کتاب پلی به نامعلوم، دری به ناممکن

کتاب پلی به نامعلوم، دری به ناممکن نوشتهٔ حسن رضا رفیعی است. نشر آناپنا این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی حاوی دسته‌بندی موضوعی بخشی از آثار و اندیشه‌های «حسین پناهی» (۱۳۸۳ - ۱۳۳۵).

درباره کتاب پلی به نامعلوم، دری به ناممکن

کتاب پلی به نامعلوم، دری به ناممکن که ۷۰ فصل دارد، بخشی از آثار و اندیشه‌های «حسین پناهی» را در قالب‌های مصاحبه، نمایشنامه و فیلم‌نامه، مجموعه دفاتر شعر و داستان‌های منتشرشدهٔ این هنرمند ایرانی و بر اساس دسته‌بندی موضوعی در بر گرفته است. این کتاب مفاهیمی همچون عشق و دوست‌داشتن، مرگ و مرگ‌اندیشی، هذیان و حقیقت، زندگی و تلاش، انسان و انسانیت، پرسش و پرسشگری، هنر و هنرمند، خدا، زن و مادر و... را در خود گنجانده است.

حسین پناهی دژکوه در ۶ شهریور ۱۳۳۵ به دنیا آمد و در ۱۴ مرداد ۱۳۸۳ درگذشت. او بازیگر، کارگردان تئاتر، نویسنده و شاعری اهل ایران بود. در سال ۱۳۶۹ برندهٔ دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول مرد از جشنوارهٔ فیلم فجر شد. کتاب‌هایی مانند «من و نازی»، «ستاره»، «چیزی شبیه زندگی»، «دو مرغابی در مه»، «گلدان و آفتاب»، «پیامبر بی‌کتاب» و «دل شیر» و همچنین سه اثر با شعر و صدای خودش با عناوین «سلام خداحافظ»، «ستاره‌ها» و «راه با رفیق» را منتشر کرد. او که به طلبه‌ای که شاعر و بازیگر شد مشهور است، در سال ۱۳۶۱ با تئاتر وارد عرصهٔ بازیگری شد و همزمان فیلم‌نامه‌نویسی و کارگردانی را نیز شروع کرد. در سال ۱۳۵۸ با بازی در تعدادی تئاتر تلویزیونی وارد عرصهٔ تلویزیون شد و کارش در این حوزه را با بازی در مجموعه‌های «نهضت سوادآموزی» و «محلهٔ برو بیا» ادامه داد. در سال ۱۳۶۴ به استخدام سازمان صداوسیما درآمد. با پخش نمایش «دو مرغابی در مه» از تلویزیون که علاوه‌بر نوشتن و کارگردانیْ خودش نیز در آن بازی می‌کرد، خوش درخشید و با پخش نمایش‌های تلویزیونی دیگرش طرف توجه مخاطبان خاص قرار گرفت. نمایش‌های «دو مرغابی در مه» و «یک گل و بهار» که حسین پناهی آن‌ها را نوشته و کارگردانی کرده بود، بنا به درخواست مردم به دفعات از تلویزیون پخش شد. در دههٔ ۱۳۶۰ و اوایل دههٔ ۱۳۷۰، او یکی از نوآورترین نویسندگان و کارگردانان تلویزیون بود. در اواخر دههٔ ۱۳۷۰ بازنویسی فیلم‌نامهٔ «مریم مقدس» را در کنار کارگردان مجموعه و «حسین نوری» بر عهده گرفت. به‌دلیل فیزیک کودکانه و شکننده، نحوهٔ خاص سخن‌گفتن، سادگی و خلوصی که از رفتارش می‌بارید و طنز تلخش بازیگر نقش‌های خاص بود، اما بیشتر شاعر بود و این شاعرانگی در ذره‌ذرهٔ جانش نفوذ داشت. نخستین مجموعه شعر او با نام «من و نازی» در ۱۳۷۶ منتشر شد. کتاب «جهان زیر سیگاری من است» حاوی مصاحبه‌ها و گفته‌های حسین پناهی است.

خواندن کتاب پلی به نامعلوم، دری به ناممکن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعهٔ آرا و اندیشه‌های یک هنرمند معاصر ایرانی (حسین پناهی) پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب پلی به نامعلوم، دری به ناممکن

«۶۰. خودخواهی

"همپالگی‌ها"

... همیشه از طرحی بزرگ حرف می‌زنند که هیچ وقت به عمل نمی‌رسد!

...مجمع‌الجزایر بیم‌ها و اضطراب‌هایند!

تنها آنان می‌دانند کرت پیاز کی سیراب می‌شود!

داوطلبان شست‌وشوی گربه‌های چرک!

زمزمه‌خوانان آبی‌ها و کوهستان‌ها!

پنداری چترهاشان را برای باران به خصوصی خریده‌اند!

به خودکشی همان‌قدر فکر می‌کنند که به مادرانشان!

...انگار کن سال‌های سال است با تو قهرند، در اولین دیدار!

تشخیص دوری و نزدیکی‌شان محال است!

چشم بسته می‌شود آن را از سرفه‌هاشان شناخت!

فرجام‌هاشان در فرض قصه، قتلی فجیع خواهد شد!

درسلام بیش از حد لازم سر را تکان می‌دهند!

(سال‌هاست که مرده‌ام، ۱۳۹۱:۳۴-۳۲)

از آشنایی‌ها جز کینه چیزی نصیبم نگشته است!

کتمان حقایق مکتوب، به ازای حقایقی که دست بیان به

ادایشان نمی‌رسد!

و نفی دوستی‌ها به خاطر خودخواهی‌های خودخواسته!

(همان: ۵۹-۵۸)

زاهدی که تویوتایش پنچر بود و زاپاس نداشت!

از من پرسید: مغمومی؟ گفتمش: مرد دریا هستم!

خوش به حالت! زاهد! معصومی!

پابرهنه لگدی زد به چرخ و از من پرسید: جک و زاپاس نداری همراه؟

گفتمش: مرد دریا هستم! جز دل دریایی هیچ ندارم همراه...

گفت: آدمی ماهی زهر آیینی‌ست! مسمومی! ... و گذشت!

(همان: ۷۵)»