد، جوامع‌الحکایات و فیه ما فیه دست‌چین شده‌اند. اگر چه این کتاب‌ها خود به تمامی کتاب طنز نیستند؛ اما از حکایات طنز نیز خالی نیستند. به‌عنوان مثال، روضه خلد یا مرزبان‌نامه که آکنده از حکایات حکمی و تربیتی هستند، اما خالی از حکایات طنز نیز نمی‌باشند و یا کتابی چون فیه ما فیه که مجموعه‌ای از گفتارهای عرفانی مولانا است، اما حکایات طنز هم در آن یافت می‌شود. با آوردن اصل حکایات، رنگ و بو و خاصیت منحصر به فرد نثر هر دوره حفظ شده است. معانی لغات و عبارات مشکل و همچنین پاره‌ای توضیحات تکمیلی‌تر به سبب مطالعه آسان نوجوانان در پاورقی به‌صورت کامل آورده شده است. لازم به ذکر است که به سبب سهولت مطالعه و بهره‌بردن بیشتر نوجوانان از حکایات، به جای بعضی عبارات بسیار مشکل و لغات مهجور، معنای آن‌ها در متن آمده و مابقی معانی در پاورقی درج گردیده است. همچنین، از آوردن بعضی توصیفات و عبارات ثقیل و مشکل در حکایات به جهت دور نیفتادن از موضوع اصلی، چشم‌پوشی شده است.

خواندن کتاب شتر به شرط گربه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای نوجوانان علاقه‌مند به متون کهن فارسی و طنز نوشته شده است.

بخشی از کتاب شتر به شرط گربه

«نابينايى در شب تاريك، چراغى در دست و سبويى بر دوش؛ در راهى مى رفت. فضولى به وى رسيد و گفت: اى نادان! روز و شب پيش تو يكسان است و روشنى و تاريكى در چشم تو بـرابر؛ اين چراغ را فايـده چيست؟ نابينا بخنديد و گفت: ايـن چـراغ نه از بهر خود است؛ از بـراى چون تو مرا نشكنند. من پهلو نزنند و سبوى كوردلان بى خرد است.

حال نادان را به از نادان نمى داند كسى

گرچه در دانش فزون از بوعلى سينا بود 

طعن نابينـا مـزن اى دم ز بـينايى زده 

زانكه نابيـنا به كار خـويشتن بـينا بود...»