کتاب دشت لاله

کتاب دشت لاله؛ اولین مجموعه اشعار به انضمام زندگی نامه نوشتۀ علی حقیقی فرد است. این کتاب را انتشارات هورین در سال ۱۴۰۲ منتشر کرده است.

درباره کتاب دشت لاله

کتاب دشت لاله، اولین مجموعه اشعار به انضمام زندگی‌نامه این نویسنده است. این کتاب شامل اشعاری با عنوان و موضوعات متفاوت است که حاصل سال‌ها زحمات نویسنده هستند.

خواندن کتاب دشت لاله را به چه کسانی پیشنهاد می‌‌کنیم

علاقه‌مندان به شعر از خواندن این کتاب لذت خواهند برد.

درباره علی حقیقی فرد

علی حقیقی فرد در اول فروردین سال ۱۳۶۸ از خانواده‌ای ساده و متدین در شهرستان اندیمشک به دنیا آمد. او با اخذ مدرک کارشناسی مدیریت صنعتی در استان خوزستان به‌قصد کار و اشتغال به تهران مهاجرت نمود و شروع فعالیت کاری ایشان در تهران رقم خورد، در آنجا با افرادی آشنا شد که مسیر زندگی‌اش را تغییر دادند و برای ادامه اشتغال تصمیم گرفت در تهران بماند و به اشتغال و فعالیت بپردازد.

علی حقیقی فرد در سال ۱۳۹۵ ازدواج کردند و حاصل این ازدواج یک فرزند پسر به نام سبحان است. محل زندگی ایشان در استان البرز و شهرستان هشتگرد است. علی حقیقی فرد افتخار می‌کند که اصل و اصالت لر دارد و به لر بودنش افتخار می‌کند.

بخشی از کتاب دشت لاله

«می‌نویسم تو را...

می‌نویسم نامت را

گرچه خطم خوب نیست

روی صخره‌ها نامت را

با تمام وجودم حکاکی می‌کنم

بر سنگواره‌های قلبم

می‌کشم تو را در میان ابرها

در دل شبنم پاک صبحگاهی

می‌نویسم بر تازه جوانه‌های گندم‌ها

و حس می‌کنم تو را در باران نم‌نم دوش

گرچه نسیم موافق نباشد بر سبزه‌ها تو را می‌بینم

و حس می‌کنم تو را

همچو هوای دل‌انگیز صبح بهار

بر جوانه‌های درختان گیلاس و انار

در لابه‌لای زمزمه باد بر گیسوان بید هراسان

بلند می‌خوانمت بر بلندای کوه

در امتداد جاده زندگی می‌افشانم حضورت را

و بر اذان عشق هر روز تو را می‌خوانم

مادر

برایت نقاشی خواهم کشید بس زیبا

که رنگ‌هایش خیره کند همه چشم‌ها را

برایت دشتی پربار می‌کشم با سبزه‌های تازه جوانه

با گل‌های بابونه و اقحوانی تازه

مادرم می‌کشم از برایت، شبنم‌های درخشان

قاصدک‌ها و اقحوانها

مادر من چه بسیار مهربانانه

نسیم می‌آورم

سراسر همه دشت را عطرآگین

آسمانی صاف و آبی

همچو دلت مادر

ابرهایی سفید و دل‌نازک

تا گرد غم از چهره‌ات بزداید

ای مهربان من

چقدر دلواپسی‌ات به بید شبیه شده

و در آخر

خورشیدی می‌کشم

که همه گرمایش بر سینه دشت

از وجود تو باشد مادر»