کتاب معماری زنده

«معماری زنده» نوشته‌ی ریچل آرمسترانگ است. این کتاب به این مسأله می‌پردازد که چگونه می‌توان با استفاده از زیستشناسی ترکیبی شهرها را از نو ساخت و به زندگی طرحی جدید داد؟

در بخشی از کتاب می‌خوانیم:

رویکردهای مبتنی بر زیست‌شناسیِ ترکیبی، که برای طراحی روندها به صورت مادی با طراحی و مهندسی درگیر می‌شوند، شرایط جدیدی ایجاد می‌کنند که می‌توان به وسیله‌ی آن‌ها معماری را متناسب با محیط متغیر مورد تحول قرار داد. مواد زنده این امکان را به‌وجود می‌آورند که ساختمان‌ها با داشتن تاثیرات ترمیمی ‌تاثیری مثبت بر محیط پیرامون خود داشته‌باشند، به این ترتیب که ساختن یک مجموعه در حقیقت سبب فرونشستن میزان استرس و فشار در یک محیط خواهد شد که برای مثال این کار با از میان بردن سموم و یا تثبیت گازهای گلخانه‌ای انجام می‌گیرد. این فناوری‌های جدید را می‌توان در فضای خارجی ساختمان‌ها قرار داد که در فعل‌وانفعال با محیط قرار دارد.

بناهای پاسخگو و هوشمند که نسبت به محیط پیرامون خود حساس هستند می‌توانند به بازتوانی شهرها پرداخته و جوامع را قادر سازند تا با بحران‌های شدید محیطی روبه‌رو شده و از آن‌ها جان سالم به در برند. در حقیقت باید همه‌ی شهرها را با در نظر گرفتن بحران‌های محیطی ساخت؛ چه این شهرها دارای ویژگی‌های کلان شهری باشند و چه نباشند. مناطقی که دارای جمعیت متراکم هستند را باید بالقوه خطرخیز دانست چرا که در این مکان‌ها فضاهای زنده به خاطر وجود سموم و مواد زاید و آسیب‌های فیزیکی ناشی از گسترش زندگی شهری همواره در معرض خطر هستند.