کتاب پارکینسون

کتاب پارکینسون نوشتهٔ نگار دلیری است. انتشارات متخصصان این داستان بلند، معاصر و ایرانی را منتشر کرده است.

درباره کتاب پارکینسون

کتاب پارکینسون حاوی یک داستان بلند، معاصر، ایرانی و واقعی است. این داستان بلند درمورد یک خانواده است که دارند با مهمان ناخوانده‌ای زندگی می‌کنند؛ مهمانی که روزی آمد و ماندگار شد. او مهمان خوبی نبود و میزبان خوبی را هم انتخاب نکرده بود؛ چون میزبان و اطرافیانش از حضورش ناراحت بودند؛ البته کاری به‌جز سازش نداشتند؛ میزبانی که نمی‌دانست مهمانش کمر به نابودی او بسته است. ماجرا چیست؟ بخوانید تا بدانید.

خواندن کتاب پارکینسون را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب داستان بلند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب پارکینسون

«آلفا سینوکلئین در حالت عادی به برقراری ارتباط نورون‌ها با یکدیگر کمک می‌کند، اما در بیماری پارکینسون این پروتئین در توده‌های میکروسکوپی به نام جسم لویی کپه‌کپه جمع می‌شود. محققان بر این باورند که آلفا سینوکلئین در پیشرفت پارکینسون نقش دارد و شاید بتوان درمان‌های جدیدی ایجاد کرد که جلوی جمع‌شدن این پروتئین را بگیرد. اگرچه علت بروز بیماری پارکینسون کاملاً مشخص نیست. اما می‌دانیم که فاکتورهای زیادی همچون شرایط محیطی، افزایش سن، جنسیت و قرارگرفتن در معرض سموم دفع آفات، مصرف برخی داروها، پیشینه آسیب و جراحت مغز به‌عنوان بروز این بیماری اشاره کرد.

مصرف‌کنندگان قهوه و چای ریسک کمتری برای ابتلا به پارکینسون دارند. تشخیص کیس‌های معمول پارکینسون عمدتاً بر اساس نشانه‌های این بیماری به‌خصوص نشانه‌های حرکتی انجام می‌شود از آزمایش‌هایی مانند تصویربرداری عصبی می‌توان برای تشخیص قطعی و کنارگذاشتن سایر بیماری‌ها استفاده کرد. پارکینسون معمولاً در افراد بالای ۶۰ سال بروز می‌کند. مردان بیشتر از زنان به این بیماری مبتلا می‌شوند و نسبت ابتلای مردان به زنان ۳ به ۲ است. پارکینسون ممکن است در افراد زیر ۵۰ سال نیز ایجاد شود که در این صورت پارکینسون زودرس خوانده می‌شود. طبق آمار سال ۲۰۱۵، ۶.۲ میلیون فرد در جهان مبتلا به پارکینسون هستند و این بیماری سالانه به ۱۱۷۴۰۰ مرگ منجر می‌شود. امید به زندگی متوسط پس از تشخیص این بیماری بین ۷ تا ۱۵ سال است.

تاکنون راهی برای علاج و رفع پارکینسون پیدا نشده، اما روش‌هایی برای درمان و کاهش عوارض این بیماری وجود دارد. درمان اولیه معمولاً با تجویز داروهای لوودوپا، داروهای بازدارندهٔ مونوآمین اکسیدار یا داروهای آگونیست دوپامین شروع می‌شود و عوارض جانبی مانند دیسکینزی (حرکات غیرارادی عضلات) بروز می‌کند. در این مرحله ممکن است داروها به‌صورت ترکیبی استفاده و دوز آن‌ها افزایش داده شود.

مشخص شده است که رژیم غذایی و برخی اشکال کاردرمانی در بهبود این علائم تا حدی مؤثر است. در مواردی که بیمار دچار علائم شدید حرکتی است و به دارو پاسخ نمی‌دهد، گاهی از جراحی برای قراردادن ریزالکترونیک و تحریک عمقی مغز استفاده می‌شود. درخصوص درمان علائم غیرحرکتی پارکینسون مثل اختلال خواب و مشکلات عاطفی شواهد کمتری در دست است. بیماری پارکینسون نخستین‌بار توسط یک دانشمند بریتانیایی به نام جیمز پارکینسون در سال ۱۸۱۷ میلادی توصیف شد؛ بنابراین نام او را روی این بیماری گذاشتند.»